Λένα Κυριακίδη. Μέσα σε μόλις τέσσερα 24ωρα σκοτώθηκαν τέσσερις εργάτες, οι δύο από τους οποίους την ημέρα της συνεδρίασης του Εθνικού Συμβουλίου Υγείας και Ασφάλειας

● Απεργία χθες σε εργοστάσιο της Αταλάντης, σύσκεψη στη Λάρισα τη Δευτέρα ενόψει του πανελλαδικού ξεσηκωμού την 1η Οκτωβρίου

● Νέους κινδύνους για τη σωματική και ψυχική υγεία επισύρει το εκτρωματικό νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας.

Σόλωνας Παπαγεωργίου. Στο πιο πρόσφατο μυθιστόρημα της Αμάντας Μιχαλοπούλου, Το μακρύ ταξίδι της μιας μέσα στην άλλη, όλα ξεκινούν με ένα όνειρο που βλέπει η κεντρική αφηγήτρια, μια συγγραφέας και alter ego της Μιχαλοπούλου, με την Παναγία: η φιγούρα που συνήθως απεικονίζεται με βάση το πρότυπο της «Παρθένου Μαρίας» εμφανίζεται φορώντας τιγρέ ρόμπα πάνω από το βελούδινο νυχτικό της. Με αυτή την ανατρεπτική σκηνή, λοιπόν, παίρνει μπρος η μυθοπλασία σε ένα βιβλίο καθαρά πολιτικό, διεκδικητικό αλλά και γεμάτο χιούμορ και παραδοξότητες. 

Μιλήσαμε με τη συγγραφέα για τις ιδιομορφίες του μυθιστορήματός της, το σύμβολο της Παναγίας, τη διακειμενικότητα, την ταμπέλα της «φεμινιστικής λογοτεχνίας», τη γυναικεία γραφή και πολλά ακόμα. 

Περισσότεροι από 1.700 αναγνώστες απάντησαν σε δημοσκόπηση του Live Science για την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης (AI). 

Πρέπει η ανθρωπότητα να σταματήσει την τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) προτού θέσει σε κίνδυνο την ίδια μας την επιβίωση; Καθώς η τεχνολογία συνεχίζει να μεταμορφώνει τις βιομηχανίες και την καθημερινή ζωή, η κοινή γνώμη διχάζεται έντονα σχετικά με το μέλλον της, ειδικά καθώς η προοπτική μοντέλων ΤΝ που μπορούν να φτάσουν στην ανθρώπινη νοημοσύνη γίνεται όλο και πιο εφικτή. 

Αγγελική Κόγιου. Τρεις γυναίκες από την Αλβανία με πολυετή διαμονή στην Ελλάδα σκιαγραφούν την προσωπική τους μεταναστευτική διαδρομή, σχολιάζουν τη σχέση τους με τα μίντια και καταθέτουν τις απόψεις τους για τις σύγχρονες προσφύγισσες και μετανάστριες.

Λίγες ώρες προτού εξαπολύσει την επιχείρηση οριστικής ισοπέδωσης της Γάζας, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου περιέγραψε στους συμπατριώτες του το όραμα μιας «υπερ-Σπάρτης», μιας στρατιωτικοποιημένης κοινωνίας, περιστοιχισμένης από εχθρούς, που θα είναι οικονομικά αυτάρκης – ένα απομονωμένο χερσαίο νησί στη Μέση Ανατολή. Είναι ενδιαφέρον, μα πάνω από όλα προσβλητικό, ότι οι ακροδεξιοί ηγέτες ανά τον κόσμο επικαλούνται την αρχαία Ελλάδα κάθε φορά που θέλουν να εξυμνήσουν την ανωτερότητά τους.

Στην υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης στην Κρήτη, η δημοσιογραφική γλώσσα έχει ήδη πιάσει δουλειά για να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα: ο «αρχιμαφιόζος της Κρήτης» μπορεί να «γράφει ωραία» στους τίτλους, αλλά δεν συμβάλλει και πολύ αποτελεσματικά στον ευρύτερο στόχο της ενημέρωσης. Ενας γραφικός «Τόνι Σοπράνο» λειτουργεί, βέβαια, ως το τέλειο επικοινωνιακό σχήμα αποτύπωσης του μαφιόζικου κυκλώματος· όταν το κοινό ακούει για μαφία, έχει ανάγκη έναν «νονό» για να συγκρατήσει την είδηση και να μην προχωρήσει στην επόμενη. Το κύκλωμα, όμως, είναι κάτι παραπάνω από τον επικεφαλής του και η μαφία δεν είναι τίποτα χωρίς κύκλωμα. (Το σκίτσο είναι του Δημήτρη Χαντζόπουλου)

Γιάννης Παπαϊωάννου.  Κάτω από την φανερή

επιφάνεια της καθημερινότητας ή εκεί που τα βλέμματα

συναντιούνται χωρίς να μιλούν, παίζεται ένα παιχνίδι

χωρίς θεατές και χωρίς αρχή. Το λένε "Κρυφό

Αλγόριθμο" και η μυστήρια γοητεία του κρύβεται στο

ότι μπορεί ήδη να το παίζεις.

Χρήστος Μποκόρος (ζωγράφος). Τι ωραία που είν’ η πατρίδα μας! Ακούγεται αστείο θλιβερό μιας κι έχουμε βαλθεί να την ξεκάνουμε. Να βγάζουμε τα μάτια μας, ξεριζωμένοι. Κόβουμε το κλαδί που μας κρατάει σ’ επαφή, νομίζοντας ηρωισμό την άφεσή μας στο κενό. Άλλοι την ξεζουμίζουν στις διαπλοκές του νομιζόμενου πλούτου κι άλλοι την πετροβολούν από μίσος που δεν προκόβουν οι ιδέες τους εδώ και κάνουνε το σπιτικό τους ρημαδιό. Εκούσιοι τυφεκιοφόροι του εχθρού. Κοινότητα δεν είναι οι φυγόκεντρες ομάδες των ομοίων μας, είναι των διαφορετικών οι δύσκολες αθροίσεις, οι κεντρομόλες υπερβάσεις προσφοράς για το κοινό καλό. Χαμένο όμως το κέντρο κι η οδός, άχρηστοι οι οδοδείκτες, κουνημένοι. Οι βάρβαροι έχουν ήδη ευπρεπιστεί αναμεταξύ μας και θα ‘ναι πολύ βαρβαρότεροι οι καιροί που μέλονται να φέρουν.

Στον φίλο μου συντηρητή Γιάννη Πολίτη, την "ψυχή" των ανακτόρων της Κνωσού 

Πως τα ζώα έχουν ψυχή το ξέρουμε. Είναι αυτή που θρηνεί όταν αντιλαμβάνεται το μαχαίρι του σφαγέα. Η σιωπή των αμνών λίγο πριν το τέλος. Το βλέμμα της γαζέλας όταν αφήνεται στα νύχια του αιλουροειδούς. Εκείνη τη στιγμή και νιώθει και ξέρει και υποφέρει. Όμοια όπως ένας άνθρωπος. Και η ψυχή του. 

 Τα φυτά όμως; Έχουν τα φυτά ψυχή; Σίγουρα αισθάνονται, έστω ανακλαστικά, τις κλιματικές συνθήκες και την αλλαγή του καιρού. Σίγουρα αντιδρούν ανάλογα για να επιβιώσουν. Για να προσαρμοστούν στις αντίξοες συνθήκες... Πεινούν, διψάνε, κινούνται προς τον ήλιο, προστατεύονται από τους εχθρούς με αγκάθια κλπ. Διαθέτουν ψυχή όμως;

Ο Μαθιός στον Άγιο Ρωμανό της Τήνου, μισόν αιώνα αγρότης, με συμβουλεύει όταν ποτίζω: 

" Άσε το φυτό να πίνει αλλά να μην χορταίνει. Γιατί τότε οι ρίζες του τεμπελιάζουν και δεν ψάχνουν βαθύτερα για υγρασία. Κι όταν διψάσουν, δεν θα βρίσκουν νερό" (sic). "Διψάνε", "πίνουν", "τεμπελιάζουν", "χορταίνουν". Πρόκειται δηλαδή για τις λειτουργίες ενός οργανισμού που διαθέτει σώμα αλλά και πνευματική δυνατότητα.

Κωστής Γιούργος. «Το 2025 θα μείνει ως η χρονιά κατά την οποία εξανεμίστηκε η ψευδαίσθηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι το οικονομικό της μέγεθος, με 450 εκατομμύρια καταναλωτές, της προσέδιδε γεωπολιτική ισχύ και επιρροή στις διεθνείς εμπορικές σχέσεις». Η μελαγχολική διαπίστωση ανήκει στον Μάριο Ντράγκι, διατυπωμένη στην ομιλία του την περασμένη εβδομάδα στην ετήσια Σύνοδο του Ρίμινι για την Ευρώπη και την ειρήνη.

«Αναγκαστήκαμε», είπε, «να αποδεχτούμε δασμούς που μας επέβαλε ο μεγαλύτερος εμπορικός μας εταίρος και διαχρονικός σύμμαχος, οι Ηνωμένες Πολιτείες. Εξωθηθήκαμε από τον ίδιο σύμμαχο να αυξήσουμε τις στρατιωτικές μας δαπάνες με τρόπους που μάλλον δεν αντιστοιχούν στα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Στις πρωτοβουλίες του Τραμπ για την Ουκρανία η Ευρώπη αφέθηκε στο περιθώριο».