Το αγαπημένο σου χέρι

θα σκουπίσει το δάκρυ

που κυλάει στο μάγουλό μου. 

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

Η αγάπη φεύγει ένα πρωί

ήσυχη σαν τη γάτα 

κατεβαίνει τη σκάλα 

κρατώντας τις άσπρες ελβιέλες στο χέρι

κάνει ωτοστόπ

μπαίνει στο πρώτο αμάξι

και εξαφανίζεται.

Να τη, τρίτο κεφάλι αριστερά στο βάθος

στην οικογενειακή φωτογραφία

πίσω από τη θεία Χαρά

το κορίτσι με την κορδέλα και τα φουντωτά μαλλιά.

Όταν ξαναφύγεις αγάπη

πάρε με μαζί σου.

Θέλω να δω τον κόσμο

με τα δικά σου μάτια.

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Συρία, Αύγουστος 2013

Έτσι που τους είδα στη δισέλιδη φωτογραφία

έμοιαζαν άγγελοι κοιμισμένοι, τυλιγμένοι στις λευκές φτερούγες τους,

άντρες, γυναίκες, παιδιά και ένα μωρό

με ένα μικρό χαμόγελο ονειρευόταν ακόμα τη γλύκα του μητρικού

στήθους.

Δεν έχω να πω τίποτα άλλο.

Ντρέπομαι που τους έκανα ποίημα,

αλλά πως αλλιώς να επέμβω στα τετελεσμένα: 

Κεμάλ, ο κόσμος δεν προχωρά με φωτιά και μαχαίρι, κάνει κύκλους 

μέχρι να ζαλιστεί και να πέσει στην άβυσσο.

Να'ναι καλά οι άγγελοι που κοιμούνται αιώνια, αμέριμνοι και ατάραχοι.

Για μας δεν μιλάει κανείς .

Κλείνω τη φωτογραφία μέσα στην εφημερίδα.

Πάμε για ύπνο, μη κλαις.

Αρκετά με τα εφήμερα. 

ΛΕΥΚΑ ΠΑΝΙΑ

Δεν ψάχνω πια σταυρούς 

να καθηλώσω την καρδιά

σε λυπημένους τόπους.

Καράβι με λευκά πανιά,

έτοιμο να σαλπάρει,

πως με καλεί το φως!

Κάποτε η φλόγα στο καντήλι

οδήγησε τα πρώτα βήματα.

Καλεί τώρα η θλίψη τη χαρά

κι αυτή δεν μοιάζει πια με προδοσία.

ΧΑΡΗ

Στα παιδιά μου

"Θα φύγω μάνα", μου είπες, "αυτόν τον κόσμο κυβερνά το κακό".

"Βλέπεις παιδί μου αυτή τη σταγόνα πάνω στο φύλλο;

Για τους βασανισμένους είναι το κινέζικο μαρτύριο,

αλλά για τις εκκολαπτέμενες κάμπιες δροσιά ζωής".

Με κάθε πράξη, με κάθε παράλειψη, με κάθε ανάσα

κάθε στιγμή συμμετέχουμε στο γίγνεσθαι.

Εσύ επιλέγεις, με τη βοήθεια της χάρης, ψυχή μου,

με εμπιστοσύνη στο φως.

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΥΤΟΑΝΑΛΥΣΗΣ (2)

Κι αν έμαθα κάτι ως τώρα αδιόρατο,

αυτόν τον μισό αιώνα που περπάτησα πάνω στη γη,

είναι αυτό: να δέχομαι τις αλλαγές 

στο σώμα, στην ψυχή, στις πεποιθήσεις,

στις συμπεριφορές, ακόμα

(αυτό κι αν ήταν δύσκολο!)

και στα συναισθήματα,

στους άλλους και προπαντός στον εαυτό μου,

με κάποιο δέος, όχι, όχι φόβο,

με θαυμασμό μαζί και έκπληξη.

Γιατί ό, τι αλλάζει ζει

και θάνατος σημαίνει πια 

το τέλος κάθε αλλαγής 

αλλά και κάθε ευθύνης. 

Τα έξι αυτά ποιήματα υπάρχουν στην ποιητική συλλογή της Ευσταθίας Τσιγκάνου "Το ξυλόφωνο", εκδόσεις Κύφαντα, 2017.

Η Ευσταθία Τσιγκάνου, γεννήθηκε στον Πειραιά το 1960. Είναι γιατρός ενδοκρινολόγος. 

Το 2013 κυκλοφόρησε η πρώτη συλλογή της "4+1 Εποχές".  

Πατώντας  fractalart.gr  θα σας εμφανιστεί η παρουσίαση που έκανε ο Φίλιππας Φιλίππου στο διαδικτυακό περιοδικό fractal στη συλλογή "Το ξυλόφωνο".