Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015 18:22

Ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ με τον τρόπο του μας υποστηρίζει, επομένως όλα παίζονται;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Αν μέσα από κάποιες, όχι και τόσο διαφανείς κι ελεγχόμενες διαδρομές κατέληξες να γίνεις σινεφίλ, τότε θα σε συνοδεύουν εφ'όρου ζωής μερικά επιπλέον από το κανονικά που έχουν οι άλλοι άνθρωποι που βλέπουν σινεμά. Λέγοντας , οι άλλοι άνθρωποι, μιλώ για εκείνους που παρακολουθούν ταινίες ως μια διέξοδο από την καθημερινότητα που πήζει και σε πρήζει, έξοδο με στόχο να ζήσουν από δεύτερο χέρι όσα δυσκολεύονται από πρώτο κι έτσι να γίνουν για λίγο άλλοι παραμένοντας σχεδόν οι ίδιοι. Ένα απ'αυτά τα διαφορετικά των σινεφίλ, είναι η σχέση που υφαίνουν με κάποιους συνήθως σκηνοθέτες και ηθοποιούς.

Η ύφανση λοιπόν αυτή, που στο μεγαλύτερο κομμάτι της συνέβη ερήμην σου τα χρόνια που ήσουν ένας παθιασμένος νεαρός με τα φιλμ και τη ζωή, όπου προσπαθούσε μιμούμενος και εντρυφώντας να γίνεις αυτό που γινόσουνα μπροστά στα μάτια σου και στα μάτια τους και μάλιστα τις περισσότερες φορές δίχως να το καταλαβαίνεις.  

Μένοντας στους σκηνοθέτες ένας απ'αυτούς που πιστεύω ότι με χρωμάτισε και με εικονογράφησε, είναι ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ. Να σημειώσουμε εδώ πως με αυτούς τους καλλιτέχνες που κάποια στιγμή τους θεωρείς κομμάτι της μέσα ζωής σου, συμβαίνει να βλέπεις τις ταινίες τους κάτω από το φως της ιδιαίτερης σχέσης σας όπως έχει φτιαχτεί. Η σχέση δηλαδή βάφει τις ταινίες κι όχι το αντίστροφο όπως συμβαίνει με όλες τις άλλες.

Με τον Γκοντάρ, μου έχει συμβεί το εξής: Δε θυμάμαι ούτε έναν από όλους όσους έχω δει μαζί τους ταινίες του να τους άρεσε. Μάλιστα κάποιοι γενναίοι έφυγαν πριν τη μέση του έργου, σιχτιρίζοντας χρόνο και χρήμα. Το έξτρα είναι πως έχω δει ταινίες του που με ένα μυστήριο τρόπο με έχουν συγκινήσει, όταν μάλιστα κάτι τέτοιο είναι απίθανο να είναι στις προθέσεις του. Ταινίες που εκ πρώτης όψεως δε φαίνεται ότι μπορεί να προκαλέσουν συγκίνηση ή να προκύψει έστω μια κάποια ανατριχίλα ψυχής από το έργο, έτσι όπως αυτό είναι σκηνοθετημένο.

Ο Γαλλοελβετός Ζαν Λυκ Γκοντάρ φέτος κλείνει τα 85 χρόνια. Η πρώτη του ταινία, "Με κομμένη την ανάσα" προβλήθηκε στους κινηματογράφους το 1960. Είναι η ταινία που επίσημα πια συμβολίζει το ξεκίνημα της νουβέλ βάγκ, ενός κινηματογραφικού ρεύματος που εμφανίστηκε στη Γαλλία τη δεκαετία του '60 και ομολογουμένως τάραξε τα νερά παγκοσμίως.

Η τελευταία του ταινία "Αποχαιρετισμός στη γλώσσα", προβλήθηκε το 2014 στο 67ο φεστιβάλ των Κανών. Είναι μια ταινία, διάρκειας 70' η οποία έχει δημιουργηθεί με χρήση της τεχνολογίας 3D. Σ'αυτήν, μία παντρεμένη γυναίκα κι ένας ανύμφευτος άντρας συναντιούνται. Αγαπιούνται, τσακώνονται, παλεύουν. Ένας αδέσποτος σκύλος κάνει βόλτα ανάμεσα στην πόλη και στην εξοχή. Οι εποχές περνούν. Ο άντρας κι η γυναίκα ξανασυναντιούνται. Ο σκύλος βρίσκεται ανάμεσά τους. Ο άλλος είναι μέσα στον έναν, ο ένας μέσα στον άλλον κι είναι τρεις. Ο πρώην σύζυγος καταστρέφει τα πάντα. Μια δεύτερη ταινία ξεκινά: ίδια σαν την πρώτη και πάλι όχι όμως.... 

Η ταινία του Γάλλου σκηνοθέτη συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό, όπου μάλιστα απέσπασε το Μεγάλο βραβείο της Επιτροπής (εξ ημισείας με τον ταλαντούχο 25χρονο Καναδό σκηνοθέτη Ξαβιέ Ντολάν και την ταινία του «Mommy»), αρνούμενος όμως για μία ακόμη φορά να δώσει το παρόν. Το "Αποχαιρετισμός στη γλώσσα" θα βγει στους Αθηναϊκούς κινηματογράφους σε μια από τις επόμενες εβδομάδες. Το " Mommy" το είδαμε πριν μερικές μέρες στο ανακαινισμένο Άστορ της Σταδίου. Είναι η μόνη ταινία απ'αυτές που είδαμε φέτος - και μερικές μου άρεσαν πολύ - που εξ αιτίας της τρέξανε δάκρυα σιωπηλά στα μάγουλά μου. Θα επανέλθω. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί μια αποστροφή από μια συνέντευξή που παραχώρησε ο Γκοντάρ στο περιοδικό SoFilm, πριν μια μέρα στις Κάννες, όπου ξεκίνησε το 68ο φεστιβάλ. Το απόσπασμα αυτό αφορά την σχέση μας με την Ευρώπη στην τωρινή φάση, την σχέση της ιστορία μας δηλαδή μ'αυτούς που τώρα έχουν την εξουσία και το χρήμα. Είναι η τρίτη φορά τα τελευταία χρόνια που ο γέρο Γκοντάρ παίρνει το μέρος μας. Φυσικά το είδος της υποστήριξης που μας παρέχει δεν πρόκειται να μας βάλλει σε τροχιά διόρθωσης, αλλά σε φάσεις πτώσης κάτι τέτοιες κουβέντες νομίζω ότι μας ανεβάζουν το ηθικό. Αν μάλιστα καταφέρουν να μας ωθήσουν σε ένα στοχασμό της ιστορίας μας και έναν αναστοχασμό της ζωής μας, απ'αυτούς που ανοίγουν τις βρύσες μας και ως εκ θαύματος τρέξει και λίγο νεράκι, τότε ποιος την χάρη μας. 

Πιστεύω ότι και οι υπόλοιποι δικοί μου σκηνοθέτες αν ζούσαν θα ήταν με το μέρος μας. Με τον δικό τους τρόπο θα εύρισκαν την ευκαιρία να μας υποστηρίξουν στην μάχη που δίνουμε με τα γεράκια των τραπεζιτών και τα σκυλιά των νεοφιλευλεύθερων. Είμαι σίγουρος πως αν ένα βράδυ επισκεφτούμε τους τάφους των Λουίς Μπονιουέλ, Όρσον Ουέλες, Σάμ Πεκίνπα, Τζων Κασσαβέτη και Αντρέι Ταρκόφσκι και βάλουμε το αυτί μας στην μαρμάρινη πλάκα τους τότε ένας ψίθυρος θα φτάσει στο αυτί μας, ένα "είμαστε ωραίοι σαν Έλληνες, ώ Έλληνες". Με τον τρόπο τους το ίδιο είπαν και οι ζωντανοί Τζιμ Τζάρμους, Βιμ Βέντερς, Εμίλ Κουστουρίτσα και αδελφοί Ταβιάνι. Άνθρωποι βαθιάς και πλατειάς κουλτούρας και με ευαισθησίες που προτιμούν να τις διασώζουν παρά να προσκολλώνται στις ιδέες τους, οι σκηνοθέτες μου θα έριχναν τον χρυσό οβολό τους στο ντέφι μας. Φυσικά και δεν είναι τόσο αφελείς που να μην έχουν επίγνωση για τα χάλια μας και τις μεγάλες ευθύνες που έχουμε κι εμείς, ιδιαίτερα τα στρώματα και οι πολιτικοί τους εκφραστές που αλώνιζαν τις τελευταίες δεκαετίες σκάβοντας τον τάφο μας. Αλλά οι δικοί μου γνωρίζουν πως αυτή η κριτική κι αυτοκριτική είναι εξ ολοκλήρου δικιά μας υπόθεση. 

Για το κιν/φικό φεστιβάλ των Καννών, το μεγαλύτερο διεθνές φεστιβάλ του κόσμου, με τον Χρυσό του Φοίνικα, που ξεκίνησε την Τετάρτη αναφέρουμε δυο τρία πράγματα που μάθαμε γι'αυτό. 

Ο " Αστακός", μια αγγλόφωνη ταινία του Γιώργος Λάνθιμου ("Κυνόδοντα"(2009)) είναι μια από τις 19 ταινίες που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα, κάτι που από μόνο της είναι ένα βραβείο. Είναι η πρώτη φορά μετά από τον καιρό του Αγγελόπουλου, που ελληνική ταινία, έστω και αγγλόφωνη, συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα. Της ευχόμαστε τα καλύτερα. 

Στο τμήμα αυτό συμμετέχουν πέντε γαλλικές ταινίες, τέσσερις αμερικάνικες, και τρεις ιταλικές, εκ των οποίων οι δύο είναι αγγλόφωνες. Υπάρχει επίσης μια βρετανική ταινία, μια γιαπωνέζικη και δύο κινέζικες μία από την Ταϊβάν, μία από την Ουγγαρία και μία από την Νορβγηγία. Αυτό που είναι και δεν είναι αναμενόμενο, είναι πως δεν υπάρχει γερμανική ταινία, στο επίσημο πρόγραμμα, αλλά παραξενεύει λίγο η απουσία ταινιών από Δανία, Ρωσία και Ρουμανία, χώρες που τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτύξει μια δυνατή κινηματογραφική ομάδα. 

Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής είναι ...δύο, οι αξιοθαύμαστοι Κοέν. Οι αδελφοί Κοέν, που επειδή το δυνατό τους χαρτί είναι το σενάριο, αυτό δίνει κάποιους θεωρητικούς πόντους στην ταινία του Λάνθιμου. Άλλοι γνωστοί Έλληνες στα κινηματογραφικά πράματα που έχουν κάποιο ρόλο στο φετινό φεστιβάλ, είναι ο σκηνοθέτης Κούτρας ( Στρέλα, Χενία) που είναι πρόεδρος του τμήματος " Ένα κάποιο βλέμμα" και η Αντέλ Εξαρχόπουλος που πρωταγωνιστεί στην ταινία "Οι αναρχικοί", ταινία που ανοίγει το τμήμα "Εβδομάδα Κριτικής". 

Το φεστιβάλ κατεβάζει ρολά στις 24 Μαΐου. 

Οι ελληνικές συμμετοχές στις Κάννες από το 1951, http://flix.gr/articles/greeks-in-cannes.html.

Οι 19 ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος και οι υπόλοιπες των άλλων τμημάτων, http://flix.gr/news/cannes-2015-official-program.html 

Οι ταινίες του 15θήμερου των σκηνοθετών, http://flix.gr/news/cannes-2015-directors-fortnight.html 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015 23:24
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση