Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2019 10:12

Για τη βάση του 10, του Ν.Σ. Μαυρογιάννη, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

mavrog2Είναι υποχρέωση της πολιτείας να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα και η μάθηση να ενθαρρύνεται να υποβοηθείται, να αποτιμάται. Σε περιβάλλον πειθαρχίας. Η δε μετάβαση από την μία εκπαιδευτική βαθμίδα στην άλλη να συνοδεύεται από φροντισμένη γνωστική αποσκευή. Οτιδήποτε λιγότερο είναι κοροϊδία. Έτσι η συζήτηση για την βάση του 10 στην είσοδο στα Πανεπιστήμια είναι σοβαρή αν ξεκινήσει από την αξίωση για ένα αξιόπιστο απολυτήριο Λυκείου

 Σε αυτή την συζήτηση βλέπουμε να αντιπαρατίθενται δύο φαινομενικά αντιτιθέμενες κουλτούρες που αμφότερες συγκλίνουν στην αμάθεια:

Α) Η κουλτούρα σχολείο-φιλόπτωχο. Σε αυτήν η μόρφωση δεν θεωρείται δικαίωμα αλλά, περίπου, ελεημοσύνη. Με υποχρηματοδοτούμενα σχολεία που η απόδοση τους δεν ελέγχεται και ευκταίες καριέρες ψυκτικού για τους φτωχούς. Ακριβές σπουδές προς ηγετικές θέσεις για τους «γόνους». Οι εξετάσεις γίνονται πρωτίστως για να κατευθύνονται οι εκπαιδευτικές ροές.
Β) Η κουλτούρα σχολείο-μπάχαλο. Είναι εκείνη της ήσσονος προσπάθειας, των καταλήψεων, της αναξιοκρατίας, των κληρώσεων, της αριστείας-ρετσινιάς, της ισοπέδωσης προς τα κάτω. Εξίσου ιδιοτελής με την προηγούμενη με τους δικούς της «γόνους»: Της καριέρας-χολέρας, όσων περπάτησαν στην Γένοβα ή έβγαλαν γλώσσα σε κάποιο έμφοβο λυκειάρχη.

Κάθε παραγωγική συζήτηση για θέματα σπουδών έχει ως προϋπόθεση την, άνευ όρων, εξουδετέρωση αυτών των αντιλήψεων.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2019 10:17
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση