Σούζη Παλαιοκώστα
Η κλιματική ταυτότητα της Aθήνας αλλάζει δραματικά κάτι που και τα στοιχεία το αποδεικνύουν και τα σημάδια είναι πλέον ορατά ακόμα και στους καλοπροαίρετους αρνητές της κλιματικής αλλαγής
Η Ντίνα Καράτζιου συζητά με τη Δήμητρα Φουντά, Διευθύντρια Ερευνών στο Ινστιτούτο Ερευνών Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, για την κλιματική ιστορία και το μέλλον της πρωτεύουσας. Με οδηγό το εξαιρετικής αξίας ιστορικό αρχείο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, το οποίο καταγράφει αδιάλειπτα το κλίμα της Αθήνας από τα μέσα του 19ου αιώνα, η κ. Φουντά αποκαλύπτει άγνωστες πλευρές του περίφημου αττικού κλίματος και τις εντυπωσιακές μεταβολές που έχουν συντελεστεί.
Γιατί σχεδόν όλοι στην Ευρώπη λένε πια όχι στην καύση των σκουπιδιών και οι δικοί μας κυβερνητικοί την έχουν κορώνα στο κεφάλι τους;
Λένα Κυριακίδη. Ανεπιθύμητες σε Ελλάδα και Ευρώπη οι καταστροφικές για το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία μονάδες καύσης σκουπιδιών, που αντιβαίνουν στην προτεραιότητα του περιορισμού των αποβλήτων, στην προαγωγή της ανακύκλωσης και στη λογική της κυκλικής οικονομίας, αλλά προωθούνται από την κυβέρνηση της Ν.Δ. - ακόμα μία στρατηγική υιοθέτησης ενός μοντέλου προηγούμενων δεκαετιών σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος αλλά προς όφελος μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων.
Τούμπα τούμπα τρα λα λα και για άλλη μια φορά μια κυβερνητική κωλοτούμπα, του Κώστα Καλλίτση
Η σταθερότητα τείνει να εκλείψει όταν μια κυβέρνηση στερείται στρατηγικής για τη χώρα και κινείται με βάση εσωτερικές αγωνίες και δημοσκοπήσεις, που συχνά συνοδεύονται από μεγάλες διαχειριστικές αδυναμίες.
Καθ΄ ημάς, ενίοτε υπάρχει άγνοια των στοιχειωδών. Παράδειγμα: Οι αγρότες εισπράττουν τις αποζημιώσεις στα τέλη Οκτωβρίου. Φέτος, αυτό δεν συνέβη. Το αρμόδιο υπουργείο έλεγε ότι θα καταβληθούν μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου τα πρώτα 500-600 εκατ. ευρώ, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει εγκριθεί από την Κομισιόν το σχέδιο δράσης για την ανάκτηση της χαμένη αξιοπιστίας του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αλλά την περασμένη Πέμπτη, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, ο αρμόδιος Επίτροπος δήλωσε ορθά κοφτά ότι η καταβολή των επιδοτήσεων είναι ευθύνη των κρατών, δεν εξαρτάται από την έγκριση του σχεδίου δράσης, άρα μπορούν να καταβληθούν από εθνικούς πόρους. Το υπουργείο φάνηκε ότι δεν το γνώριζε…
«Την αντρική ματσίλα βίας την έχουμε στο σπίτι μας»
Ιωάννα Σωτήρχου. Η Ζωή Χατζηαντωνίου υπογράφει τη σκηνοθεσία σε μία από τις δυνατότερες θεατρικές παραστάσεις που μας έρχεται από την προηγούμενη σεζόν, αποσπώντας από το καστ οριακές ερμηνείες. Οσο διαρκεί, ο θεατής νιώθει σαν να τρώει ξύλο: βιώνεται άραγε διαφορετικά η ακραία επιθετικότητα των πληγωμένων εφήβων, των μη προνομιούχων νέων;
Το έργο είναι «Η μέρα της φούστας». Διαδραματίζεται στη σχολική αίθουσα μιας μάλλον υποβαθμισμένης γειτονιάς, όπου η καθηγήτρια Λογοτεχνίας Σόνια -συγκλονιστική στον ρόλο η Θεοδώρα Τζήμου- πασχίζει να κάνει το μάθημά της σε μια τάξη που κοχλάζει από την καθημερινότητα μιας κοινωνίας σε ακραία κατάσταση.
Δεν είναι το κλασικό φρικιό - Ο Ζοχράν Μαμντάνι και η επαναστατική μεταρρύθμιση στη Νέα Υόρκη
Κωστής Καρπόζηλος. Toν Νοέμβριο του 1973 –στον απόηχο της φοιτητικής αναταραχής, στην κορύφωση του αντιπολεμικού κινήματος, στην απαρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης– ο Νόρμαν Ολιβερ ήταν ο σοσιαλιστής υποψήφιος για το αξίωμα του δημάρχου στη Νέα Υόρκη. Επεισε μόλις 2.282 συμπολίτες του. Το 0,13%. Τα πουλημένα κοσμήματα, της Ελεάννας Βλαστού - Συνελήφθησαν δύο από τα τέσσερα άτομα της ληστείας - τα κοσμήματα παραμένουν άφαντα
Η γαλλική είναι «χαμηλής εμπιστοσύνης» κοινωνία, αυτή ήταν η σκέψη μου όταν επισκέφθηκα πριν από δέκα ημέρες το μουσείο του Λούβρου. Μια παρατήρηση άνευ αξίας εάν δεν ήταν επίκαιρη. Μιάμιση ώρα πριν κλείσει το μουσείο, γύρω στις 7.30 μ.μ. το βράδυ της Τετάρτης, πέρασα τον πρώτο έλεγχο, μετά πέρασε η τσάντα μου το τεστ, ανέβηκα στην πτέρυγα Denon, όπου και απορρίφθηκα στον τρίτο έλεγχο γιατί η κάρτα των φίλων του μουσείου ήταν σε ηλεκτρονική και όχι σε «φυσική» μορφή. Η συζήτηση κράτησε αρκετά λεπτά, η κυρία κοίταξε το πρόσωπό μου προσεκτικά, μετά ζούμαρε τη φωτογραφία της κάρτας και με αυτό το γαλλικό ξεφύσημα –λίγο απαυδισμός, λίγο να τελειώνουμε– συναίνεσε και με άφησε να περάσω. Στη φωτό η επιχρυσωμένη Galerie d'Apollon του μουσείου.
Γυναίκες με αξύριστες μασχάλες της Φωτεινής Ναούμ & Τρίτη ηλικία - Τεχνολογία 1- 6, της Ελένη Ξένου, από το fb
Fotini Naoum. Να μαστε πάλι με την τέλεια υποκρισία μας. Από τη μία, φωνάζουμε ότι «όλα τα σώματα είναι όμορφα», ότι «αγαπάμε τον εαυτό μας όπως είναι» και πως «οι ατέλειες μας κάνουν μοναδικούς».
Από την άλλη, μια κοπέλα τολμά να εμφανιστεί σε εκπομπή με τρίχες στις μασχάλες, κάτι απολύτως φυσικό, ανθρώπινο, παλιότερα αυτονόητο, και ξαφνικά όλοι σοκάρονται, την κοιτάζουν λες και διέπραξε ιεροσυλία.
Η ίδια κοινωνία που κηρύττει την αποδοχή, βγάζει αφρούς μπροστά στο σώμα όπως πραγματικά είναι: ανεπεξέργαστο, ακατέργαστο, φυσικό.
Λίγα χρόνια πριν, οι γυναίκες δεν έτρεχαν πανικόβλητες να ξυριστούν παντου, για άντρες δεν το συζητάμε καν, ούτε ένιωθαν ντροπή για κάτι τόσο φυσιολογικό όσο οι τρίχες.
Υπάρχουν Έλληνες/νίδες που είναι tidsoptimists, που κουβαλούν δηλαδή τη ρομαντική ψευδαίσθηση, «ότι στη ζωή προλαβαίνουν και ότι υπάρχει χρόνος για όλα»;
Λίνα Γριβογιάννη. Υπάρχουν λέξεις που λείπουν από τη γλώσσα μας, όχι γιατί δεν έχουμε τις εμπειρίες, αλλά γιατί μας λείπει το όνομα τους. Σαν τη σουηδική λέξη "tidoptimist" που περιγράφει τον «αισιόδοξο του χρόνου», εκείνον που πιστεύει πως θα προλάβει τα πάντα, ακόμη κι όταν δεν προλαβαίνει τίποτα.
Ο χρυσός, η ΑΙ και μια νέα καπιταλιστική κρίση
Χρήστος Λάσκος. Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα της παγκόσμιας οικονομικής συγκυρίας είναι η φρενιτιώδης πορεία της τιμής του χρυσού, όπως αποτυπώνεται στο διάγραμμα που ακολουθεί [1].
Η τιμή του, κινούμενη γύρω στις 2000 δολάρια ανά ουγκιά (που ισοδυναμεί με 31 περίπου γραμμάρια) από το 2020 κι έπειτα, άγγιξε τα 2500 στις αρχές του 2024, για να περάσει σε εκτόξευση με την έναρξη της περιόδου Τραμπ:
από 2700 δολάρια το φετινό Ιανουάριο,
μέσα σε εννέα μήνες, έφτασε τα 4200 δολάρια,
καταγράφοντας άνοδο πάνω από 50%.
Να κάτι δανέζικο που δε θα 'ναι καλό και όχι μόνο για τα χωριά της Τήνου; του Tinos, Kykladen/ Τήνος, Κυκλάδες, από το fb
Η Δανία αποδεικνύει με έναν υπέροχο τρόπο ότι η βιωσιμότητα και η συμπόνια μπορούν να πάνε χέρι-χέρι. ????????????
Τα παλιά αστικά λεωφορεία που κάποτε διέσχιζαν τους δρόμους μετατρέπονται τώρα σε κινητά παντοπωλεία - ειδικά για ηλικιωμένους που ζουν σε αγροτικές περιοχές και συχνά δεν έχουν εύκολη πρόσβαση σε φρέσκα τρόφιμα.
Αυτά τα λεωφορεία είναι εξοπλισμένα με ράμπες για αναπηρικά αμαξίδια, θερμάστρες, ψυγεία και ράφια γεμάτα τοπικά προϊόντα. Δεν φέρνουν μόνο ψωμί, φρούτα και λαχανικά - φέρνουν επίσης εγγύτητα, αξιοπρέπεια και μια αίσθηση χαράς της ζωής.