Την Κυριακή σε μία συνέντευξή του στην Μαριαλένα Σπυροπούλου που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή, επ'ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου του βιβλίου "Υπό το φως του μυθιστορήματος", μίλησε για την πίστη, για τον Θεό, την αριστερά και για τα μυθιστορήματα που λάτρεψε.

Από τις απαντήσεις του δύο που μου έκαναν κλικ, με άφησαν με ερωτηματικά. Αν ήμουν η Μαριαλένα θα ζητούσα κάποιες διευκρινήσεις, να όπως π.χ πως  μεταμορφώνουμε τον έρωτα σε αγάπη ή πως η αγάπη στα παιδιά μπορεί να περάσει μέσα από τους κανόνες που τους βάζουμε. Και μία, αυτή για τον Ουελμπέκ μου φάνηκε εύκολη. Από τις δύο που μου άρεσαν, η μία αφορούσε τον έρωτα και απάντησε ως εξής ο κ.Ζουμπουλάκης

– Είμαι παντρεμένος άνθρωπος, με τέσσερα παιδιά, μπορώ να μιλάω για αυτά; (γελάει). Εν πάση περιπτώσει πιστεύω ότι μόνο οι γυναίκες αγαπούν. Οι άντρες δυσκολεύονται πολύ. Προτιμούν να εξουσιάζουν. Ο έρωτας είναι πόλεμος, να φάει ο ένας τον άλλο. Είναι όμως ταυτόχρονα κάτι πολύ ισχυρό στον σύγχρονο άνθρωπο. Μπορεί να πεθαίνει ο πατέρας σου και την ίδια περίοδο να σε αφήσει η ερωμένη σου, και να σε πονάει το δεύτερο περισσότερο. Το έχω δει. Οταν μια γυναίκα υποψιάζεται ότι ο άντρας της έχει ερωμένη καταρρέει, ενώ μένει ψύχραιμη όταν ο άνδρας της παθαίνει καρκίνο. Η προδοσία και η εγκατάλειψη στον έρωτα είναι πολύ οδυνηρές. Εγώ πλέον τάσσομαι οριστικά με τη μεριά της αγάπης. Εάν ένας έρωτας δεν γίνει αγάπη, είναι καταδικασμένος να πεθάνει, και μάλιστα πικρά

Και η άλλη αφορούσε για τη σχέση του με τα παιδιά, τα δικά του και αυτά στα οποία δίδαξε.

– Ας ξεκινήσω από τα δικά μου παιδιά. Δεν μπορώ να φανταστώ τίποτα καλύτερο στη ζωή μου από τη σχέση με τα παιδιά μου. Τώρα έχουν μεγαλώσει, αλλά όταν ήταν πιο μικρά και γύριζα σπίτι κατάκοπος και τα έβλεπα και τα τέσσερα, ένιωθα ότι έπεφτε η κούραση από τους ώμους μου. Είναι αρμονική η σχέση. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να τους αφήσεις τον χώρο τους να υπάρξουν, και κυρίως να υπάρχεις εσύ ο ίδιος, να είσαι κάτι εσύ.

Στο σχολείο είδα γονείς που δεν ήταν τίποτα, δεν είχαν τίποτα, και γι’ αυτό γαντζώνονταν στα παιδιά τους και τα κατέστρεφαν. Ως καθηγητής και μετά ως λυκειάρχης, θεωρώ ότι πρέπει να μη χαρίζεσαι στα παιδιά.

Πρέπει να βάζεις κανόνες που θα τηρούν και αυτά αλλά και εσύ. Οταν τους χαρίζεσαι, τα κάνεις νήπια. Ημουν αναγκασμένος να τιμωρήσω μαθητές και κανείς δεν δυσανασχέτησε.

Το κρίσιμο σημείο για τον δάσκαλο είναι να αγαπάει το αντικείμενό του, να μην μπορεί να φανταστεί έναν κόσμο χωρίς το γνωστικό αντικείμενο που διδάσκει. Αυτός που βαριέται το αντικείμενό του και κουβεντιάζει στο διάλειμμα τα οικογενειακά και ερωτικά των μαθητών είναι ολέθριος.

Πατώντας  εδώ  θα σας παρουσιαστεί όλη η συνέντευξη.