Η αριστεία και η αξιοκρατία είναι βασικοί και αλληλένδετοι πυλώνες της δημοκρατίας, οι οποίοι εσχάτως μονοπωλούν το δημόσιο λόγο. Δεν ταυτίζονται όμως νοηματικά, παρά τη γενική εντύπωση που επικρατεί.

Η αριστεία στα ελληνικά σημαίνει κυριολεκτικά τη διάκριση στη μάχη, στην πράξη. Αξιοκρατία είναι η επικράτηση των ικανών, των αξίων, αυτών που αξίζουν περισσότερο. Το κρισιμότερο σημείο όμως είναι με ποιο τρόπο περνάμε από την αριστεία στην επιλογή του αξίου, ώστε η διαδικασία να αποκτήσει πρακτικό περιεχόμενο. Ελέγχοντας τη σύνολη πορεία κάποιου στην ιδιωτική ζωή του και το δημόσιο βίο, θα αποδειχθεί ποιος είναι άξιος και ποιος είναι απλά άριστος. Πραγματικά, εμπειρικά∙ όχι τύποις.

Μιλάμε τώρα για κλάμα. Δίπλα η μεγάλη της αδελφή (μετά βίας δέκα χρονών), ατάραχη. Φοβήθηκα βασικά ότι το παιδί το είχε πειράξει κάποιος και έπρεπε να δω τι γίνεται. Ρώτησα τη μικρή αλλά δε σταματούσε να κλαίει. Με τα πολλά η αδελφή της απάντησε "κλαίει γιατί έχασε το σκουλαρίκι της". "Αλήθεια είναι;" ρώτησα. Η μικρή κούνησε καταφατικά το κεφάλι και έπιασε να κλαίει πιο δυνατά.

Πενήντα πέντε χρόνια μετά, το τραγούδι «Μην το ρωτάς τον ουρανό» σε μουσική του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι βρέθηκε ξανά στα top10 Αμερικής και Μεγάλης Βρετανίας για δεύτερη φορά.

Το 1962 η Brenda Lee ερμήνευσε το τραγούδι με το τίτλο «All alone am I» και στίχους του Arthur Altman φέρνοντάς το στους δύο κορυφαίους καταλόγους και κάνοντας παγκόσμια επιτυχία.

Δεν έχει τελειώσει το σχολείο, αλλά ξέρει ότι το κλαρίνο είναι ο απόγονος του αρχαίου αυλού, που έχει μέσα του όλα. 

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Δελβινάκι Ιωαννίνων το 1934 και όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος περάσαμε όλα τα κακά, τα πάνδεινα. Τα θυμάμαι όλα, γιατί ήμουν 6 χρονών. Ότι βγήκαμε από το σπίτι μας όταν πέρασαν τη μεθόριο της Αλβανίας οι Ιταλοί, ότι μας είπαν να ξαναγυρίσουμε στα χωριά μας, τα πτώματα στον δρόμο, άλλα από δω, άλλα από κει, αυτοκίνητα αναποδογυρισμένα, τη μεγάλη πείνα του '41.

Κάποιοι από τους επισκέπτες μας ίσως και να έχουν παρατηρήσει μια κάποια συνεργασία που υφίσταται ανάμεσα σε δύο τοπικά σάιτ, τη Σταγόνα και το Δραπετσίνι. Μια συνεργασία  που βασικά εντοπίζεται στις συνεντεύξεις συμπολιτών μας που ασχολούνται κυρίως με την τοπική αυτοδιοίκηση, δίχως όμως να εξαντλείται μόνο σ'αυτές. Κάτι παρόμοιο σε πιο μεγάλη κλίμακα ξεκίνησε πρόσφατα στην Ισπανία. Στην ουσία η κινούσα δύναμη τέτοιων εγχειρημάτων είναι η πολλάκις επιβεβαιωμένη από την ιστορία άποψη σχετικά με τα πολύ καλύτερα αποτελέσματα που παράγει η ένωση. Όπως κι εκείνη η συνεργασία που δε θεωρεί πως η σωστή άποψη είναι μόνο μία και την συνεπαγόμενη αρχή ότι η απόπειρα διαλόγου και συνθέσεων είναι το άλφα για έναν καλύτερο κόσμο. 

Δηλαδή, έχω βαρεθεί να διαβάζω την άποψη, την οποία προκρίνουν ως επίσημη θέση τους και υποτίθεται "ειδικοί" με σπουδές στο μάνατζμεντ και τα οικονομικά, ότι για να εξυγιανθεί η κατάντια του Δημοσίου χρειάζονται απολύσεις και μείωση κόστους. Ωστόσο το Δημόσιο δεν είναι ακριβό, είναι ακριβό γι' αυτό που προσφέρει. Ο μισθός των 1000 ευρώ δεν είναι μεγάλος, είναι μεγάλος για έναν άνθρωπο που δεν παράγει τίποτα κι όσο κι αν του τον μειώσεις αυτός ο άνθρωπος θα συνεχίσει να μην παράγει τίποτα. Διότι πολύ απλά, μπορεί! Τον παίρνει να είναι αναποτελεσματικός, εργάζεται σε ένα χώρο με κουλτούρα αναποτελεσματικότητας και όσο κι αν μειωθεί ο μισθός του αυτό δεν θα αλλάξει. 

Η εικόνα στην είσοδο του Περιβαλλοντικού Πάρκου Σχιστού Περάματος θυμίζει περισσότερο την κατάσταση της πρώην χωματερής της 10ετίας του ΄90. Η πολυδιαφημισμένη «πράσινη όαση» που δημιουργήθηκε σε μια έκταση 500 και πλέον στρεμμάτων, επάνω σε τόνους απορριμάτων, σήμερα πνίγεται και πάλι από ανεξέλεγκτα μπάζα, σκουπίδια, κάθε λογής απόβλητα-ορισμένα ίσως επικίνδυνα-στοιχειοθετώντας έτσι την απόλυτη εγκατάλειψη. Σήμερα, η Περιφέρεια Αττικής έχει θέσει ψηλά στις προτεραιότητές της την προσπάθεια να δώσει ζωή στο πάρκο. Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ / Γ. Κουβαράς.

Η διάδοση της είδησης δεν ήταν αμελητέα, παρά το εξόφθαλμα ψευδές περιεχόμενό της. Χιλιάδες χρήστες του Twitter μοιράστηκαν τον Νοέμβριο του 2015 κείμενα που υποστήριζαν ότι 10.000 πρόσφυγες –«μια στρατιά τρομοκρατών» σύμφωνα με το αφήγημα– είχαν φτάσει χωρίς έλεγχο στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ. Με τη βοήθεια της ηλεκτρονικής πλατφόρμας TwitterTrails, μια ομάδα ειδικών του πανεπιστημίου Wellesley στη Μασαχουσέτη προσπάθησαν να εντοπίσουν την αφετηρία και τον τρόπο διάδοσης της πλάνης.

«Η φέτα είναι κατσικίσιο τυρί όπως και η μοτσαρέλα». Αυτό μου το δήλωσε με περισπούδαστο ύφος πριν λίγα χρόνια η υπεύθυνη εστιατορίου του χώρου εργασίας μου στην Ολλανδία, όταν της επισήμανα την ανακολουθία της επιγραφής "Geitenkaas panini" στα Ολλανδικά (geitenkaas = κατσικίσιο τυρί) και "Feta sandwich" στα Αγγλικά, για ένα τοστ που ήτανε προφανέστατα μοτσαρέλα με τομάτα. Η δήλωση αυτή θα μπορούσε να είναι απλά αστεία, εάν είχε γίνει από κάποιον που δεν είχε εκπαιδευτεί να είναι υπεύθυνος εστιατορίου. Αλλά για μια υπεύθυνο εστιατορίου είναι απλά τραγική. Με την ευρύτερη έννοια όμως, ίσως μπορεί να θεωρηθεί και δείγμα λειτουργικού αναλφαβητισμού.

Τι σκέφτεται ο γνωστός συγγραφέας για την Πόλη, τον Ερντογάν, την «υπόθεση των 8», τους φίλους στη φυλακή. Συνέντευξη με αφορμή ένα βιβλίο. Μία συνέντευξη που παραχώρησε στον Νίκο Γεωργιάδη και αναρτήθηκε στην Athens Voice. Στις δώδεκα και μισή ακριβώς με ένα λαμπρό ήλιο να φωτίζει την πόλη κονταίνοντας τις σκιές, διάβηκα την είσοδο του Hilton. Δεν είχα στο μυαλό μου μία τυπική συνέντευξη με ένα γνωστό, πιο γνωστό δεν γίνεται, τούρκο μουσικοσυνθέτη και συγγραφέα, παρά το γεγονός ότι η επίσκεψή του στην Ελλάδα σχετιζόταν με την έκδοση του «Konstantiniyye Oteli» στα ελληνικά. Τον αντίκρισα στο λόμπι, είπαμε τα χιλιοειπωμένα σχετικά. Στο ασανσέρ διέκοψα κάπως απότομα, είναι η αλήθεια, την κλασική σε αυτές τις περιπτώσεις αμηχανία.