Μπορεί ο ίδιος να έφυγε από τη ζωή, αλλά το στενάκι όπου έμενε τη δεκαετία του '60 στην Ύδρα

έχει πλέον το όνομά του.

Το σπίτι του εκτός από περαστικούς που μπορεί κανείς να βρει έξω από την πόρτα του, να αφήνουν μηνύματα ή να διαβάζουν ποιήματά που έφεραν μαζί τους, έχει πλέον δίπλα του στον λευκό τοίχο πάνω στην πινακίδα το όνομα Leonard Cohen.

Είμαστε εφήμεροι. Τραγικά εφήμεροι. Κι όμως ζούμε με την αδηφαγία του ζώου που θεωρεί τον βίο άχρονο και τον κόσμο ολόκληρο, προσφερόμενη βορά σ’ ένα ατελεύτητο παρόν. Λείπουν τραγικά και πάλι, οι άνθρωποι με όραμα υπέρτερο του φιλοτομαρισμού και της επιθυμίας τους για χρήμα, εξουσία, δύναμη. Οι άνθρωποι που σκέφτονται πραγματικά τους άλλους ανθρώπους.

Η Αφροδίτη Μάνου επιτέθηκε, λοιπόν, στο «τέρας Σόιμπλε» και τα λόγια της στο Facebook έγιναν, όπως θα περίμενε κανείς, ένα από τα θέματα των ημερών. Σκάνδαλο κακολογίας για κάποιους, δείγμα ελεύθερου λόγου για πολλούς άλλους – για τους περισσότερους. Όμως, οι πιο πολλές από τις αντιδράσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας στάθηκαν στη συγκεκριμένη τραγουδίστρια και στο ύφος των λόγων της. Έμεινε έτσι στη σκιά αυτό το οποίο ξεπερνάει τις ιδιορρυθμίες ενός υβριστικού στάτους. Τα φώτα έπεσαν σε μια παρεκτροπή, ενώ το πρόβλημα είναι η ίδια η ιδεολογία του έντεχνου, η οποία, εδώ και πολλές δεκαετίες, καθαγιάζει τη ρητορική του δίκαιου ελληνικού παραπόνου. Έτσι, λέω πως τα όσα έγραψε η Μάνου για τον Σόιμπλε μπορεί να θεωρηθούν έσχατη και ακραία κατάληξη των διάσημων στίχων από το τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου: 

Πριν από λίγες μέρες, η Εθνική Τράπεζα δημοσίευσε μια ενδιαφέρουσα μελέτη για την Ανώτατη Εκπαίδευση και την «ακαδημαϊκή ανταγωνιστικότητα». Στη μελέτη αυτή, υποστηρίζεται πως «η Ελλάδα θα μπορούσε να προσελκύσει 110.000 ξένους φοιτητές (από 27,600 το 2015) και παράλληλα να περιορίσει τις εκροές Ελλήνων φοιτητών στο εξωτερικό, εφαρμόζοντας τις παρακάτω πολιτικές: α) εγκαθίδρυση συνεπούς και σταθερής εθνικής στρατηγικής για την ανώτατη εκπαίδευση, με έμφαση στην αυτονομία των πανεπιστημίων β) νομοθέτηση πολιτικών και κινήτρων για προσέλκυση της ακαδημαϊκής διασποράς, γ) στήριξη της δημιουργίας Κέντρων Αριστείας γύρω από τα ελληνικά πανεπιστήμια για ενδυνάμωση της σύνδεσής τους με τον επιχειρηματικό τομέα».

To 2017 καθιερώθηκε ως Διεθνές Έτος Αειφόρου Τουρισμού για την ανάπτυξη και όχι μόνο. Ως εκ τούτου, 30 εκπρόσωποι¹ μη κυβερνητικών οργανώσεων, κινημάτων πολιτών και ακαδημαϊκοί, από 19 χώρες της Αφρικής, της Ασίας, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής, συγκεντρώθηκαν στο  Βερολίνο, από τις 3 έως τις 6 Μαρτίου 2017, για να συζητήσουν τους όρους της αναγκαίας μεταρρύθμισης του τουρισμού, ώστε αυτός να συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων της Ατζέντας 2030².

Παρακολουθώντας την πρόβα του Μεγάλου Δαμαστή στα δαιδαλώδη υπόγεια του Μεγάρου αλλά και την επακόλουθη συζήτηση-ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των συντελεστών του (μόνιμη πρακτική της ομάδας), σκεφτόμουν ότι πέρασαν κιόλας τρεις δεκαετίες από το χοροθεατρικό του ντεμπούτο με την Ομάδα Εδάφους στην κατάληψη της ΑΣΚΤ (Το Βουνό ­- Αδιάβροχο, 1987). Όσοι φίλοι παρευρισκόμασταν, γνώστες ήδη των εξαιρετικών του επιδόσεων στη ζωγραφική και στο κόμικ, εκθειάζαμε το αυθεντικό του ταλέντο – δεν φανταζόμασταν καν πόσο θα προόδευε, δικαιώνοντας την εκτίμηση που του έτρεφαν ήδη από τότε προσωπικότητες όπως ο δάσκαλός του Γιάννης Τσαρούχης ή ο Μάνος Χατζιδάκις.