4. Τα ελεύθερα μη κρατικά Πανεπιστήμια θα επιτύχουν - δηλαδή θα προσελκύσουν σημαντική  πελατεία. Οι φοιτητές που θα εγγραφούν είτε θα είναι αποτυχόντες στις Πανελλήνιες εξετάσεις είτε επιτυχόντες στα (πάρα πολλά) μέτρια Τμήματα των κρατικών Πανεπιστημίων είτε σπουδαστές στα Κολλέγια της ημεδαπής (που θα συνεχίσουν να λειτουργούν) και της αλλοδαπής. 

5. Τα σοβαρά και επίζηλα  Τμήματα των ελληνικών Πανεπιστημίων δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από την ίδρυση τέτοιων ιδρυμάτων. Ούτε όμως και θα ωφεληθούν από τον υποτιθέμενο «ανταγωνισμό», αφού έρευνα στα ιδρύματα αυτά δεν προβλέπεται. Αντιθέτως θα θιγούν ανεπανόρθωτα τα άπειρα, ατάκτως ερριμμένα από όλες τις κυβερνήσεις, ανεπαρκή Τμήματα επαρχιακών Πανεπιστημίων. Και δυστυχώς μαζί τους και κάποια πολύ καλά. Η «αγορά» θα επιτελέσει το έργο που η κυβέρνηση δεν τολμά να αναλάβει.

6. Ως οικονομική κίνηση, η ίδρυση «ελευθέρων» Πανεπιστήμιων θα είναι σίγουρα επικερδής για το ελληνικό Δημόσιο. Θα προσφέρει και θέσεις εργασίας στους πολλούς άνεργους διδάκτορες, κάποιοι από τους οποίους είναι πολύ καλοί αλλά δεν έχουν ελπίδα να βρουν ποτέ εργασία στο φθίνον κρατικό Πανεπιστήμιο.

Και μια ντουζίνα ενδιαφέροντα σχόλια

Alexandros Schismenos

Το σημείο 6. είναι μια εργασιακή συνθήκη που απειλεί να σπάσει την ενότητα ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 - η θέσπιση της αναγκαστικής προϋπηρεσίας για την κατάθεση πρότασης για ακαδημαϊκή θέση, (η οποία προϋπηρεσία άλλοτε προσμετράται και άλλοτε καλύπτεται αλλιώς από ημέτερους) έχει οδηγήσει πολλούς διδάκτορες στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση ως αναπληρωτές - στερώντας έτσι και τις επαγγελματικές ευκαιρίες από πτυχιούχους καθηγητικών σχολών. Προσωπικά με έχουν "συμβουλέψει" να μην καταθέτω πρόταση αν δεν έχω ήδη εσωτερικά ενημέρωση από το εκάστοτε Τμήμα - οπότε έπαψα να κοιτάζω και τις προκηρύξεις.

Ειρήνη Καλτσά

Τα είπες όλα! Τα δημόσια πανεπιστήμια, ειδικά τα παλαιότερα και κεντρικά, θα εξακολουθήσουν να προσελκύουν τους καλύτερους υποψηφίους. Ας πούμε και το ευρέως γνωστό ότι πολλά ιδιωτικά πανεπιστήμια έχουν κερδίσει "επάξια" τη φήμη των ιδρυμάτων που ανταλλάσσουν τους τίτλους που παρέχουν έναντι αδράς αμοιβής σε ανθρώπους που δε θα μπορούσαν να διαβούν την πόρτα των υψηλού κύρους κεντρικών δημόσιων πανεπιστημίων. Εξακολουθεί να παραμένει ανικανοποίητο, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, το αίτημα για μεγαλύτερη χρηματοδότηση των δημοσίων πανεπιστημίων.

Evgenios Matthiopoulos

Δυστυχώς όμως δεν θα θιγούν ανεπανόρθωτα μόνο τα άπειρα, ατάκτως ερριμμένα από όλες τις κυβερνήσεις, ανεπαρκή Τμήματα επαρχιακών Πανεπιστημίων, αλλά και τα επαρκέστατα - το κόστος ζωής στις επαρχίες (βλ. Ρέθυμνο, Κέρκυρα, Ιωάννινα κ.ά.) είναι ήδη απαγορευτικό για πολλούς φοιτητές.

Elena Anagnostopoulou

Ersi Koi Διαχρονικά το ελληνικό κράτος δεν έδωσε καμία βαρύτητα στην Δημόσια Παιδεία και Έρευνα συνολικά, τα Πανεπιστήμια σε ομηρία των τοπικών συμφερόντων, απουσία χρηματοδοτήσεων για την έρευνα (ο Φωτάκης το άλλαξε αυτό επειδή καταλάβαινε από έρευνα), και η αντίληψη ότι όποιος βρίσκεται εδώ είναι επειδή δεν μπορεί να βρίσκεται αλλού, όχι επειδή το επιλέγει. Θυμάμαι πόσο είχα γελάσει όταν η πρώτη κίνηση που έκανε η Άννα Διαμαντοπούλου όταν έγινε υπουργός παιδείας ήταν να επισκεφθεί την silicon valley για να μάθει πώς θα αναπτύξουμε τεχνολογία. Οι ασήμαντες λεπτομέρειες των μισθών, υποδομών, γραφειοκρατίας, Πανεπιστημίων διάσπαρτων σε πόλεις και νησιά κλπ. της είχαν διαφύγει εντελώς, όπως επίσης ότι παρόλα αυτά η χώρα έχει εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό, γι'αυτό και επιβιώνει. Να δούμε για πόσο όμως.

Dina Legatos

Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο κινδυνεύει μόνο από τις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές, ειδικά στα θέματα υποχρηματοδότησης, τοποθέτησης ημετέρων και έλλειψης αέναης αξιολόγησης διδακτικού προσωπικού (ακα μονιμοτητα).Ερευνα καλή και σοβαρή κάνουν αρκετά από τα πανεπιστήμιά μας (Κρήτης, Αριστοτέλειο κοκ) , ας το κάνουν όλα.

Aris Stilianou

Υπάρχει πάντως και ένα Σύνταγμα στη χώρα μας το οποίο (καλώς ή κακώς) απαγορεύει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Moses Boudourides

Προσωπική μου γνώμη: παρότι δεν είμαι νομικός (προέρχομαι από τις θετικές επιστήμες), η ιδέα της παράκαμψης ενός συντάγματος μου φαίνεται αντιφατική. Από τα λίγα που καταλαβαίνω για το ζήτημα (με βάση τα διαβάσματά μου, κυρίως στην φιλοσοφία), στις δημοκρατίες τα συντάγματα μπορούν μόνο να αναθεωρηθούν, διαφορετικά, με τη μορφή που ισχύουν, είναι απόλυτα και καθολικά δεσμευτικά, για όλους και για όλα, και, άρα, φρονώ (επαναλαμβάνω, χωρίς να είμαι ειδικός), αποτρεπτικά των οποιωνδήποτε μεθοδεύσεων για την παράκαμψή τους.

Chris Karamanidou

Βασίλης Κάλφας ..χονδρικά κατάλαβα ότι το παρακάμπτουν μεσω μίας ευρωπαΐκής συνθήκης που επιτρέπει την ίδρυση τους και υποτίθεται ότι για τους ίδιους υπερτερεί του συντάγματος της χώρας...Αυτό όμως είναι συνταγματικό; Μόνο με προσφυγή στο συμβούλιο επικρατείας μπορεί να κριθεί υποθετω γιατι έναν συν/ λόγο που άκουσα ήταν σαφώς αντίθετος...ως συνήθως όμως υπάρχουν και οι άλλοι,χώρια το επικοινωνιακό μπαράζ....

Elena Spilioti

Υπάρχουν πολλά άλλα πέρα από την έρευνα για την οποια θα επαίρονται τα ιδιωτικα και η οποια θα επικεντρωνεται και σε τομεις που ενδιαφερουν τους δωρητες και κατ'επεκταση σε επαγγελματα.Για παράδειγμα η πελατειακή σχέση φοιτητή και πανεπιστημίου, η έλλειψη πρόβλεψης ίσων και ομοίων κριτηρίων για την ύλη και τις εξετασεις, η δυνατότητα μονομερών αλλαγών σε αριθμό και είδος τμημάτων ( εκεί θα πρέπει να υπάρξει συλλογική στηριξη των εργαζομενων οπότε πάμε σε άλλο θεμα) και διευκρίνιση του ορισμού μη κερδοσκοπικό.

Χάρης Αβραμίδης

Η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων απαγορεύεται από το Σύνταγμα, αλλά αυτό μάλλον θα αλλάξει.

Το ερώτημα δεν είναι γιατί θα δημιουργηθούν αλλά πώς οδηγηθήκαμε εκεί; Και φέρει τεράστιο μερίδιο ευθύνης η ακαδημαϊκή κοινότητα - προφανώς δεν απευθύνομαι προσωπικά - η εκάστοτε κυβέρνηση και τέλος οι φοιτητές που μπορεί να έχουν το μικρότερο μερίδιο ευθύνης. Όφειλαν όλοι να υψώσουν ασπίδα στα πανεπιστήμια.

Θα θιγούν όλα τα πανεπιστήμια κατ’εμε. Δυστυχώς. Πρόχειρα, όπως τα υπολόγισα, η τετραετής φοίτηση ενός φοιτητή κοστίζει συνολικά 35000€ περίπου. Άντε 32000€!

Το σκεπτικό του γονιού «να πάει σε ιδιωτικό ή κολλέγιο με 12000/15000€ τη διετία και να βρει σε 2-3 χρόνια μια δουλειά» ήταν που έπρεπε να καταρρίψουμε, ώστε να αποτρέψουμε την ίδρυση ιδιωτικών.

Όπως και η υποχώρηση του επιπέδου σπουδών σε πολλά τμήματα, οι σοβαρές ελλείψεις, η μη ανταπόκριση πτυχίου με την αγορά εργασίας, η αντίληψη ότι πλέον το πτυχίο είναι άχρηστο, δεν επαρκεί, άλλα μετράνε κ.λπ…

Τα πανεπιστήμια υποτιμηθήκαν. Δυστυχώς πρέπει να το παραδεχτούμε. Πάλι θα πήγαινα σε ΑΕΙ, πάλι το δημόσιο θα επέλεγα, αλλά η γενιά που έρχεται έχει άλλες προσλαμβάνουσες και κριτήρια και θα «αγκαλιάσει» τα ιδιωτικά.

Περιμένω δε, θα δείξει αν θα συμβεί, και καθηγητές από τα δημόσια να μεταπηδούν στα ιδιωτικά ως «υμετεροι» κάποιων…

Konstantinos Oikonomou

Παρατήρηση στο 4: ενδεχομένως να πρόκειται και για επιτυχόντες σε καλά τμήματα, οι οποίοι όμως δεν θέλουν να ξοδέψουν χρήματα ζώντας σε μια άλλη πόλη κλπ. κλπ. Παρατήρηση στο 6: ο ανταγωνισμός ίσως "παιχτεί" και σε επίπεδο υποδομών (αυτό ενισχυτικά προς το προηγούμενο). Έχετε δει πώς είναι το ισόγειο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στο Βόλο; Θα τρομάξετε (έως και ακαθαρσίες σκύλων).

Nikos Raptis

Συμφωνώ και προσθέτω ότι στην εργαλειοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης που συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες από κόμματα, πολιτικούς, και τοπικούς οικονομικούς παράγοντες, τώρα σε αυτήν θα συμμετέχουν επίσημα και ιδιώτες. Θα μπορούσαν άραγε τα κρατικά / δημόσια ΑΕΙ να μην αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης και εργαλειοποίησης; Φιλοσοφικό το ερώτημα. Αν δεν μπορούν πάντως, ας ήταν να αποτελούν εργαλεία δημιουργίας καλών επιστημόνων και μορφωμένων ανθρώπων. Αυτοί μετά θα έβρισκαν τον δρόμο τους προσφέροντας ποικιλοτρόπως στο κοινωνικό σύνολο. Αλλά όταν υπάρχουν οικονομικές εξαρτήσεις τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο ιδανικά.