Ο ίδιος είχε περιγράψει τρία διαφορετικά είδη «ευτυχισμένης ζωής»:
Για να πάρετε μια ιδέα όψεων της ζωής στη Ρωσία του Πούτιν, ιδέα που δεν μασάει και δεν κρύβει λόγια, αλλά ούτε μας κάνει και κήρυγμα, μια μέρα που η διάθεσή σας θα είναι χάι και θα έχετε όρεξη να την πειράξετε για τα μάτια μιας αλήθειας, να πάτε να δείτε την εξαιρετική ταινία του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ "ΛΕΒΙΑΘΑΝ" (2014). Η ταινία μας ανοίγει ένα παράθυρο με καλή θέα, για να δούμε λίγο πιο καθαρά και πιο βαθιά τις σχέσεις κάποιων Ρώσων σε μια επαρχία του βορά και τους τρόπους που επιλύουν τις διαφορές τους στις μέρες μας.
Ο Martin Seligman, «πατέρας» της θετικής ψυχολογίας, υποστηρίζει ότι ενώ το 60% της ευτυχίας που νιώθει κανείς καθορίζεται από τα γονίδιά του και το περιβάλλον στο οποίο ζει, το υπόλοιπο 40% εξαρτάται από τον ίδιο!
Ο ίδιος είχε περιγράψει τρία διαφορετικά είδη «ευτυχισμένης ζωής»:
Τον Ιανουάριο οι βιβλιόφιλοι όλης της γης ενθουσιάστηκαν με το νέο ότι ο Χαρούκι Μουρακάμι* θα εγκαινιάσει μια νέα online συμβουλευτική στήλη στην οποία θα είναι διατεθειμένος να απαντάει σε οποιαδήποτε ερώτηση. Το σάιτ θα λειτουργήσει για μερικούς μήνες. Η συζήτηση γίνεται στα γιαπωνέζικα, αλλά μερικές ερωτήσεις- απαντήσεις έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά. Ακολουθούν μερικά αποσπάσματα:
Με ένα εξαιρετικό κείμενο ο Γιώργος Τσιρίδης, ερεθίζει το θυμικό μας και εξηγεί γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε (εδώ).
Μία καλή, νομίζω, βάση εκκίνησης για να κρίνει κανείς την τρέχουσα διαπραγμάτευση είναι να δει τι ζητούν οι δύο πλευρές. Η Ευρώπη στη χθεσινοβραδινή της επίσημη εκδοχή θέλει να ζητήσουμε παράταση του ισχύοντος προγράμματος. Εμείς θέλουμε προθεσμία κάποιων μηνών ("ενδιάμεση συμφωνία") με τρεις βασικές κόκκινες γραμμές, ήγουν όχι ανέφικτα πρωτογενή πλεονάσματα, όχι περαιτέρω φωτιά και τσεκούρι στα εργασιακά, όχι ξεπουληματικές ιδιωτικοποιήσεις. Τα υπόλοιπα τα συζητάμε.
Ότι μέσα σε δυο βδομάδες έχουμε μπει σε έναν δρόμο όπου δεν ξέρουμε που ακριβώς θα μας βγάλει, είναι κάτι που όλοι το καταλαβαίνουμε. Το αξιοσημείωτο είναι πως επί του παρόντος η τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση προς την Ε.Ε για τη διαχείριση του χρέους μας, φαίνεται να έχει τη συναίνεση της πλειονότητας του λαού. Που για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια απελπισίας ελπίζει έστω και σε μια ηλιαχτίδα και γι'αυτό την προτιμά από την άλλη και ας γνωρίζαμε το εγγυημένο made in τρόικα δρομολόγιό της.
Πιο κοντά από άλλες σκέψεις βρίσκεται στην δική μου αίσθηση των πραγμάτων της ανάγνωσης της πραγματικότητας και της χάραξης πορείας, που έκανε με τις προγραμματικές δηλώσεις χθες Κυριακή, 8.2.15, στη Βουλή, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ένα μικρό άρθρο. Το ανάρτησε ένας μπλογκερ που χαίρει εκτίμησης στην μπλογκόσφαιρα, ο old boy. Και ο τίτλος αυτού ΔΥΝΑΜΗΣ.
Χρειαζόμαστε καινούργιο όραμα, καινούργια πεδία δράσης,
καινούργιες διαστάσεις .Και εκείνες οι διαστάσεις είναι αναπόφευκτο
να εναντιωθούν σε κάθε τι παλιό, μουχλιασμένο και σάπιο.
Τι όνομα και τούτο ε; Άκου Καραμαγκάλης! Δηλαδή μαύρο μαγκάλι, ή μαυρισμένος από μαγκάλι; Ας είναι...Εξ αλλου εμείς δεν κολλάμε στα ονόματα, στα ενδύματα, στις κομμώσεις και στα προσωπικά. Λοιπόν ο Γιάννης Καραμαγκάλης σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Eργάζεται στον τομέα της
επικοινωνίας και είναι ραδιοφωνικός παραγωγός
στο iDRadio. Ας έχουμε υπόψη ότι δεν έχει κλείσει τα 24.
Ο 45χρονος Αλέξανδρος Σ. Κρητικός, μετανάστης δεύτερης γενιάς (η οικογένειά του μετανάστευσε στο Μόναχο το 1958) είναι Διευθυντής Ερευνών του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW) του Βερολίνου, Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Πότσνταμ και Ερευνητής του Οργανισμού IZA της Βόννης.