Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013 18:02

Τρεις φωτό της Τρίτης συνοδευόμενες με λέξεις της Τετάρτης

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Την προηγούμενη Τρίτη, 12/3/13, ο Λιονέλ Μέσι στο Κάμπ Νόου, ήταν ο πρωτομάστορας της νίκης της Μπαρτσελώνας επί της Μίλαν, με 4-0. παρακαλώ. Έτσι η Μπαρτσελώνα, σε μια βραδιά από αυτές που θα κυκλοφορούν για καιρό στα μάτια μας, πέρασε πανηγυρικά στους οχτώ του Τσάμπιονς Λίγκ, ανατρέποντας το εις βάρος της 2-0 του Μιλάνου.

Αλλά, ακόμα και αν μας έχει γίνει πια η πιο ευχάριστη συνήθεια της ποδοσφαιρικής Κυριακής, κάθε φορά που βλέπουμε στο γυαλί τον "ψύλλο", είναι σχεδόν πάντοτε μια ξεχωριστή εμπειρία. Ποια ανάγκη λοιπόν, έσπρωξε τον Μέσι, με καθαρά δηλωμένα έσοδα από το ποδόσφαιρο, όλα αυτά τα χρόνια που μεσουρανεί στα γήπεδα, ν'αγγίζουν τα180 εκ.ευρώ, να φορέσει μια μέρα κάτω από τη φανέλα της αγαπημένης του Μπαρτσελώνας, τη φωτό του Τσάβες; Του Ούγκο Τσάβες, ενός ηγέτη από τη Βενεζουέλα, που πρόσφατα μας αποχαιρέτησε. Ο Τσάβες ήταν ένας από αυτούς τους ξεχωριστούς πολιτικούς που είχαν κάνει προσωπική τους υπόθεση τη φροντίδα για φαί, σπίτι, ρούχα και ιατρική φροντίδα τουλάχιστον 6εκ. συμπατριωτών του. Και που τα κατάφερε ένεκα πετρελαίου. Γι'αυτό, από πάρα πολλούς φιλάθλους σε όλον τον κόσμο, αυτή η κίνηση του Μέσι, καταγράφτηκε σαν ένα από τα πιο υπέροχα γκολ που έχει πετύχει. Μέτρησε λοπόν, αυτή του η κίνηση, ιδιαίτερα αυτήν την εποχή, που στριμώχνουν στα όρια της φτώχειας και της εξαθλίωσης μεγάλες μάζες του κόσμου, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης. Και ίσως τέτοιες κινήσεις να στέλνουν ένα ισχυρό μήνυμα στις σκληρές κι ανελέητες ηγεσίες, αν και είναι υπό σκέψη του πόσο αποτελεσματικές μπορεί να είναι κι αν συντείνουν στη χειραφέτηση του κόσμου. Πάντως, δεν είναι άνευ σημασίας ότι δημοφιλείς πρωταγωνιστές, από όλο το φάσμα της ψυχαγωγίας και του αθλητισμού, προβάλλουν ηγέτες που έχουν διαφορετικές προτεραιότητες στην πολιτική τους δράση. Δηλαδή, από αυτές που δείχνουν να έχουν στο επίκεντρό τους την αγωνία του κόσμου για ζωή και εργασία και όχι για τα με κάθε μέσον κέρδη των πλουσίων, που ανερυθρίαστα αυξάνουν συνεχώς τα πλούτη τους. 


Όπως αυτή η ανεκδιήγητη ιστορία με το χρυσό στην Χαλκιδική. Κατ'αρχάς με το που μαθαίνεις ότι το χορό τον έσυραν και τον σέρνουν ο Πάχτας και ο Παπακωνσταντίνου, αυτοστιγμής χίλιοι ψύλλοι μπαίνουν στ'αυτιά σου. Και δυστυχώς, χωρίς να το πολυψάξεις, είσαι σίγουρος πως κάτι άσχημο παίζεται εκεί πάνω εις βάρος των κατοίκων που αντιδρούν. Αν μάλιστα το σκαλίσεις λίγο, τότε ο θυμός σε κυριεύει. Αυτός λοιπόν, μας οδήγησε χθες στην Αθήνα, σε μία πορεία συμπαράστασης στον αγώνα που δίνουν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής. Στον αγώνα για να σταματήσει να λειτουργεί η εταιρεία εξόρυξης, βασικά του χρυσού και για να σταματήσει η επιθετικότατη συμπεριφορά της Αστυνομίας και της εταιρείας. Αρκετός κόσμος έδωσε παρόν κι αυτό ήταν ευχάριστο. Με παλμό, δυναμισμό και φαντασία, όπως αναφέρουν και τα σχετικά ρεπορτάζ, Αθηναίοι και Πειραιώτες ξεκίνησαν από τα προπύλαια και μέσω Ομόνοιας κατέληξαν στο Σύνταγμα. Επεισόδια δεν έγιναν κι έτσι το μήνυμα πέρασε ατόφιο. Οι διαδηλωτές πιστεύουν πως έστειλαν το μήνυμα αλληλεγγύης τους στους κατοίκους της Χαλκιδικής - που πάει να πει τι; Σ'αυτούς, που πάρα πολύ καιρό αγωνίζονται, γιατί πιστεύουν ότι η λειτουργία της εταιρείας στα μέρη τους είναι απειλή εναντίον της ζωής τους, Που αγωνίζονται εδώ πολύ καιρό και που κανείς μέχρι πρότινος δεν τους έδινε σημασία. Έπρεπε να οδηγηθούν τα πράγματα στα άκρα για να περάσει το θέμα στα ΜΜΕ και στον κόσμο. Κάτι τέτοιο απηχούσαν και τα συνθήματα που ακούστηκαν, όπως " Το ρεύμα, η φύση, η γη και το νερό, εμπόρευμα δεν είναι, ανήκουν στο λαό", " Με ΜΑΤ, βία και καταστολή, χρυσάφι  δεν θα πάρετε από τη Χαλκιδική", "Όχι στον χρυσό και στη καταστολή, χρυσάφι δε θα πάρετε απ'την Χαλκιδική". Φαίνεται πάντως πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν αρχίσει να αντιδρούν σε μία πολιτική που έχει στο κέντρο της την εκποίηση του δημόσιου πλούτου και με όρους μάλιστα απειλητικούς τόσο για το περιβάλλον όσο και για τις ζωές των πολιτών αυτής της χώρας. Μοιάζει να είναι μία καλή αρχή και μακάρι να συνεχίσει ακόμα πιο μαζικά, με σαφείς στόχους και με έμφαση στο τι προτείνουν να γίνει. Όμως συνέβη κι αυτό. Κάποιες στιγμές η οργή μας είχε εξανεμιστεί και νοιώθαμε σα να είμαστε στην ακολουθία του επιτάφιου. Και μετά καταλάβαμε το γιατί.


Αν για λίγο ξεχνιόσουνα με τ'αγωνιστικά και συντονιζόσουνα με την ατμόσφαιρα, κάτι όμορφο αισθανόσουνα να σε διατρέχει. Και δυνατό. Η νύχτα ήταν γλυκιά και αρωματική. Βεβαίως, ο αέρας ήταν μυρωδάτος. Οι μυρωδιές από τις νεραντζιές ήταν σε έξαρση. Δεν καταλάβαιναν Χριστό από καυσαέρια και πολυκατοικίες και φουγάρα. Αυτές οι εξαίσιες οσμές, που μας διεγείρουν τη δίψα για ζωή, αυτές που μας ξεκλειδώνουν τα πιο τρικυμιώδη άλλοτε κι άλλοτε νηφάλια, αλλά πάντοτε όμορφα συναισθήματα. Σε τέτοια φάση πέσαμε, απ'αυτές με τα αρώματα και τα χρώματα της φύσης σε οργασμό, που όσο κι αν  επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο, πάντα μας πιάνουν στον ύπνο και μας γεννούν μια προσδοκία για κάτι καλύτερο. Απ'αυτές που μας εξωθούν εντός μας σε ακραίες αναζητήσεις της χαρμολύπης. Και να που ντροπαλά ανεβαίνει αργά το τρυφερό βλέμμα, κι υγραίνουν τα χείλη και λες σαν σ'αυτά να έχει χυθεί η ψυχή σου όλη. Χείλη που ψάχνουν εναγωνίως ν'αγγίξουν τα άλλα, τα αγαπημένα, τα ακριβά. Για ν'αναστηθείτε μαζί. Εσύ λοιπόν, δεν έχεις παρά ν'αφεθείς σ'αυτό το κάλεσμα και να νοιώσεις έτσι ότι υπάρχεις κόντρα σε όλους τους εκμηδενισμούς, τώρα, που όλα γύρω κυοφορούν Ανάσταση. Διότι, εδώ, σ'εμάς, τις περισσότερες φορές, η εποχή που ανθίζουν οι νεραντζιές τυχαίνει να είναι κοντά στη μεγάλη εβδομάδα. Και να οι διαδηλωτές ως μυροφόρες στο δρόμο, πίσω όχι από το πανό, αλλά από τον επιτάφιο, ψέλνουν τις ουράνιες μελωδίες. Είναι μία μεταμόρφωση που την προκαλούν τ'αρώματα όταν ανοίγουν τα κύτταρα σου και σου πασάρουν το αθώο και γλυκύτατο φως της Ανάστασης. Λάμπεις κι εσύ τότε χωρίς να το καταλαβαίνεις, λάμπεις μοσχομυρίζοντας. Αλληλούια αδελφοί. Ιδού λοιπόν το θαύμα. Πήραμε μια μυρωδιά από Πάσχα που φέτος αργεί, σε μια διαδήλωση με συνθήματα πολεμικά. Κι αυτό γιατί η χλωρίδα ανταποκρίθηκε στον καιρό του θερμοκηπίου. Βλέπετε φέτος είχαμε ένα ατελείωτο καλοκαίρι κι ευτυχώς έναν λάιτ χειμώνα με πολλές ευεργετικές βροχές. Γι'αυτό τα δένδρα και τα φυτά μπήκαν νωρίς στον χορό της ανθοφορίας. Άντε και στα δικά μας. 


Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 12:00
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση