pireasΌταν περπατούσα τις μέρες της καραντίνας και του lockdown στην Δραπετσώνα αλλά πιο πολύ στον Πειραιά, μου άρεσε η πόλη πιο πολύ από το συνηθισμένο. Ένιωθα μία ευχαρίστηση τόσο δυνατή που αποδυνάμωνε το φόβο του κορωνοϊού. Έτσι όπως το σκέφτηκα, η φανερή αιτία ήταν η σχεδόν ανύπαρκτη κίνηση ανθρώπων και αυτοκινήτων. Η πόλη χαλαρή, χαλαρός κι εγώ. Μια ησυχία διεγερτική, ένας αέρας καθαρός, ένας άπλετος χώρος. Μία κατάσταση που μου δημιουργούσε την αίσθηση ότι η πόλη μου ανήκε. Προχθές όμως είδα ένα όνειρο που μου άφησε μία πικρή επίγευση  με το μήνυμα που μου έστειλε. Σούρουπο ήταν και κυκλοφορούσα σε μια πόλη άδεια, απειλητική σαν φάντασμα. 

athina7Φαίνεται ότι το τρίπτυχο "μένουμε μέσα - πλένουμε τα χέρια μας - κρατάμε τις αποστάσεις" αυτές τις εβδομάδες της καραντίνας δούλεψε καλά. Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία κρουσμάτων και νεκρών και από την προσωπική αίσθηση που έχουμε του περίγυρου. Με λίγα λόγια και επί του παρόντος ως χώρα τα πάμε αρκετά καλά κι αυτό είναι μία χαρμόσυνη είδηση που συν τω χρόνω μπορεί να προκαλέσει θετικές αλλαγές στην συμπεριφορά - νοοτροπία μας αλλά και σε επίπεδο θεσμών. 

favelaΕλεύθερος Κοινωνικός Χώρος Φαβέλα - Free Social Center Favela, Ναυάρχου Βότση 11, Μικρολίμανο
Παρασκευή 17.4 και Σάββατο 18.4, 17.00-19.00, συνεχίζεται η καμπάνια συλλογής ειδών ανάγκης για τις ευπαθείς ομάδες στον Ε.Κ.Χ Φαβέλα στον Πειραιά. Η στήριξη όλων μας είναι κομβική σε αυτή τη δύσκολη χρονική περίοδο. Η καραντίνα αφήνει απροστάτευτους/ες τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και οξύνει τη φτώχεια, όχι μόνο αυτών που ήδη διαβιούσαν στο όριο της φτώχειας και των αστέγων αλλά όλων μας.

Ακόμα και ένα σαπούνι ή μία συσκευασία μακαρόνια θα συμβάλει καθοριστικά στην προσπάθεια που γίνεται να στηρίξουμε αυτές/ους που έχουν ανάγκη.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

jukebox1"Κάτσε μέσα ρε βούρλο."

Μου φωνάζει ο Χαρδαλιάς κάθε απόγευμα. Και δεν έχει καθόλου ευγένεια, ούτε τρόπους να μου το πει και να με πείσει. Μόνο που χρησιμοποιεί έτσι επιθετικά την προστακτική φωνή, φτάνει. Φαίνεται να "την βρίσκει". Φτιάχνεται. Σαν μύγα με κοιτάει πίσω από τα πρεσβυωπικά  γυαλιά του. Φοράει και κάτι ρούχα σαν κι αυτά που φόραγε ο Καμένος όταν ήταν Υπουργός Άμυνας και σκιάζομαι.

 "Αν θες να βγεις, για λίγο, στείλε SMS" μου τονίζει αυστηρά.

 "Τι SMS να στείλω καλέ, γέρος άνθρωπος!"

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020 20:04

Ε, εσείς οι απ' έξω, τι χαμπάρια;

Συντάκτης

lakis omar-z-robles-post-hurricane-puerto-rico-1Ω ρε τι πάθαμε!

Ποιός μας μάτιασε ρε παιδιά; Που πάμε; Τι είναι τούτο πάλι, το συνθηματικό ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ, το ευφυώς επιλεγμένο για να ξεγελάει ότι πρόκειται περί μικρής και ανώδυνης άσκησης υπομονής;

Δεν ξέρω αλλά εμένα μου μοιάζει πολύ σαν σχήμα λόγου, "κατ' ευφημισμόν". Δηλαδή αυτό, που αντί να πούμε "ξύδι" λέμε "γλυκάδι", αντί να πούμε Μητροπολίτης Σεραφείμ λέμε ο ...άγιος Πειραιώς.

Γι' αυτό λοιπόν, όταν απ' το πρωί ως το βράδυ ακούω ακατάπαυστα, απ' όλα τα μέσα "μένουμε σπίτι και ξανά - μανά μένουμε σπίτι", αυτό στ' αυτιά τα δικά μου φτάνει αυτομάτως μεταφρασμένο.

Εγώ ακούω:

saxofonoΉμασταν, λέει, με τον Παυλίτο στο Πάπιγκο.
Είχαμε ξεσαλώσει από βραδύς στην ταβέρνα της Καλλιόπης.
Μόλις είχα σηκωθεί από το ύπνο μου και τον είδα στο απέναντι κρεβάτι που μ' ένα πανάκι καθάριζε ένα σαξόφωνο.
Τρίψε - τρίψε το είχε κάνει λαμπίκο. Από τις γρίλιες του παράθυρου τρύπωσε ο ήλιος που μόλις οι ακτίνες του συνάντησαν το όργανο, σκόρπισαν σ' όλο το δωμάτιο και δημιουργήθηκε ένα αυτοσχέδιο φωτορυθμικό.

 Ήξερα ότι ο Παύλος ήταν γεμάτος εκπλήξεις αλλά τούτο το πράγμα δεν το περίμενα.

sotiriaΚάποιες φορές την είχαμε δει ζωντανά σε μικρά ζεστά μαγαζάκια. Και μας κέρδισε όπως μας κέρδισε και με τους δίσκους της και ως Μαρίκα Νίνου στο "Ρεμπέτικο" του Φέρρη. Η Σωτηρία ανήκε σε εκείνη την κατηγορία των τραγουδιστών/στριών που αρέσουν δίχως να επιτρέπουν στο κοινό τους να γίνει ένα μ'αυτούς διότι αυτή ως τραγουδίστρια κρατούσε τις αποστάσεις της από τα τραγούδια. Και το κατάφερνε αυτό παρόλο που πολλά από τα τραγούδια της ήταν απ'αυτά που βάζουν φωτιά στα εντός μας εύφλεκτα υλικά. Μας είχε δώσει την εντύπωση ότι τραγουδούσε μέσα από τις ρωγμές της μεγαλοπρέπειά της, ρωγμές όπου υποθέταμε εμείς οι κοινοί θνητοί ότι τις είχε προκαλέσει ένα πάθος για την συνεύρηση με τις άπιαστες αλήθειες των άλλων. Και με τις ερμηνείες της μας προκαλούσε να αναρριχηθούμε στις κορυφές της. 

karantzas1α) Ο 32χρονος Αθηναίος Δημήτρης Καραντζάς έχει σκηνοθετήσει αρκετά για την ηλικία του θεατρικά έργα. Δύο απ'αυτά που είδαμε μας άρεσαν. Μας έπεισε ότι είναι ένας από αυτούς τους νέους καλλιτέχνες που αξίζει να παρακολουθούμε τη δουλειά του. 

β) Φέτος σκηνοθέτησε τις ΝΕΦΕΛΕΣ του Αριστοφάνη που θα παιχθεί στην Επίδαυρο 2-3.8 

γ) Με αφορμή αυτήν την παράσταση η Έφη Μαρίνου του πήρε μία συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην ΕτΣστις 28.7 με τον τίτλο " Παλαιότερα είχα τον τρόμο της απραξίας, τώρα αναζητώ την παύση" (  εδώ ). 

δ) Στις "Νεφέλες" κάποια στιγμή γίνεται ένας αγώνας ρητορικής ανάμεσα στον Δίκαιο και στον Άδικο λόγο. Απ'αυτόν τον αγώνα ορμώμενος ο Καραντζάς διατυπώνει κάποιες σκέψεις για την ποιότητα του ιντερνετικού διαλόγου και τον εξτρεμισμό που τον διακρίνει. Σκέψεις ενδιαφέρουσες. Το πρόβλημα είναι ότι τέτοιες σκέψεις τις διαβάζουν συνήθως όσοι προσπαθούν να μην παρεκτρέπονται στα κοινωνικά δίκτυα. 

olia4που έγινε χτες Τρίτη 

Για το Χρήστο 

Το φίλο που έφυγε, στην αρχή δεν μπορείς να τον σκεφτείς. Έχεις μουδιάσει. Κάτι μέσα σου αρνείται να τον καταχωρήσει στη χώρα των απόντων, αυτό τον άγνωστο τόπο όπου μπορείς να πάς μονάχα κι όχι να επιστρέψεις.

lakis63Η ουροδόχος κύστης φταίει που ξύπνησα άγρια χαράματα. Και πριν ανοίξω τα μάτια μου άκουσα το Somebody to love ( στο τέλος) των Jefferson Airplane. Κάπου μέσα μου η Γκρέις Σiλκ τραγουδούσε μ'αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο της Don't you want somebody to love / Don't you need somebody to love/ Wouldn't you love somebody to love /  You better find somebody to love, love.... παρασύροντάς με για δευτερόλεπτα με τα τσάτρα πάτρα αγγλικά μου να τη συνοδεύσω ψιθυριστά. Μετά σηκώθηκα και πήγα να κάνω αυτό που με διέταξε η ουροδόχος μου. Τότε συνειδητοποίησα το τραγούδι που συνέχισε να παίζει και θυμήθηκα ότι κάπου στις αρχές τις δεκαετίας του '70 το είχαμε ακούσει πολλές φορές με ευχαρίστηση βεβαίως και ίσως και να το χόρεψα κάποια φορά. 

Σελίδα 1 από 11