Έδωσα ένα χαρτομάντηλο να σκουπίσει τη μύξα που έτρεχε μέχρι κάτω. Είχε αγοράσει ένα σκουλαρίκι από κάποιο κατάστημα "του ενός ευρώ" και είχε χάσει το κούμπωμα! Η συντέλεια του κόσμου. "Άμα σου δώσω ένα ευρώ" ρώτησα, "θα είναι όλα καλά;". Η μεγάλη αδερφή πετάχτηκε. "Δώσε μας να φάμε όχι να πάρουμε σκουλαρίκι". Τότε παρατήρησα ότι εκείνη φορούσε ήδη. "Εγώ είμαι μεγάλη", καυχήθηκε. Τελοσπάντων το τεράστιο θέμα λύθηκε και αγοράστηκε σκουλαρίκι ίδιου χρώματος με την μπλούζα παρακαλώ. Χαμόγελα και όλα καλά και η μέρα τραβάει. Αδυνατώ να σκεφτώ τι ψυχολογικά τραύματα φέρουν αυτά τα παιδιά. Ο νους μου ρίχνει τις ασφάλειες όταν πάω να νιώσω ότι θα νιώθουν στη ψυχή τους και στο κορμί τους καθημερινά. Τι να πω. Μάθαμε με τον καιρό πως αυτό που μπορεί να ανεβάσει έναν άνθρωπο σε ανάγκη και να του δώσει κουράγιο για τη μέρα είναι κάτι που δε σχετίζεται με τα βασικά της επιβίωσης. Σαν και τότε που οι Σύριες ζητούσαν αποσμητικό roll-on και όταν είχαμε ήταν λες και λύναμε όλο το προσφυγικό για εκείνες. Σαν και τότε που μια Αφγανή ζήτησε ένα καθρεφτάκι και σαν και τότε που μια παρέα κοπέλες από το Ιράν ήρθαν μεν σακατεμένες στην Αγκαλιά αλλά με τα γυαλιά ηλίου και με μολύβι περασμένο στα φρύδια, με μουσκεμένη μάσκαρα αλλά μάσκαρα παρόλα αυτά - με μια ομορφιά και μια αξιοπρέπεια που ακυρώνει το στάτους του "πρόσφυγα" που θέλουμε να κολλήσουμε σε όλους αυτούς τους ανθρώπους. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ως υπέρτατη ανάγκη μέσα από πράγματα φαινομενικά ευτελή.

Crystalia Patouli μια φορά ένα πανβρώμικο αγοράκι ρομά, ούτε πέντε χρονών, ήρθε στην ταβέρνα που τρώγαμε(πιο δίπλα από το λιμάνι της Αίγινας) και ζητιάνευε. Του λέω ότι θέλεις να φας αλλά λεφτά δεν δίνω σε παιδιά. Μου λέει, θα μου δώσεις να πάρω μια πετονιά να μάθω να ψαρεύω; Του λέω θα σου δώσω, αλλά θα μου φέρεις τα ρέστα. Και τότε τι κάνει; Μου λέει, να, σου αφήνω το πορτοφόλι μου(!), για να ξέρεις ότι θα έρθω να σου φέρω τα ρέστα(!), και βάζει στο τραπέζι ένα μικροσκοπικό φουσκωτό πορτοφόλι-ψαράκι με κάτι ψιλά μέσα(μου το άνοιξε μόνο του για να δω!) και φεύγει τρέχοντας. Έρχεται σε λίγο με τα ρέστα και τη πετονιά όλο χαρά και αρχίζει αμέσως να προσπαθεί να ψαρέψει. Περιττό να πω, έβαλα τα κλάματα... (όταν συνήλθα, πήγα και του έδωσα ψωμί για δόλωμα, γιατί δεν ήξερε ότι χρειάζεται να βάλει κάτι στο αγκίστρι).

George Papangelis Ο Ουγκώ είχε γράψει στους Αθλίους ότι "το όμορφο είναι απαραίτητο όσο και το χρήσιμο".

Elsie Hadjipavli Θα θυμαμαι για πάντα το πρόσωπο της μικρούλας απο το Αφγανισταν που έφθασε στη Χίο πέρσυ τον Φεβραρη με σακατεμένο πρόσωπο, αίματα να τρέχουν απο το μέτωπο σε κατάσταση σοκ. Την είχαμε τυλίξει με ισοθερμική κουβέρτα αφού ήταν βρεγμένη μέχρι το κόκκαλο και έτρεμε απο το κρύο αλλά δεν έλεγε να ηρεμήσει. Μέχρι που της προσφέραμε ένα κρουασάν, πέταξε τη κουβέρτα, έσκισε το σακούλι και το έφαγε μέσα σε δευτερόλεπτα με μάτια κλειστά και ένα ανακουφισμένο χαμόγελο στα χείλη. Είδαμε πολλά σε εκείνη τη παραλία, δεκάδες βάρκες να φτάνουν κάθε βράδυ,εκάτοντάδες ανθρώπους, αλλά αυτή η σκηνή θα με στοιχείωνει για πάντα.

Elpida Kyrmpasi πρώτη φορά που κατάλαβα αυτό που λες ήταν το 2014 οταν εκανα ενημερωση σε πρόσφυγες στην Κω, όπου εμεναν (κρατούνταν μάλλον) σε ξενοδοχείο παραχωρημένο από κάποιον ιδιώτη, χωρίς ρεύμα, τρεχούμενο νερό και αποχετευση. 300 και κατι ανθρωποι σε ενα ξενοδοχείο ρημαγμένο, σε σκισμένα στρώματα στο πάτωμα, χωρίς τουαλέτες, που κατουρούσαν σε μπουκαλια πλαστικά, με μια και μόνο βρύση στην αυλή. Σε αυτές τις συνθήκες είδα κοπέλες με τελεια περιβολη, χτενισμενες με ατσαλακωτα μαντίλια και τέλεια σχηματισμένα και βαμμένα φρύδια και βλεφαρίδες. Τότε συνειδητοποίησα ότι αυτό που θεωρείται περιττό είναι αυτό που διασώζει την αξιοπρέπεια, την αίσθηση ότι είμαστε άνθρωποι με αξία προσωπική, τον διαχωρισμό μας από τα ζώα. Είναι η επανάστασή τους στον υποβιβασμό τους ως άνθρωποι.

Μάχη Ζαρουμανδάλου Τα "όμορφα" πράγματα, είναι απαλά, έχουν ωραία χρώματα, μεθυστικά αρώματα και είναι.......περιττά!!!