Όσο απεχθής και αν είναι ο Τραμπ, έχει αντιληφθεί από καιρό αυτό που οι ηγεσίες της ΕΕ μόλις τώρα αρχίζουν να καταλαβαίνουν και μόνον υπό την επήρεια του τραμπικού σοκ.

Ο κόσμος του 21ου αιώνα δεν έχει καμία σχέση με αυτόν του δεύτερου μισού του 20ού.

Οι γεωπολιτικές ισορροπίες έχουν αλλάξει δραματικά, χθεσινά κοινά συμφέροντα αποκλίνουν ολοένα περισσότερο, οι συμμαχίες που είχαν βασιστεί σε αυτά είναι ετοιμόρροπες, παλιοί κανόνες δεν δίνουν λύση σε χρονίζοντα προβλήματα που έχουν γίνει πυορροούσες πληγές.

Σε αυτή την κατάσταση γενικής αποδιάρθρωσης και ανομίας του πλανήτη δεν χρειάζεται μασκάρεμα η αμείλικτη αλήθεια ότι «δίκαιον το του κρείττονος ξυμφέρον» (ο σοφιστής Θρασύμαχος στην «Πολιτεία» του Πλάτωνα). Καλές οι δημοκρατικές αρχές, καλό και το διεθνές δίκαιο, αλλά μικρή σημασία έχουν αν δεν μπορείς να τα υπερασπίσεις απέναντι στην ωμή βία του εχθρού τους με κάτι πιο αποτελεσματικό από την επίκλησή τους. 

Έφη Αλεβίζου: Η φιλοσοφία του Ζιλ Λιποβέτσκι (Μιγιώ, Γαλλία, 1944)προσφέρει μια αναλυτική ματιά στις σύγχρονες κοινωνικές και πολιτιστικές προκλήσεις.Υπήρξε μια εποχή που ο φιλόσοφος Ζιλ Λιποβέτσκι μελετούσε προσεκτικά τις λεπτομέρειες των σπιτιών μας. Έψαχνε στα συρτάρια της κουζίνας, άκουγε τη μουσική που αγαπούσαμε και παρατηρούσε ακόμα και αυτά που επιλέγαμε να πετάξουμε. Όλα όσα δεν φαίνονταν προφανή, τουλάχιστον για την πνευματική ελίτ της εποχής, χρησιμοποιούνταν ως καθρέφτες της κοινωνίας. Μέσα από τη μόδα, τη μαζική κατανάλωση και την αισθητική, ο Ζιλ Λιποβέτσκι παρουσίασε ένα ζωντανό και διασκεδαστικό πορτρέτο της εποχής μας, την οποία αποκαλεί υπερμοντερνισμό. 

Στο πρώτο vidcast της Εποχής (47'), πριν τις γιορτές, ο Βασίλης Ρόγγας μαζί με τον εκδότη Νίκο Κατσιαούνη (Εκδόσεις Έρμα) συζήτησαν μαζί με τον Καθηγητή Φιλοσοφίας Στέφανου Ροζάνη στο σπίτι του στην Αθήνα.

Δείτε και ακούστε το vidcast στο youtube της Εποχής (στο τέλος) 

Στα 84 του χρόνια ο δάσκαλος αυτός παραμένει ένας ρωμαλέος στοχαστής της ριζοσπαστικής σκέψης, κριτικός, οξυδερκής, ένας θυσαυρός γνώσεων και σκέψεων που τις τοποθετεί στη σειρά με τρόπο που γοητεύει τον ακροατή και την ακροάτρια.

Μία παράμετρος που θα βαρύνει στις οικονομικές εξελίξεις το 2026 είναι η ολοκλήρωση της λειτουργίας του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (ΤΑΑ), πρακτικά στα τέλη του πρώτου εξαμήνου.

Μένει να φανεί πόσα από τα 36,6 δισ. ευρώ, που είχαν κατανεμηθεί στη χώρα μας, θα απορροφηθούν τελικά – σύμφωνα με υπολογισμούς θα είναι λίγο πάνω από τα δύο τρίτα.

Αλλ’ αυτό που ήδη έχει φανεί και, δυστυχώς, δεν αλλάζει, είναι η πολύ κακή διαχείριση όσων απορροφήθηκαν.

Μια μεγάλη, χαμένη ευκαιρία. Δείτε τι προβλέπει η κυβέρνηση για το ΑΕΠ και τις επενδύσεις τα επόμενα χρόνια:

Το 2025 δεν ήταν απλώς μια ακόμη χρονιά επιστημονικής προόδου, αλλά μια

περίοδος όπου η ιατρική έδειξε ξεκάθαρα προς ποια κατεύθυνση κινείται: πιο

προληπτική, πιο εξατομικευμένη και πιο ανθρώπινη.

Το 2025 αναδεικνύεται σε χρονιά-ορόσημο για την ιατρική έρευνα, με μελέτες που ανοίγουν νέους δρόμους στη διάγνωση, την πρόληψη και τη θεραπεία σοβαρών ασθενειών. Το κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό JAMA (Journal of the American Medical Association) ξεχώρισε εννέα ερευνητικές εργασίες και κλινικές δοκιμές που δημοσιεύθηκαν από τον Οκτώβριο του 2024 έως και τον Σεπτέμβριο του 2025 και θεωρούνται καθοριστικές για το μέλλον της υγείας. 

Tην ώρα που οι αγρότες κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις τους στους δρόμους, έχοντας και τη στήριξη της κοινωνίας όπως καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη –εμφανώς σε αμηχανία και υπό πανικό– επιχειρεί να αντιστρέψει το κλίμα και να δείξει ανθρώπινο πρόσωπο, καταφεύγοντας στο αφήγημα πως κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να υλοποιήσει τα αιτήματά τους. 

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, η κυβέρνηση διαμήνυσε ότι «από τον κατάλογο με τα 27 αιτήματα των αγροτών, τα 16 ήδη έχουν ικανοποιηθεί ή αντιμετωπίζονται θετικά, 4 βρίσκονται υπό επεξεργασία ή συζήτηση προκειμένου να βρεθεί λύση και μόνο 7 δεν μπορούν να επιλυθούν είτε γιατί προσκρούουν σε βασικούς ευρωπαϊκούς κανόνες και στη λειτουργία της ΚΑΠ είτε γιατί είναι ανέφικτα δημοσιονομικά». 

Δήμητρα Γκρους. Έχοντας περάσει τα τρυφερά χρόνια της μαθητικής ζωής στο Κολλέγιο Αθηνών, δέκα χρόνια εσωτερικός, και συνεχίζοντας με σπουδές Οικονομικών στο Swarthmore College της Πενσυλβάνια, σ’ έναν κόσμο πολύ πιο ελεύθερο και δημοκρατικό —και βεβαίως συναρπαστικό— σε σχέση με τη συντηρητική Ελλάδα της δεκαετίας του ’50 και του ’60, έγινε φιλόσοφος, αν και το αρχικό του σχέδιο ήταν να γίνει εφοπλιστής.

Όπως θα πει και στη συζήτησή μας, «αυτός που θέλει να γίνει αυτό που είναι, δεν πρέπει ποτέ να ξέρει εκ των προτέρων τι είναι αυτό που θα γίνει». Πώς το καταφέρνει; Οργανώνοντας τις τυχαιότητες που συνθέτουν τη ζωή μας σ’ ένα συνεκτικό σύνολο που να έχει νόημα — στη δική του περίπτωση, στο να γίνει ένας από τους πιο επιδραστικούς στοχαστές της εποχής μας, ένας φιλόσοφος του οποίου οι ιδέες διαμόρφωσαν τον τρόπο που σκεφτόμαστε τη σχέση της φιλοσοφίας με την αισθητική, την ηθική και την καθημερινή ζωή.