Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ επιβεβαιώνει και μια ακραία διαχειριστική ανεπάρκεια. Όπως έχει διευκρινίσει ο υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, η κυβέρνηση γνώριζε το πρόβλημα από το 2019. Αλλ’ η επίγνωση δεν στάθηκε ικανή για να το επιλύσει. Οι «άριστοι» αντήλλασσαν φιλοφρονήσεις για τις διαχειριστικές τους ικανότητες μέχρις ότου επενέβη η Ευρωπαία Εισαγγελέας. Μετά, έρχεται η κωλοτούμπα: Επιδιώκουν να αποδείξουν ότι ήταν περίπου ανίκανοι: Δηλαδή, ότι δεν είχαν πάρει είδηση τί γινόταν κάτω από τα πόδια τους. 

Μεγάλη διαχειριστική ανεπάρκεια επιδείχτηκε και στα ΕΛΤΑ. Σε μια 7ετία, δαπανήθηκε περίπου μισό δισ. ευρώ για να τα στηρίξουν και το αποτέλεσμα είναι ότι, σήμερα, ένα λουκέτο ποζάρει ως τολμηρή και συνετή διαχείριση.

Όχι μόνο η διαχειριστική ανεπάρκεια, αλλά και η υποταγή στον «τυφλοσούρτη» των δημοσκοπήσεων υπονομεύει τη σταθερότητα.

Παράδειγμα, η υπόθεση του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη: Για να καλυφθούν το λάθος (η προσχηματική άρνηση κυβέρνησης-δικαστικής εξουσίας να γίνει η εκταφή της σορού) και η κωλοτούμπα που ακολούθησε, έγινε ένα δεύτερο λάθος: Η πρωθυπουργική εντολή ο Στρατός να αναλάβει αστυνομικά καθήκοντα. Και για να καλυφθεί κι αυτό, σε εφαρμογή των ευρημάτων κάποιων focus group, άρχισε μια εκστρατεία γοητείας των «νοικοκυραίων» και ψαλιδίσματος της δημοτικότητας Δένδια. Κατέληξε σε θορυβώδεις αντιπαραθέσεις ποιος θα έχει την ευθύνη φροντίδας του μνημείου και πέτυχε να διασύρει την Ελλάδα σε όλη την Ευρώπη –που απορούσε ότι τσακωνόμαστε ποιος θα σφουγγαρίζει ένα εθνικό μνημείο…

Ένας τρίτος, σοβαρότερος παράγοντας, που διαβρώνει την αίσθηση σταθερότητας είναι οι ανατροπές θέσεων σε κεντρικά θέματα χωρίς αιτιολόγηση –ως δευτερογενείς συνέπειες, λες, άλλων ανομολόγητων επιδιώξεων.

Παράδειγμα: Μέχρι την ανάδειξη ως προέδρου των ΗΠΑ του κ. «drill baby, drill», η ηγεσία της κυβέρνησης αντιμετώπιζε με βαρύτατη δυσθυμία το θέμα των ορυκτών καυσίμων. Όχι μόνο δεν έκρυβε, αλλ’ αντιθέτως επιδείκνυε (με την επίσπευση της απολιγνιτοποίησης, με το ουσιαστικό πάγωμα των ερευνών για υδρογονάνθρακες κλπ…) τις «ολοπράσινες» προτεραιότητές της. Η Chevron, άλλωστε, της είχε εκφράσει ενδιαφέρον για έρευνες νότια της Κρήτης πριν από ενάμιση χρόνο περίπου, αλλά ουδόλως είχε συγκινηθεί, έμενε παγερά αδιάφορη.

Και ξαφνικά, πασχίζοντας να αποκτήσει έναν δίαυλο επικοινωνίας με τον Ντ. Τραμπ, ο φανατικός της πράσινης ανάπτυξης αστραπιαία μεταλλάσσεται σε φανατικό θιασώτη των ορυκτών καυσίμων: Μόλις ο Ντ. Τραμπ δίνει το παράγγελμα για νέες εξορύξεις, η κυβέρνηση σπεύδει σε χρόνο μηδέν να εξετάσει και να εγκρίνει το αίτημα της Chevron και, προχτές, να πανηγυρίσει ως «ιστορική στιγμή» αυτό που μέχρι πρότινος απευχόταν: Την επικείμενη έναρξη ερευνητικών γεωτρήσεων στο (τουριστικό) Ιόνιο.

Επιχαίρει και για το ρόλο της Ελλάδας, ως δίαυλο διοχέτευσης του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (που είναι το πιο ακριβό και, ταυτόχρονα, το πιο βρώμικο, καθώς η μέθοδος εξόρυξής του, το fracking, προκαλεί μεγάλη καταστροφή στο περιβάλλον…) στην κεντρική Ευρώπη. Αυτό αποκαλείται «ενεργειακός κόμβος». Και το εμπορικό κέρδος που θα εισπράττουν κάποιες εταιρείες για τη μεταπώληση, αποκαλείται ανάπτυξη. Το επόμενο βήμα είναι να μας πουν ότι αυτό είναι το μεγάλο βήμα προς την αλλαγή παραγωγικού μοντέλου…

Πηγή: kreport.gr

Σ.Δ: Νίκος Σαραντάκος: Η αναζήτηση σε σώματα κειμένων της λέξεως "κωλοτούμπα" με οποιαδήποτε σημασία δεν βοηθάει και πολύ· δεν την βρίσκω σε εφημερίδες πριν από τη δεκαετία του 1980 (το 1982 ή 1983 η πρώτη ανεύρεση) αλλά αυτό δεν λέει και πολλά, αφού αφενός δεν είναι και τόσο εύηχη λέξη και αφετέρου ανήκει μάλλον στο παιδικό-εφηβικό λεξιλόγιο, κι έτσι δεν θα περιμέναμε να τη δούμε σε εφημερίδες. Ακόμα και στην Αθλητική Ηχώ, που έχει λιγότερο επίσημο λεξιλόγιο από τις πολιτικές εφημερίδες, η κωλοτούμπα απουσιάζει πριν από το 1995. Αυτά για την κωλοτούμπα με την κυριολεκτική της σημασία.

Και η μεταφορική σημασία; Ο χαρακτηρισμός «κωλοτούμπα» για τον πολιτικό ή άλλο ελιγμό ή τη θεαματική αλλαγή γνώμης και «ο κωλοτούμπας» για τον πολιτικό που συνηθίζει τέτοιες μεταστροφές, δεν πρέπει να είναι παλιός. Βρίσκω τις πρώτες αναφορές στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ίσως όχι τυχαία, στο αθλητικό ρεπορτάζ (βρίσκω π.χ. τον Οκτώβριο του 1995, σε ρεπορτάζ για τα διοικητικά της ΑΕΚ, ειρωνική αναφορά στην κωλοτούμπα του Μιχάλη Τροχανά). Μερικά χρόνια αργότερα η λέξη με τη μεταφορική σημασία έχει εδραιωθεί κι έτσι χρησιμοποιείται, ας πούμε, το 1999 από τον Γ. Πρετεντέρη (βέβαια τότε ήταν νεότερος και πιο γηπεδικός, πετούσε και μπουκάλια όπως λένε) σε άρθρο στο Βήμα. Τα πολύ τελευταία χρόνια έχω την αίσθηση ότι τη λέμε όλο και συχνότερα, και αυτή η ορμητική είσοδος της λέξης στο λεξιλόγιό μας ίσως να μην είναι άσχετη με την είσοδο του κ. Καρατζαφέρη στην Βουλή και την άμετρη προβολή του από τους πρόθυμους των καναλιών.

Κάποιοι, είτε ειρωνικά είτε από ευπρεπισμό, χρησιμοποιούν τη λόγια εκδοχή της τούμπας, τη λέξη κυβίστηση, που βέβαια οι περισσότεροι την έχουμε ακούσει από τους γυμναστές μας στο σχολείο. Είναι λέξη αρχαία, από το ρήμα κυβιστώ, άσχετο αν μερικοί, που έχουν μπόλικο το ευπρεπιστικό πιπέρι και το βάζουν και στα λάχανα, εξευγενίζουν περαιτέρω την κυβίστηση σε… κυβίσθηση (είναι πιο επίσημο έτσι, σκέφτονται), κάτι που είχαμε παλιότερα επισημάνει και στο ιστολόγιό μας τον Νοέμβριο που μας πέρασε, τότε που είχε κάνει κι άλλες κωλοτούμπες ο κ. Καρατζαφέρης, ο καταξιωμένος Κωλοτούμπας της πολιτικής μας ζωής -αν και βέβαια ο χαρακτηρισμός τώρα τελευταία έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για τον Αντώνη Σαμαρά. Μάλιστα, σε έναν ιστότοπο είδα να τον αποκαλούν «Αντώνη Κομανέτση», φράση που πρόλαβε να την καταγράψει το slang.gr. Ο Κομανέτσης είναι βέβαια συνώνυμο του Κωλοτούμπα, φόρος τιμής στην ρουμάνα ολυμπιονίκισσα της γυμναστικής Νάντια Κομανέτσι, η οποία, διαβάζω στη Βικιπαίδεια, έχει δώσει το όνομά της σε κανα-δυο εντυπωσιακές φιγούρες του αθλήματος.