Ψυχο και Φιλοσο / εσωτερικά

Ψυχο και Φιλοσο / εσωτερικά (91)

Συνήθως η ιστορία του ζευγαριού, εξαιρώντας τα παιδιά, έχει και κάποιες καλές στιγμές, όταν φυσικά το πλοίο σαλπάρει με ούριο άνεμο και οι επιβάτες είναι αποφασισμένοι να το ρισκάρουν. Αλλά ακόμα και αν δεν γκεμοτσακιστεί στους σκοπέλους της ανθρώπινης φύσης και των πολέμων που την ακονίζουν, συνήθως πέφτει στα βράχια της βαρεμάρας λόγω του περιορισμένου ρεπερτορίου της μονογαμίας και των χύμα πειρασμών ολούθε. Νομοτελειακό; Εξαρτάται.

 

Πέμπτη, 05 Νοεμβρίου 2015 08:49

Ένα μυρμήγκι φοβάσαι - Προσπάθεια

Συντάκτρια

Για να καταφέρει να σε εξουσιάσει κάποιος, με κάποιον τρόπο σε κρατάει. Εξαρτάται από αυτόν η τύχη του μαγαζιού σου, της οικογενείας σου, της ζωής σου.

 

Αν δεν είχες απολύτως τίποτα δεν θα μπορούσε κανείς να σε εκβιάσει/φοβερίσει/εξουσιάσει. Έχεις σκεφτεί γιατί συμβαίνει αυτό; Γίνεται πιο δυνατός αυτός που δεν έχει τίποτα; Γίνεται πιο αδύναμος ο εξουσιαστής όταν το θύμα του δεν έχει τίποτα; Κανένα από τα δυο. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτός που δεν έχει να χάσει τίποτα βλέπει τα πράγματα ως έχουν!

 

Αν κάποιος κρατάει την τύχη σου στα χέρια του εσύ τον χρειάζεσαι, κι επειδή τον χρειάζεσαι του φέρεσαι δουλικά, κι επειδή του φέρεσαι δουλικά σου φέρεται αυτός σαν δούλο. -

 

Όσο περισσότερο έχεις ανάγκη κάποιον, τόσο μεγαλύτερη αξία του δίνεις.

 

Όσο μεγαλύτερη εξουσία ασκεί πάνω σου, τόσο πιο θεριό τον βλέπεις.

 

Ο τυφλός λένε έχει καλύτερη όσφρηση από έναν άνθρωπο που βλέπει. Αν θες να αυξήσεις την όσφρησή σου πρέπει να τυφλωθείς;

 

Μπορείς απλά να κλείσεις τα μάτια..

 

Αν καταφέρεις, μόνο για ένα λεπτό, να βγάλεις από την σκέψη σου όλα τα πράγματα που δεν θέλεις να χάσεις,

θα γελάσεις με το μέγεθος του εξουσιαστή σου. 

 

Θα γελάσεις και θα απορήσεις πώς τόσα χρόνια ένα μυρμήγκι φοβόσουν.


Η προσπάθεια

 

Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλεις για να αποκτήσεις ή να διατηρήσεις κάτι τόσο πιο δύσκολο είναι απ’ αυτό ν’ απαγκιστρωθείς.

 

Η προσπάθεια δεν έχει να κάνει με την κούραση. Η κούραση είναι ευεργετική, η προσπάθεια σου τρώει το μεδούλι. Η κούραση μ’ ένα καλό ύπνο φεύγει, η προσπάθεια δεν σε αφήνει ποτέ και κάθε νέα προστίθεται στον σωρό, και φτάνεις να κουβαλάς στην πλάτη σου ένα βουνό.

 

Προσπάθεια μπορεί να καταβάλλει κάποιος και για κάτι όμορφο, όπως πχ να θηλάσει ένα μωρό.

Όταν καταβάλεις προσπάθεια δεν το κάνεις σωστά. Βρες άλλον τρόπο (μέχρι να τον βρεις είναι προτιμότερο να μην καθόλου το κάνεις).

 

Όταν καταβάλεις προσπάθεια δεν μπορείς μετά να απαγκιστρωθείς: Το παιδί σου κάποια στιγμή πρέπει να το αφήσεις. Αν έχεις κουραστεί για να το μεγαλώσεις θα το δεις σαν σπουδαίο συγκινητικό γεγονός, αν έχεις προσπαθήσει θα το βρεις δυσβάσταχτο.

 

Για να κρατήσεις την οικογένειά σου δεν πρέπει να προσπαθείς. Για να αποκτήσεις το μαγαζί σου δεν πρέπει να προσπαθείς.

 

Το μέγα πρόβλημα δεν είναι ότι αν κάποια στιγμή όλα μοιραία μπορεί να τα χάσεις εσύ θα χαθείς, το μέγα πρόβλημα είναι ότι αυτά γίνονται οι ιδιοκτήτες σου. Σε κρατάνε δέσμιο. Αυτά σε κάνουν ανελεύθερο. Αυτά για τα οποία προσπαθείς.

 

Μετά μπορεί να σε υποδουλώσει ο καθείς.

Οι καταγγελίες στην τεχνολογία είναι πια το λάιτ μοτίβ όλων όσων εξασκούν την κριτική τους στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο πυρήνας των σκέψεων που εφορμούν στις νέες για κάθε εποχή τεχνολογίες, είναι ότι αυτές απομονώνουν τους ανθρώπους. Κάθε εποχή έχει και το διαστροφέα της. Από την Αθήνα του Πλάτωνα ξεκινάει η επίθεση, όταν ο Σωκράτης δηλώνει αρνητής του γραπτού λόγου.

 

Παρασκευή, 05 Ιουνίου 2015 17:41

Ας αρχίσουμε από τα βασικά

Συντάκτρια

Κατανοώ/μπαίνω στην θέση του άλλου

Ερχόμαστε να ζήσουμε και κανείς μας δεν ξέρει τι παθήματα ήρθε για να περάσει. Η πλειοψηφία των ανθρώπων πιστεύει ακράδαντα ότι όπως προγραμματίσει ο καθένας την ζωή του, έτσι ακριβώς θα του κάτσει. Θεωρεί ότι είναι απολύτως στο χέρι του η διαδρομή και η έκβασή της, κι έτσι (αναγκαστικά) ζει αμέριμνος..

 

(Οι συγκυρίες δεν είναι στο χέρι σου, στο χέρι σου είναι μόνο ο χειρισμός τους.)

 

Θυμάστε τα στιχάκια του Σαββόπουλου, "...Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει / τη δική σου μελαγχολία / κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις/ με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις";  Οι λαγοί που βγάζουμε από το καπέλο τους είναι: α) η λέξη μελαγχολία που κρύβεται; β) Οι αλλαγές της ζωής πάντοτε διέσπειραν μελαγχολίες εδώ κι εκεί και μετά σφύριζαν κλέφτικα; γ) Στα σταυροδρόμια, όποιος σταυροδρομίτης δε διαλέγει με ποιους θα πάει και ποιους θ'αφήσει, είναι υποψήφιος για να γίνουν αυτά οι σταυροί του;

Χαλαρά λοιπόν και ποιητικά τα στιχάκια αυτά μας οδηγούν στην περιοχή και στην εποχή της κατάθλιψης.

 

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015 21:44

Ο παράλογος, ο λογικός και ο άτολμος

Συντάκτρια

Ένας φίλος μου έγραψε: Ένας λογικός κι ένας παράλογος στέκονται μπροστά σε ένα ποτάμι. Και λέει ο λογικός. "Ας σκεφτούμε έναν ασφαλή τρόπο να το διασχίσουμε". Ο παράλογος χωρίς να το πολυσκεφτεί, βουτάει στο ποτάμι και με λίγη πάλη με τα νερά του περνάει απέναντι.

 

Παρασκευή, 06 Μαρτίου 2015 16:19

Ήμουν δαίμονας και θεός μαζί

Συντάκτρια

Αν σταθείς απέναντί μου και κλείσεις τα μάτια κι εγώ περάσω το χέρι μου πάνω από την επιφάνεια του κορμιού σου, χωρίς να σε ακουμπήσω, θα ανασηκωθεί κάθε τρίχα του σώματός σου, ΑΝ… εγώ νιώθω ότι το μπορώ. Αν εσύ ξέρεις τι θέλω να σου συμβεί και το αμφισβητείς, δεν θα πάθεις τίποτα.

 

Δευτέρα, 02 Μαρτίου 2015 23:25

Πραγματικότητα

Συντάκτρια

Η πραγματικότητα είναι σαν βεντάλια, άπειρες επιλογές, και το πού θα εστιάσει (κολλήσει σαν να είναι η μόνη) ο καθένας έχει να κάνει με προσωπική επιλογή. Επίσης, το ποια είναι η πιο σωστή εκ των πραγματικοτήτων δεν έχει να κάνει με το ποια αποδεικνύεται!!! αλλά με το τι προκαλεί σ’ εκείνον που την θωρεί (αν τον εξυψώνει ή αν τον αφήνει πάτωμα). Η ΜΟΝΗ ΣΩΣΤΗ πραγματικότητα είναι αυτή που σε φτάνει στον θεό!!

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015 23:20

Είμαστε όλοι θύματα

Συντάκτρια

Ενώ από την μία δείχνει παράλογο, πώς κάποιος που υπέστη έναν βασανισμό, μια αδικία, έναν βιασμό, καταλήγει να κάνει τα ίδια, δεν είναι παράλογο, είναι ανθρώπινο, και συμβαίνει για τον λόγο τον εξής: Αυτός που πέφτει θύμα ζει την υπόλοιπη ζωή του ως τέτοιο, για να μην ξαναγίνει! Είναι φοβερό αλλά ο φόβος να μην το ξαναπάθει κάνει τον ίδιο θύτη του εαυτού του.

Ο πατέρας (νομίζει ότι) του επιτρέπεται να μην μπορεί.

 

(Δεν είμαι σίγουρη αν ισχύουν τα αστεία πάνω στα οποία πατάνε, περί αιματώματος άνω και κάτω εγκεφάλου, έχω την αίσθηση ότι είναι απλά κακομαθημένοι.)