Η δεύτερη, η γιαπωνέζικη "Ιστορίες της τύχης και της φαντασίας" του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι, ξεδιπλώνει θέματα σχέσεων κτισμένο με αντιθεατρικούς διαλόγους που σαν τρενάκι μας ταξιδεύουν στους χώρους της πολλαπλότητας της ουσίας των σχέσεων. Κάτι που στις περισσότερες τυπικές ταινίες αυτή του είδους η βαθύτητα ίσα ίσα που διακρίνεται, αλλά εδώ αναβλύζει με φινέτσα και  εξ αιτίας της τύχης και της φαντασίας δένει με τα απρόσμενα μυστήρια της ζωής και μας εμπλουτίζει. Η σπονυλωτή αυτή ταινία έχει στο κέντρο της νέους ανθρώπους που παλεύουν να εκφράσουν τις αλήθειες τους ιδιαίτερα σε φάσεις που οι επιθυμίες τους και οι συμπεριφορές τους δυσκολεύονται να κουμπώσουν, αντλώντας δύναμη από αυτές ακριβώς τις σχέσεις που τους εμπνέουν και τα αμφίσημα συναισθήματα που γενούν. 

Η τρίτη είναι η γαλλική "Titane" της 38χρονης Ζουλιά Ντικουρνό που κέρδισε φέτος τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών. Μια νέα ματιά με ένα νέο τρόπο δοσμένη στο αιώνιο θέμα της συγκρότησης της ταυτότητας. Εδώ η πρωταγωνίστρια είναι μια νέα απ'αυτές που αλλού πατάνε και αλλού βρίσκονται διασχίζοντας συνεχώς Σκύλες και Χάρυβδες μιας και μέσα της κάτι τους οδηγεί στην αναζήτηση ενός χρυσόμαλλου δέρας. Σε όλη αυτή την ιστορία ο ερωτισμός  είναι η καύσιμη ύλη που την οδηγεί ακόμα και ν'αλλάξει "φύλο" για να νιώσει οργασμό και για να βρει λίγη γαλήνη στην τρικυμιασμένη ζωή της. Πρόκειται για μια ακραία ιστορία δοσμένη με τέτοιο τρόπο που μ'έστειλε αδιάβαστο στο κατασκότεινο μάτι του κυκλώνα της σύγχρονης ζωής ανθρώπων που δεν βρίσκουν τις συνηθισμένες μέσες κι άκρες για να πορευτούν με σιγουριά στη ζωή τους κι φτιάχνουν καινούργια προσωπικά μονοπάτια που τους ταιριάζουν. 

Και τελευταία, η ισπανική του Αλμοδόβαρ "Παράλληλες μητέρες" που το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι με γλύκανε. Για μια ακόμα φορά ο Αλμοδόβαρ δείχνει με έναν έξοχο τρόπο το πόσο αγαπάει τις γυναίκες κάνοντάς μας να τις συμπαθήσουμε κι εμείς ακόμα και όταν δεν είναι αξιαγάπητες. Μια παρουσίαση αυτής της ταινίας που μου άρεσε ήταν αυτή που έκανε η Μαρία Κατσουνάκη με το άρθρο της  «Δεν υπάρχει Ιστορία βουβή»