Κατά αρχάς μία είδηση για τα εσωτερικά μας. Ετοιμάζουμε, ο Σάκης μας δηλαδή, μία μικρή ανανέωση της αρχικής σελίδας της Σταγόνας, με βασικό στόχο να γίνει πιο λιτή κι εύχρηστη. Όταν θα είναι έτοιμη θα το ανακοινώσουμε και ελπίζουμε να την βρείτε καλύτερη από την σημερινή εκδοχή της.
Στα πασχαλινά μας τώρα, πρώτο δωράκι είναι ο Μητσοτάκης που Κοιτάει Ψηλά. Ο Κυριακός; Όχι καλέ, ποιος Κυριάκος, ο Δημήτρης ο τραγουδοποιός. Τι παίζει; Δρόμοι, στενά, γέφυρες, ερείπια, ακόμα και θάλασσα όλα από τη Δραπετσώνα, και μια ρυθμική μουσική που θυμίζει πολύ Κρήτη. Γνώριμα λοιπόν όλα. Ναι, αλλά όχι μόνο δε βαρεθήκαμε αυτό το βιντεοτράγουδο, αλλά στο τέλος μας άγγιξε. Φαίνεται ότι καταλυτικό ρόλο έπαιξε η ψυχή του, αυτό το αμφίσημο Κοιτώ ψηλά και ζαλίζομαι, που σαν να εκφράζει τα δύσκολα της αντιφατικής εποχής μας. Μια εποχή που ο κόσμος δείχνει να έχει ανάγκη και από μια ελευθερία (ανοιχτόκαρδη ή ανοιχτόμυαλη είναι καλύτερα;) κι από μια ασφάλεια που κλίνει να είναι αυταρχικής κοπής, όμως ποια σύνθεση θα συμβάλλει ώστε η μετωπική σύγκρουση να μην είναι αναπόφευκτη; 'Η πως είναι δυνατόν να έχουμε μια ανάπτυξη, της ανάπτυξης, ώ ανάπτυξη και συνάμα να μην μας προκύψει η εφιαλτική κλιματική αλλαγή; ΕΔΩ .
Δεύτερο είναι το χεράκι βοηθείας που δώσαμε για την καλλιέργεια μιας πλευράς της πολιτικής αυτογνωσίας μας. Πρόκειται για ένα μικρό άρθρο που στην ουσία είναι μία ερώτηση πολλαπλών επιλογών με θέμα τη στάση που κρατάμε απέναντι στα κόμματα στις επικείμενες εκλογές, κάτι που φαίνεται και με τι είδους επιχειρήματα συμμετέχουμε, όσο συμμετέχουμε, σε συζητήσεις για τα πολιτικά, ΕΔΩ .
Και τρίτο δώρο, ένα αυστριακό ποίημα που ακούστηκε στην ταινία "Τα Φτερά του έρωτα". Σ'αυτό το ποίημα από όταν το παιδί ήταν παιδί, νιώσαμε ότι εναλλάσσονται με μια φυσικότητα ο νεκρός της καθημερινής φθοράς μας που όλο και μεγαλώνει μέσα μας κι ένα αναστάσιμο μοσχοβόλο αεράκι που μ' ένα μυστήριο τρόπο ανάβει το άπειρο της ύπαρξής μας , ΕΔΩ
Και έξτρα δώρο! Για όσους είναι έτοιμοι από καιρό να το δεχτούν, τρία αποφθέγματα από το βιβλίο Κώστα Μαυρουδή "Το αλάτι του Bad Ischl".
Τα νεανικά χρόνια είναι ένα κείμενο που γράφεται χωρίς σχέδιο, με ελάχιστη σύνεση, με ευκολία. Στο τέλος, αναγνώστες του εαυτού μας, το διαβάζουμε με διαρκείς ενστάσεις, θέλουμε μάταια να αλλάξουμε το ύφος, να διαγράψουμε παραγράφους και ολόκληρα κεφάλαια. Έχουμε μπροστά μας τις σελίδες ενός συγγραφέα που μόλις ανεχόμαστε.
Κάθε συγκίνηση κατάγεται από την απουσία. Ακόμα κι αν η αφορμή της είναι επίκαιρη, ανακαλεί ένα αίσθημα παρελθόντος. Η συγκίνηση, ό, τι κι αν αφορά, έχει έναν τόνο παρωχημένου και μακρινού.
Ο κοινοβουλευτισμός(όπως και ο αθλητισμός) μεταφέρει την ορμή για αλληλοεξόντωση σε συμβολικό πεδίο, κάνει την επιθετικότητα εξημερωμένη εμπλοκή. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει διαφωνία, πρέπει να εφευρεθεί. Το πολιτικό παιχνίδι είναι προσομοίωση του πολέμου, σε έκδοση για παιδιά, αργόσχολους και ακτιβιστές της λογομαχίας.
Ο πίνακας είναι του Τζουλιάνο Καγκρή (Αθήνα, 1974), έργο χωρίςτίτλο, του 2003