Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013 17:43

Άλλα μου λεν τα μάτια σου και άλλα η καρδιά σου, από των Συντακτών

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Άμα καταγγέλλεις, είναι από χέρι τυρί στη φάκα. Ξυπνάει το ποντίκι μέσα μας, που θέλει να μάθει τα αίσχη της κοινωνίας, δημόσια και ιδιωτικά και... βουρ στον πατσά. Άμα κιόλας ο καταγγελλόμενος είναι ένας άνθρωπος, που εκτός από τον θυρωρό του τον ξέρουν κι άλλοι, τότε γίνεται χαμός.

 

Κι όσο πιο ακραίος γίνεσαι με επίθετα επιθετικά κι ακραίους χαρακτηρισμούς, τόσο το άρθρο σου μοιάζει πτώμα που  τραβάει σαν μύγες κόσμο και ντουνιά. Η αλήθεια είναι πως η χώρα μας είναι παραγωγικότατη στις αθλιότητες, που είναι πάντα προσοδοφόρες. Το λέει και το στιχάκι, «..στα ρεζιλίκια μας τοκίζοντας κανείς ποτέ δεν χάνει…».

Ένας λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι μάλλον επειδή είμαστε ανθρωποκεντρικός λαός. Έχουμε στην πρώτη θέση της θέασης του κόσμου τοποθετήσει τον άνθρωπο, που όσο πιο συγκεκριμένος είναι τόσο πιο καλά κάνει τη δουλειά του. Μας βοηθάει δηλαδή, να ταχτοποιήσουμε στο μυαλό μας ιδιότητες, ικανότητες, συμπεριφορές και νοοτροπία. Αν βρεθεί μπλεγμένος σε σκάνδαλα, τότε η δημόσια εικόνα του γίνεται ανάγλυφη και σκουραίνει υπό το φως των καταγγελιών. Μια ευχαρίστηση αναβλύζει από τα σπλάχνα μας με την επερχόμενη πτώση του εξοχότατου, που προετοιμάζουν οι καταγγελίες. Είναι σαν να λέμε στον εαυτό μας: να λοιπόν, που υπάρχουν άλλοι στους οποίους ελπίζαμε, αλλά δεν μας έβγαλαν ασπροπρόσωπους και αποδείχτηκε πως είναι χειρότεροι από εμάς. Οπότε καλά να πάθουν που θα κατρακυλήσουν στον πάτο. Ας πρόσεχαν! Είναι η ίδια ευχαρίστηση που μας πλημμυρίζει όταν ένας που συμπαθούμε, ξεχωρίζει κι εκτοξεύεται στον ουρανό. Μόνο που στην περίπτωση αυτή κυριαρχεί η ταύτιση. Μαζί μ’αυτόν έχουμε την ψευδαίσθηση πως αγγίζουμε κι εμείς στην κορυφή.

Αν τώρα οι καταγγελίες αφορούν δομές και καταστάσεις κι έχουν ένα τόνο αφαίρεσης, δεν τσιμπάει σχεδόν κανένας. Διότι στην περίπτωση αυτήν με ποιον να τα βάλλεις, με το σύστημα; Ποιους να βρίσεις, τους μετόχους που δεν τους ξέρεις; Τι να μισήσεις, το συμβούλιο; Είμαστε σε περίοδο της απελπισίας που κάνουν σουξέ τα ασπρόμαυρα κείμενα μίσους, του τύπου ή εμείς ή αυτοί. Είναι πολύ δύσκολο σ'αυτήν την φάση να λάμψουν κείμενα που αναλύουν και συνθέτουν, που προτείνουν κι αναστοχάζονται, που προκαλούν ψύχραιμες σκέψεις και αισθήματα αλληλεγγύης κι αγάπης. Τα δε άρθρα δίχως επώνυμους πρωταγωνιστές ελάχιστοι τα διαβάζουν παρόλο που όλο γίνονται και καλύτερα. Λόγου χάριν, ας δούμε τον εξής συγκεκριμένο και ταυτόχρονα δυσεξήγητο τίτλο: Σε σκοτεινές πλατφόρμες το 10,3% του χρηματιστηριακού τζίρου στην Ευρώπη. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Άντε να καταλάβεις αν δεν είσαι σχεδόν μυημένος. Επειδή όμως ρωτώντας πας και στην Πόλη, μάθαμε ότι οι χρηματιστηριακές συναλλαγές που γίνονται μέσα από τις επονομαζόμενες dark pools, που τις έχουν συστήσει οι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες, γίνονται υπό καθεστώς αδιαφάνειας, γι'αυτό κι ανεβαίνουν. Δηλαδή, μ’αυτές τις dark pools, δεν γνωρίζουμε πια ούτε τα στοιχειώδη, όπως τον όγκο των συναλλαγών, τις τιμές ή την ταυτότητα πωλητή κι αγοραστή.

Τον φετινό Ιούλιο, το ποσόν που παρέκαμψαν τις οργανωμένες χρηματιστηριακές αγορές, έφτασε τα 75 δισ. ευρώ. Στην Ευρώπη το ποσόν αυτό αντιστοιχεί στο 10,3% του χρηματιστηριακού τζίρου, ενώ στις ΗΠΑ αντιστοιχεί στο 15,3% του εκεί τζίρου. Οι επενδυτικές τράπεζες που λάνσαραν τις «σκοτεινές πλατφόρμες» το έκαναν όπως είπαμε, για να προσφέρουν στους πελάτες τους ανωνυμία και υπηρεσίες αδιαφάνειας. Φαντάζεστε με τι άνεση θα γίνεται εκεί ξέπλυμα μαύρου χρήματος και πόσο εύκολα τα κερδη θα κατατίθονται στις τράπεζες των φορολογικών παραδείσων; Η επινοητικότητα του ανθρώπου για το καλό και το κακό έχει όρια; Μέχρι σήμερα, όχι. Οι σκοτεινές πλατφόρμες ανήκουν στην πλειονότητα των επινοήσεων. Σ'αυτές δηλαδή, που είναι καλές για τους λίγους που έχουν πολλά και κακές για όλους τους υπόλοιπους. Λοιπόν; Το πιο πιθανόν είναι πως αυτή την είδηση ελάχιστοι θα την μάθουν, ακόμη πιο λίγοι θα αντιληφθούν τη δυναμική της, σίγουρα δεν θα προκαλέσει ενδιαφέρον, συναισθήματα και σκέψεις, παρά σε ακόμα πιο λίγους. Σ' αυτό που δεν είμαι έτοιμος ν'άπαντήσω, είναι στην ερώτηση: δυστυχώς ή ευτυχώς; Το εξαρτάται, είναι πάντα ένας καλός τρόπος για να υπεκφεύγεις. Εξαρτάται λοιπόν, αλλά από τι;

Ας δούμε τώρα ένα άλλο γεγονός, που κάπως μοιάζει με το προηγούμενο. Πρόκειται για την πώληση του «902». Μιλάμε για την εταιρεία "Ραδιοτηλεοπτική  Α.Ε" που κατέχει το ραδιόφωνο και την τηλεόραση του 902. Ο πωλητής στην περίπτωση αυτή είναι γνωστός, το ΚΚΕ. Ο αγοραστής είναι η κυπριακή off shore εταιρεία «A-ORIZON MEDIA LTD». Άρα στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε ποιοι είναι οι αγοραστές, γνωρίζουμε τους εκπροσώπους τους. Ούτε φυσικά γνωρίζουμε το ποσόν της πώλησης. Το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι όλα έγιναν νόμιμα. Ενημερώθηκε το Εμπορικό Μητρώο, πληρώθηκαν οι φόροι, και έγινε η γνωστοποίηση του συμβολαίου στο ΕΣΡ, που εκτός απροόπτου θα κάνει την τελική επικύρωση μέχρι τον Οκτώβριο. Τέλος το ΚΚΕ ανακοίνωσε πως στο συμβόλαιο υπάρχει όρος που λέει ότι ο 902 απαγορεύεται να πωληθεί σε άλλο πολιτικό κόμμα.

Τα δύο προβλήματα που τίθενται είναι τα εξής: Το ένα είναι αν η δουλειά των εργαζομένων είναι εξασφαλισμένη. Το άλλο έχει να κάνει με το αν επιτρέπεται να πωλήσει το ΚΚΕ μία ραδιοτηλεοπτική συχνότητα που του έχει παραχωρηθεί δωρεάν από το κράτος. Να διευκρινίσουμε εδώ ότι όλες οι συχνότητες έχουν παραχωρηθεί δωρεάν κι αυτό είναι εντελώς ελληνική πατέντα. Υπάρχει και ένα δεύτερης κατηγορίας ερώτημα. Γιατί το ΚΚΕ δεν κατάφερε να κάνει κερδοφόρες αυτές τις δύο επιχειρήσεις του; Μήπως γιατί τις χρησιμοποιήσε αποκλειστικά ως προπαγανδιστικά μέσα; 

Είναι τόσο σημαντικό αυτό το γεγονός, θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος καλοπροαίρετα. Φυσικά και σε σχέση με όσα περνάμε μάλλον ασήμαντο θα το χαρακτήριζε ο αμερόληπτος πολίτης. Το θέμα όμως έχει μία πλευρά που το καθιστά σημαντικό. Πολλοί, εύκολα θα συμφωνήσουν πως στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας,  υπάρχουν άνθρωποι, ομάδες και εταιρείες που άλλο είναι κι άλλο παριστάνουν πως είναι, που άλλα λένε κι άλλα κάνουν. Κι αυτό, όταν μάλιστα δίνει τον τόνο στη δημόσια ζωή, είναι δυνατόν να μην υπονομεύει τις οποιεσδήποτε προσπάθειες για βελτίωση της κατάστασής μας; Η άποψή μας είναι πως στην κατηγορία αυτή ανήκει και το ΚΚΕ. Και δεν χαιρόμαστε γι’αυτό. Ένα κόμμα που ευαγγελίζεται μια κοινωνία δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, ισότητας κι ελευθερίας και καταφέρνει να συσπειρώνει στις γραμμές του ένα όχι ασήμαντο μέρος της κοινωνίας μας, όταν οι πράξεις του δεν ταιριάζουν με τα λόγια του είναι σαν να υποσκάπτει τον εαυτό του κι έτσι η υπόθεση για ένα καλύτερο μέλλον της πατρίδας μας να γίνεται πιο δύσκολη.

Ο καθηγητής της Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Πέτρος Πιζάνιας, έγραψε ένα αξιόλογο άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών, που θίγει τα ζητήματα υποκρισίας και δήθεν που  παρουσιάζουν εταιρείες, κόμματα, τράπεζες, και κάνουν θραύση στην χώρα μας. Μπορείτε να το διαβάσετε πατώντας εδώ.

Ο πίνακας του άρθρου είναι του Φρανθίσκο Γκόγια, έχει τίτλο "Τι θυσία!" και ζωγραφίστηκε το 1798.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2013 13:09
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση