Και οι τρεις κόκκινες γραμμές μου φαίνονται λογικές: πρωτογενές πλεόνασμα 3% του ΑΕΠ είδαμε ότι μόνο με ενα καλό μαγείρεμα στοιχείων και με τρελό ξεζούμισμα, με άδικους, παράλογους φόρους και περικοπές-περικοπές-περικοπές μπορεί να προκύψει. Τα εργασιακά από μόνα τους όσο και αν "ελαστικοποήθηκαν" δεν έκαναν καθόλου ανταγωνιστικότερη την οικονομία, ενώ θεωρείται παγκόσμια πατέντα αγνώστου πατρότητος η επέμβαση του μνημονίου σε αυτόν τον τομέα. Τέλος, οι ιδιωτικοποιήσεις στα φιλέτα μας δεν προκαλούν κανένα σοβαρό επενδυτικό ενδιαφέρον, δεδομένου του κάρου με τις λοιπές στρεβλώσεις που μαστίζουν την ελληνική οικονομία, με αποτελεσμα και οι περισσότερες από αυτές να είναι από ξεπουληματικές έως και πολύ πιο ύποπτες και τα αναμενόμενα από δαύτες έσοδα να μην έχουν εισρεύσει τελικά στον δημόσιο κορβανά.

Χθες, όπως ήταν από νωρίτερα αναμενόμενο, η διαπραγμάτευση πέρασε μέσα από μπουρίνι. Εμφανίστηκε ενα κείμενο που έλεγε οτι δεσμευόμαστε από το προηγούμενο πρόγραμμα and that's all, folks. Πόσο λογικό είναι όμως αυτό;

Το μνημόνιο, το ξέρουμε, έχει αποτύχει. Στη διάρκεια ισχύος του το ΑΕΠ μειώθηκε πολύ πέρα απο αυτό που υπολόγιζαν, η ύφεση βάθυνε πολύ πέρα από αυτό που υπολόγιζαν, η ανεργία εκτινάχτηκε πολύ πολύ πιο πέρα από αυτό που υπολόγιζαν. Μόνο οριζόντια φορομπηχτηκά μέτρα εφαρμόστηκαν, χωρίς καμία ώθηση στην ανάπτυξη και χωρίς καμία σοβαρή μεταρρύθμιση. Για αυτή την αποτυχία "φταίμε και οι δυό": Και η ευρωζώνη, που ήταν απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει τέτοιες κρίσεις. Και οι συντάκτες των μνημονίων που έφτιαξαν πρόγραμμα απευθυνόμενο σε χώρα με πιο ισχυρούς διοικητικούς και πολιτικούς θεσμούς από ό, τι η Ελλάδα. Και το γεγογονός ότι ήδη από το 2006 πηγαίναμε κατά διαόλου αλλα παριστάναμε -και η Ευρώπη και εμείς- ότι πέρα βρέχει με αποτέλεσμα το 2010 να είναι ήδη πολύ αργά για διορθώσεις. Και ότι οι Ελληνικές κυβερνήσεις δεν ασχολήθηκαν, στο κομμάτι που τους αναλογούσε, για την επιτυχία των μνημονίων, προωθώντας καμιά σοβαρη αναπτυξιακή μεταρρύθμιση. Η αποτυχία των μνημονίων αποδεικνύεται αδιαμφισβήτητα κυρίως από το γεγονός ότι, θεωρητικά, ήδη εδώ και κάτι χρόνια έπρεπε να έχουμε βγει μετά βαίων και κλάδων στις αγορές, αντ' αυτού, όμως, κοντεύουμε πέντε χρόνια μετά να βγούμε πτωχότεροι παρά ποτέ από το ευρώ και την ευρωζώνη.

Με αυτά ως δεδομένα, η επιμονή στην απαρέγκλιτη τήρηση των μνημονίων μέχρι οξείας, είναι λάθος. Η ελληνική πλευρά έχει δίκιο που το αρνείται, το μινιμουμ των διεκδικήσεών της ειναι σωστό και ορθώς επιμένει στις κόκκινες γραμμές της γιατί, αν δεν φωνάξουμε εμείς, που πνιγόμαστε, ποιός θα φωνάξει;

Επίσης: Το 18-1 ως σκορ εναντίον μας στο eurgroup, είναι εξίσου αναμενόμενο. Ο νότος αυτή τη στιγμή έχει "κυβερνήσεις σαμαρά" εν πολλοίς. Αν κάνουν αβάντα στην Ελλάδα του Τσίπρα υποστηρίζοντας την αντίσταση στην εξουθενωτική λιτότητα, βάζουν τα χεράκια τους και βγάζουν τα ματάκια των κυβερνήσεών τους. Η Πορτογαλία, κατάφερε να δραπετεύσει (υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες) από το δικό της μνημόνιο και λογικά δεν αντιλαμβάνεται πού κολλήσαμε εμείς, τη στιγμή που αυτοί τα κατάφεραν περίφημα. Ο βορράς, πάλι, έχει το δικό του εσωτερικό εκλογικό κοινό στο οποίο απευθύνεται και το οποίο έχει βαρεθεί να στηρίζει τη μαύρη τρυπα που χάφτει δις -όπως τη βλέπουν-, την Ελλάδα. Ηδη στις εκλογές στο Αμβούργο, το κόμμα των ευρωσκεπτικιστών (όχι στην ευρωζώνη, όχι στους μετανάστες, όχι στη διάσωση της Ελλάδας κλπ) πήρε συμβολικό αλλά εκλόγιμο ποσοστό, το οποίο υπολογίζεται ότι είναι απώλεια του κόμματος των χριστιανοδημοκρατών. Καθένας έχει προφανώς τις δικές του πιέσεις και τα δικά του προβλήματα: ο Ραχόι τους podemos, η Μέρκελ το afd, ο Ολάντ τη Λεπέν και εμείς τα ανεδαφικά κομμάτια των μνημονίων, αλλά και τη δεδομενη εθνική αναξιοπιστία, στην οποία έχουμε διαχρονικά "επενδύσει". Καθένας από κάπου πιέζεται και προς κάπου πιέζει μέχρι αυτή η ζύμωση να καταλήξει σε αποτέλεσμα. Είναι, ωστόσο, ενδιαφέρον και ανησυχητικό ταυτόχρονα στοιχείο ότι οι πιέσεις που ασκούνται σε πολλές περιπτώσεις (Λεπέν, afd, Χρυσή Αυγή σε εμάς) είναι άκρως αντιενωτικές και αντιευρωπαϊκές. Οι αντιδραστικές φωνές αυξάνονται και καταπιέζουν: για αυτό και όλες οι πλευρές (απο τον πλούσιο βορρά μέχρι τον εξουθενωμένο νότο) έχουν υποχρέωση απέναντι στο όραμα της ενωμένης ευρώπης που υπηρετούν, να παραμείνουν ψύχραιμες και λογικές αντί να παίζουν τη γάτα με το ποντίκι, τον Δαυίδ με τον Γολιάθ, τον μαθητή με τον γυμνασιάρχη.

Με βάση όλα τα ανωτέρω, οι βλακείες "μα τώρα έχω αξιοπρέπεια" - "μα η αξιοπρέπεια δεν τρώγεται", ειναι απλώς βλακείες. Αυτή τη στιγμή μα πιεσμένα, μα εσπευσμένα, μα δύσκολα, διαπραγματευόμαστε όχι την περηφάνεια και το κούτελό μας, αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό και σοβαρό: διαπραγματευόμαστε ζωτικό χώρο και ζωτικό χρόνο εντος ευρώ και ΕΕ. Είναι πρώτη φορά που το κάνουμε αποφασισμένοι, είναι πρώτη φορά που ο λαός ξέρει από πριν τι μας ζητάν και τι ζητάμε και είναι η πρώτη φορά που ο λαός ταυτίζεται εν πολλοίς με την επιδίωξη της κυβέρνησης (λύση χωρίς ρήξη). Τα τελεσίγραφα ένθεν κακείθεν καταπίνονται τόσο, όσο τρώγεται και η αξιοπρέπεια, αφ'ης στιγμής μιλάμε για αυτούσια συνέχιση αποδεδειγμένα αποτυχημένων προγραμμάτων. Ορθώς η κυβέρνηση απέρριψε το ουρανοκατέβατο τελεσίγραφο της τελευταίας στιγμής και ορθώς ταυτόχρονα συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις επιμένοντας όχι σε κωλοπαιδισμούς, αλλά σε ένα λογικό μίνιμουμ προϋποθέσεων που θα οδηγήσουν, αν όχι σε ανάκαμψη της οικονομίας, πάντως σε ανακούφιση των πολιτών. Σε αυτό, λοιπόν, το πλαίσιο, all we can say is (με τη φωνη της Μπόκοτα) good luck Greece!

Της Φιλοθέης Βαρσαμή, 17.2.15