Πέμπτη, 03 Σεπτεμβρίου 2015 22:01

Όλο αυτό που ποτέ, του Θοδωρή Αντωνόπουλου

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Σεπτέμβριος σήμαινε ανέκαθεν «κεφάλια μέσα», και ειδικά ο φετινός φαντάζει πολύ μουρτζούφλης. Ε, και; Θα τον αφήσουμε να μας τη «βγει»; 

Είσαι μαθητής. Επιστρέφεις σε ένα σχολείο με ηρωικούς, συχνά, παρότι εξαντλητικά εργαζόμενους και πενιχρά αμειβόμενους, δάσκαλους και καθηγητές αλλά άθλιους χώρους, καταρρέουσες υποδομές, ένα σωρό ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, υλικό και βιβλία, ενώ και τα υπάρχοντα είναι ανεπαρκή, λειψά, μπαγιάτικα.

 

Θα περάσεις άπειρες ώρες –πολύ περισσότερες από τον μέσο Ευρωπαίο συμμαθητή– αποστηθίζοντας ελάχιστα χρήσιμες γνώσεις, θα δώσεις έναν σκασμό φράγκα (αν, φυσικά, σου βρίσκονται) σε μια θεσμοθετημένη, ουσιαστικά, παραπαιδεία ή σε εκπαιδευτήρια ιδιωτικά, θα λαχταρήσεις στις Πανελλήνιες, χωρίς κανείς να σου εγγυάται το οποιοδήποτε επαγγελματικό αύριο.

Για ποιους άλλους γράφει ο Θ.Α; Για τον φοιτητή, για τον αυτοαπασχολούμενο και τον ιδιωτικό υπάλληλο, όπως και για τον δημόσιο, για τον νέο επιχειρηματία και για τον άνεργο. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η συνέχεια του άρθρου, με ένα τέλος εμψυχωτικό που μας άρεσε ιδιαίτερα. 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 03 Σεπτεμβρίου 2015 22:15
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση