Επίσημα, ο γενικός δείκτης τιμών καταναλωτή υποχώρησε τον Ιούνιο κάτω από 2% και διαμορφώθηκε στο 1,8%, όμως ο λεγόμενος πληθωρισμός των τροφίμων εκτινάχθηκε στο 12,2%. Από ότι φαίνεται και από τους προηγούμενους μήνες η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. 

Αυτά που συσχετίζουν σ'αυτή τη φάση όλοι οι αναλυτές είναι οι τιμές με τον πληθωρισμό.

Μια ματιά ιστορική: Μέσος όρος τριών παραγόντων της παραγωγής που συνέδραμαν στις αυξήσεις των τιμών 

α) Στα έτη 1979-2019 και β) Στην περιόδο από το β' τρίμηνο του 2020 έως το δ' τρίμηνο του 2021.

ι) Τα κέρδη των επιχειρήσεων : α: 11,4% και β: 53,9%!  

ιι) Το κόστος πρώτων υλών και άλλων παραγόντων πλην της εργασίας: α: 26,8% και β: 38,3%

ιιι) Το κόστος της εργασίας: α: 61,8% και β: 7,9%.

Ποιοι βεβαιώνουν ότι η σημερινή ακρίβεια είναι ο «πληθωρισμός κερδών» των επιχειρήσεων, ότι δηλαδή, πλέον, προκαλείται κατά κύριο λόγο από την ξέφρενη άνοδο των κερδών;

Εγνωσμένου κύρους ανεξάρτητοι οικονομολόγοι όπως και των πολυεθνικών τραπεζών, της UBS και άλλων, ο επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Φίλιπ Λέιν, η ίδια η Κριστίν Λαγκάρντ. Ακόμη και το ΔΝΤ καταλήγει στη διαπίστωση ότι από τις αρχές του 2022 ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη οφείλεται κατά 45% στην αύξηση των κερδών, κατά 40% στις τιμές των εισαγωγών και μόνο κατά 25% στην αύξηση των μισθών.

Ενώ τα ντόπια ΜΜΕ ούτε προεκλογικά ούτε τώρα τέτοια θέματα δεν τα αγγίζουν, με το θέμα ασχολήθηκε πριν τρεις εβδομάδες το Γραφείο Κρατικού Προϋπολογισμού της Βουλής. Στην έκθεσή του για τις δημοσιονομικές εξελίξεις το α΄ τρίμηνο γράφει για τον «πληθωρισμό απληστίας».

«Το φαινόμενο έχει χαρακτηριστεί ως greedflation (πληθωρισμός απληστίας) και θέτει νέα διλήμματα. Η αποτελεσματικότητα της περιοριστικής νομισματικής πολιτικής εξαρτάται περισσότερο από τη συγκράτηση των επιχειρηματικών κερδών και λιγότερο από τον έλεγχο των μισθολογικών αυξήσεων. Με άλλα λόγια, χωρίς μείωση των περιθωρίων κέρδους η επιστροφή του πληθωρισμού στο επίπεδο του 2% θα απαιτήσει περισσότερο χρόνο και υψηλότερα επιτόκια, με τις ανάλογες αρνητικές συνέπειες στην ευρύτερη οικονομική δραστηριότητα».

Αν, λοιπόν, ο πληθωρισμός είναι πληθωρισμός κερδών, είναι εύλογο ότι δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιδόματα – και, μάλιστα, οριζόντια, για 8,5 εκατ. πολίτες, όπως έχει επισήμως ειπωθεί. Οι στοχευμένες δράσεις μπορούν να ανακουφίσουν κάπως τα ευάλωτα νοικοκυριά, όσο (αφήνεται να) καλπάζει η ακρίβεια σε τρόφιμα και σε άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Αλλά καταλήγουν να τροφοδοτούν τα κέρδη, την κύρια αιτία της ακρίβειας, εφόσον δεν επιβάλλεται κάποιος ουσιαστικός έλεγχος στις αγορές.

Και καταλήγουν σοβαροί οικονομολόγοι στο ότι, αν υπάρχει διάθεση δημιουργίας ενός νέου, βιώσιμου παραγωγικού μοντέλου χρειάζεται να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους της κερδοφορίας και των κεφαλαίων προς τους κλάδους και τις επιχειρήσεις που θα παράγουν σύγχρονα προϊόντα και υπηρεσίες. Αυτό μπορεί να γίνει με κάποιας μορφής κίνητρα, με τα οποία το κράτος θα δώσει την κατεύθυνση. Αλλά ποια τύχη μπορεί να έχει οποιαδήποτε κατεύθυνση σε ένα αγριεμένο αρχιπέλαγος γενικευμένης κερδοσκοπίας;

Διάθεση δημιουργίας από ποιους; Από την κυβέρνηση και τα κόμματα, τα συνδικάτα, τις συλλογικότητες, τα ινστιτούτα, τις ομάδες και προπάντων από όσους πλήττονται τα μάλα από αυτήν την ανεξέλεχτη ακρίβεια. 

   ΕΔΩ   για όσους ενδιαφέρονται το άρθρο του Κώστα Καλλίτση, που δημοσιεύτηκε στις 16.7 με τον τίτλο "Πληθωρισμός της απληστίας και επισήμως".