Τρίτη, 06 Οκτωβρίου 2020 16:13

Υπάρχουν εκπομπές του Καναλιού της Βουλής που αξίζουν την προσοχή μας;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

vuli3Ναι, λέμε ναι ότι υπάρχουν για εκείνους που βρίσκουν χρόνο και καλλιεργούν μία διάθεση για να αναζητήσουν κάτι διαφορετικό από αυτά που προσφέρονται αφειδώς κι από παντού, στις οθόνες και πέρα απ'αυτές, έξω στη ζωή. Στα παραλειπόμενά του το Κανάλι της Βουλής για όσους δεν έχουν την ευκολία πρώτο τραπέζι πίστα, είναι μία τέτοια περίπτωση, όπου μερικές εκπομπές του απευθύνονται σε μεσόκοπους και άνω αναζητητές. 

Πολλά χρόνια τώρα ξέρω ότι υπάρχει το Κανάλι της ΒΟΥΛΗΣ, αλλά όποτε έπεφτα πάνω του έφευγα τρέχοντας. Κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι πρόβαλλε ξένες ταινίες, απ'αυτές που λίγο ή πολύ μ'αρέσουν και τις έβλεπα συχνά, όταν μάλιστα οι ταινίες που προβάλλουν τα ιδιωτικά κανάλια ελάχιστες πια είναι του γούστου μου. Από τότε μάλιστα που τα συνδρομικά κανάλια και οι πλατφόρμες τύπου Netflix βρίσκονται σε δυναμική άνοδο, τα ιδιωτικά αλλά και τα τέσσερα δημόσια κανάλια, βασικά επαναλαμβάνουν συνεχώς τις ίδιες, συνήθως μέτριες και κακές ταινίες τους. Το μόνο νέο που έχουν κάθε χρονιά είναι οι σειρές, δικές τους και ξένες, μερικές εξαιρετικές, που οι τηλεθεατές που τις παρακολουθούν καταλαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος.

Στο Κανάλι της Βουλής λοιπόν, πριν ένα χρόνο περίπου έπεσα πάνω στο Βιβλιοβούλιο, την μοναδική από όσο γνωρίζω εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση για το βιβλίο. Εκεί, συγγραφείς μιλάνε στον μετρημένο και χαλαρό παρουσιαστή Μανώλη Πιμπλή με αφορμή το τελευταίο τους βιβλίο, ο σοβαρός κριτικός Βαγγέλης Χατζηβασιλείου αναλύει ένα άλλο βιβλίο και η μες την καλή χαρά δημοσιογράφος Σταυρούλα Παπασπύρου παρουσιάζει με λίγα λόγια κάποια νεοεκδοθέντα βιβλία. Την ενδιαφέρουσα αυτή εκπομπή, που παρουσιάζεται κάθε Κυριακή 8-9μ.μ, όχι μόνο δεν την βαριέμαι, αλλά τις περισσότερες φορές μαθαίνω με ωραίο τρόπο διάφορα για τα βιβλία που κυκλοφορούν, πληροφορίες και σκέψεις που κάποιες φορές με βάζουν στον πειρασμό να αγοράσω κάποια απ'αυτά. Με λίγα λόγια, αυτή η ανάλαφρη και ενδιαφέρουσα εκπομπή μ'αρέσει, και όποτε μπορώ την παρακολουθώ.

 Το πρόσφατο νέο είναι πως στο Κανάλι της Βουλής ξεκίνησαν αυτή τη βδομάδα δύο νέες εκπομπές, που μας φάνηκε σε πρώτη φάση ότι μπορούν και να μας κερδίσουν με αυτά που μεταφέρουν στις βαλίτσες τους οι συντελεστές τους. 

Η αρχή γίνεται στις 6 μ.μ.(και κάθε Σάββατο στις 6 μ.μ. και σε επανάληψη κάθε Παρασκευή στις 8μ.μ.) με την εκπομπή «Μικρά Μαθήματα για έναν Μεγάλο Κόσμο». Μέσα σε 54 ωριαία επεισόδια, η διακεκριμένη καθηγήτρια Ιστορίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρία Ευθυμίου προσεγγίζει κομβικά σημεία της Παγκόσμιας Ιστορίας, που επηρέασαν και επηρεάζουν έως σήμερα την ανθρώπινη μοίρα. Σε παραγωγή της εταιρίας Steficon και σε σκηνοθεσία της Μαρίας Ντούζα, η Μαρία Ευθυμίου επιχειρεί ένα ταξίδι στη μακρά Ιστορία και περιπέτεια του ανθρώπου με όπλα την αφήγηση, την ανάδειξη των πηγών, την οπτική τεκμηρίωση, τη χρήση γραφικών και τον παγκόσμιο χάρτη. 

Εδώ  η πρώτη εκπομπή που είχε στο κέντρο της την Εμφάνιση και Εξάπλωση του ανθρώπου στη ΓΗ.

Στις 7 μ.μ. τη σκυτάλη παίρνει η εκπομπή «Σε Προσκυνώ, Γλώσσα» (κάθε Σάββατο στις 7 μ.μ. και σε επανάληψη κάθε Τρίτη στις 10 μ.μ.). Στην εκπομπή με ταιριαστό τίτλο δανεισμένο από στίχο της ποιήτριας Κικής Δημουλά, ο καθηγητής Γλωσσολογίας και πρ. Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Μπαμπινιώτης συνομιλεί με τη δημοσιογράφο-κλασική φιλόλογο Βίκυ Φλέσσα για θέματα σχετικά με τη γλωσσική παιδεία και την ελληνική γλώσσα, με στόχο να τονίσουν την αντίληψη ότι η γλώσσα δεν είναι απλώς ένα «εργαλείο», καθώς αποτελεί και πρώτιστο φορέα πολιτισμού. Στην εκπομπή θα συμμετέχουν μαθητές από την Ελλάδα και την Κύπρο στέλνοντας βιντεοσκοπημένες γλωσσικές απορίες, ερωτήσεις και διευκρινίσεις στις οποίες θα απαντά ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης.

Εδώ  η πρώτη εκπομπή που είχε ως θέμα τη Σχέση γλώσσας και σκέψης. 

Και μερικές γενικότερες παρατηρήσεις

Μιας και μιλάμε για κανάλια

Για τα βραδινά δελτία ειδήσεων πολλά χρόνια τώρα την πρωτοκαθεδρία την έχουν τα ιδιωτικά κανάλια. Αξίζει πάντως η προσπάθεια για να εξηγηθεί του γιατί τα δελτία ειδήσεων των δημοσίων καναλιών, με όλες, μα με όλες τις κυβερνήσεις, είναι μονίμως στις τελευταίες θέσεις. Και να πεις ότι είναι δελτία επιπέδου, λάιτ προπαγανδιστικά είναι και ήταν εξ αρχής, όπως λάιτ είναι και η κολοβή δημοκρατία μας. 

Το περίεργο είναι γιατί ο κόσμος δεν εμπιστεύεται τη δημόσια τηλεόραση. Όπως και να το δούμε είναι θέμα που προσφέρεται για έρευνα. Κι όχι ο κόσμος γενικά. Αλλά οι ψηφοφόροι που αναδεικνύουν κάθε φορά την εκάστοτε κυβέρνηση, αυτή που κόβει και ράβει τα δημόσια δελτία στα μέτρα της. Γιατί λοιπόν το μεγάλο ποσοστό τους δεν επιλέγει να ενημερώνεται από τις ειδήσεις των δημόσιων καναλιών, της κυβέρνησής τους δηλαδή, ανεβάζοντας τις ειδήσεις τους στις πρώτες θέσεις; Ειδήσεις ναι, από εκείνες που χαϊδεύουν τ'αυτιά των φίλα προσκείμενων στην κάθε κυβέρνηση, αλλά αυτό είναι κάτι που συνήθως ταιριάζει στους περισσότερους απ'αυτούς, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης.

 Εκτιμώ πάντως ότι είναι αδύνατον να μην υπάρχουν σ'αυτήν την χώρα κάποιοι συμπολίτες μας που πιστεύουν στην ανεβασμένη ποιοτικά ενημέρωση και που έχουν τα φόντα να φτιάξουν δελτία με πληροφόρηση αξιόπιστη, αντικειμενική και ανεξάρτητη από όλες τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις που καθορίζουν τα πράματα και με κριτική στάση στις ιδεοληψίες που σαρώνουν σε κάθε εποχή. Το θέμα είναι πως οι πολιτικές δυνάμεις που θα τους ανέθεταν να στήσουν τα δικά τους αξιοπρεπή δελτία ειδήσεων και συζητήσεων που θα απευθύνονται σε πολίτες, είναι πολύ αδύναμες στο εσωτερικό όλων των κομμάτων και αλήθεια δεν ξέρω πως θα μπορούσε να λυθεί αυτό το πρόβλημα, με δεδομένο ότι όλοι οι εξουσιαστικές ομάδες είναι αλλεργικές στην κριτική που μπορεί να τους ασκηθεί από ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους έξω από τα όρια των εκάστοτε δικομματισμών. Προφανώς και μιλάμε για τα δημόσια κανάλια που τα πληρώνουν όλοι οι πολίτες απ'αυτά έχουμε την απάιτηση για δελτία που να μας σέβονται. Γιατί τα ιδιωτικά, που στην τελική το κέρδος τους έχουν κορώνα στο κεφάλι τους και παρόλο που δεν είναι όλα ίδια σε επίπεδο καλλιέργειας της πολιτικής σκέψης, είναι πολύ πίσω ακόμα ως προς αυτό που θα μπορούσαν να κάνουν κι έχει ανάγκη η εποχή μας.   

Μιας και μιλάμε για βιβλία και συγγραφείς

Νέα βιβλία από νέους ή και καθιερωμένους συγγραφείς θα μπορούσαν να τα προβάλλουν επίσης με διάφορες εκδηλώσεις και οι δημοτικές βιβλιοθήκες, βάζοντας στοίχημα να θέσουν τις βάσεις για να δημιουργηθεί ένα ντόπιο κοινό που θα έχει μια καλή σχέση με τα βιβλία. Εκτιμώ ότι σε κάθε πόλη υπάρχει ένα περιορισμένο για να λέμε την αλήθεια κοινό, που όμως ψάχνει με πάθος να βρει στα βιβλία αναζωογονητικές πηγές και που διαθέτει μία ξεχωριστή ενέργεια. Οπότε οι βιβλιοθήκες που θέλουν να γίνουν κυψέλες ανθρώπων που νιώθουν μια έλξη για τον γραπτό λόγο, θεωρώ ότι δουλεύοντας συστηματικά και επίμονα θα τα καταφέρουν στο τέλος, διοργανώνοντας, ανάμεσα στις άλλες πρωτοβουλίες τους και παρουσιάσεις / συζητήσεις του κοινού ιδιαίτερα με νέους συγγραφείς.

 Στο Κερατσίνι - Δραπετσώνα, που έχουμε τρεις δημοτικές βιβλιοθήκες, άραγε πόσο δύσκολο είναι να παρουσιάζει η κάθε μία γύρω στα 10 βιβλία κάθε χρόνο, νέα βιβλία κάποιων από τους ανερχόμενους συγγραφείς ή τους καλούς καθιερωμένους συγγραφείς μυθιστορημάτων, ποιημάτων, δοκιμίων και εκλαϊκευμένων επιστημονικής γνώσης; Αν παρουσιάζουν επίσης το έργο ντόπιων συγγραφέων, που πάντα υπάρχουν σε κάθε πόλη, κάτι καλό δεν θα προκύψει στο τέλος;

Ίσως οι διευθυντές των βιβλιοθηκών μας να μην έχουν το ελεύθερο να δοκιμάζουν με δικές τους επιλογές τέτοιες εκδηλώσεις. Ίσως πάλι να συντρέχουν πολλοί λόγοι και μεγάλη αδράνεια που οι εν δυνάμει βιβλιόφιλοι κάθε δήμου και πόλης δεν βρίσκουν ένα μέρος για να βγαίνουν από τα σπίτια τους, ακόμα και την δύσκολη αυτή εποχή της πανδημίας, και να συναντιόνται με άλλους συνδημότες τους που έχουν τέτοιες αναζητήσεις.  

ΦΙΛΑΝΑΓΝΩΣΙΑ, από το περιοδικό δρόμου ΣΧΕΔΙΑ

- 7,8% είναι στην Ελλάδα το ποσοστό των ανθρώπων που διαβάζουν πάνω από 10 βιβλία το χρόνο

- Πρώτες χώρες στην κατάταξη των "δυνατών αναγνωστών" στην Ευρώπη είναι η Ισλανδία ( 35,1%), το Λουξεμβούργο (24,4%) και η Φινλανδία (24,4%)

- Οι άνθρωποι που διαβάζουν τουλάχιστον ένα βιβλίο το χρόνο στην Ελλάδα είναι 44%. Η Ισλανδία (93%), η Νορβηγία (90%) και η Σουηδία (83,5%) είναι οι τρεις πρώτες χώρες στη σχετική λίστα.

- Η Γαλλία έχει τη χαμηλότερη μέση χρονική διάρκεια ανάγνωσης βιβλίων την ημέρα, μόλις δύο λεπτά, ενώ η Εσθονία, την υψηλότερη, 13 λεπτά. Ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ελλάδα είναι 9 λεπτά.

- Το 2018, πρώτη χώρα στον κόσμο σε ώρες ανάγνωσης ανά άτομο κι ανά βδομάδα ήταν η Ινδία με 10,42 ώρες τη βδομάδα, κι ακολουθούν η Ταϋλάνδη 9,24 ώρες και η Κίνα με 8 ώρες.

- Το 74% των Αμερικανών διάβασαν τουλάχιστον ένα βιβλίο μέσα στο 2018, ενώ το 77% κάτω των 29 χρονών αγόρασαν βιβλία στο ίδιο διάστημα.

- Σύμφωνα με βρετανική έρευνα, οι ενήλικοι που διαβάζουν για μόλις 30 λεπτά την εβδομάδα έχουν 20% περισσότερες πιθανότητες να αισθάνονται ικανοποιημένοι με τη ζωή τους.

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2020 20:08
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση