Τρίτη, 07 Οκτωβρίου 2014 18:15

Γιατί μια εντάξει γιατρός ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες το γάλα, ε γιατί καλή μου κυρία;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Όταν η ζωή κρέμεται σε μια κλωστή, οποιαδήποτε περιγραφή ακόμα και του καλύτερου γραφιά, ακόμα και από τον γιατρό που έχει άμεση ευθύνη για να σωθεί ο άρρωστος, αλλά ακόμα και απ'αυτόν που βιώνει το αναρρώνει / χειροτερεύει, είναι αδύνατον να μεταδώσει όλα όσα διατρέχουν ένα άνθρωπο σε νοσοκομείο. Όμως οι προσπάθειες συνεχίζονται. Τι έπεσε στην αντίληψή μας και τα λέμε αυτά;

Η αφήγηση μιας παιδιάτρου που εργάζεται χρόνια σε δημόσιο νοσοκομείο του Ηράκλειου Κρήτης. Μια παιδίατρος λοιπόν, περιγράφει κάποια γεγονότα και σκέψεις από την δουλειά της. Και τα λέει καλά. Την αλήθεια της λέει υπονομεύοντας την τρέχουσα άποψη ότι όλοι οι γιατροί στο δημόσιο είναι σκάρτοι, ανεπαρκείς, φακελάκηδες, ότι είναι αδιάφοροι για όσους δεν έχουν λεφτά ή γνωστούς στον ιατρικό κόσμο ή γνωστούς στον κόσμο της εξουσίας. Εν πάση περιπτώσει αυτές οι γενικεύσεις δεν βοηθάνε σε τίποτα και κανένα, ακόμα και αν σχεδόν όλοι έχουν ένα θετικό ή αρνητικό χαρακτηριστικό.

Το πρόβλημά μας όμως είναι άλλο. Με τα χρόνια έχουμε καταλάβει πως δεν είναι δυνατόν να είμαστε ευχαριστημένοι αν η τύχη μας οδηγεί να πέσουμε σε καλά χέρια, γιατρού, δασκάλου, δικαστικού, υπάλληλου γενικότερα. Αυτό που θα πρέπει να συμβαίνει είναι ο μέσος όρος των επαγγελματιών, ιδιαίτερα στο δημόσιο τομέα που αφορούν τομείς όπου είναι σημαντικοί για την ποιότητα ζωής των πολιτών, να είναι σε ένα επίπεδο όπου η προσφορά υπηρεσιών θα έχει οπωσδήποτε πρόσιμο θετικό. Και από εκεί και πέρα κάθε καλύτερη περίπτωση, θα είναι ευπρόσδεκτη και αξιομνημόνευτη.

Κατάκτηση για την ελληνική κοινωνία είναι να καθιερωθεί ένα στάνταρ καλών υπηρεσιών, όπου κανείς πολίτης δεν θα φοβάται σε ποια χέρια θα πέσει, αφού ένα μίνιμουμ πάνω από τη βάση θα είναι δεδομένο. Ένα μίνιμουμ που θα αφορά τη συνολική οργάνωση και λειτουργία των υπηρεσιών του δημοσίου και όλων των υπαλλήλων, όπου θα έχουν εκπαιδευτεί για να κάνουν καλά και σωστά τη δουλειά τους. Για να γίνει όμως αυτό, πολλές επεμβάσεις και αλλαγές θα πρέπει να ξεκινήσουν κάποτε. Και νομοθετικές και οργανωτικές και τεχνοκρατικές και της αξιολόγησης του έμψυχου δυναμικού και της επιμόρφωσης και της επαρκούς ανταμοιβής και πολλών ακόμα πλευρών. Αυτή η προοπτική είναι η σημαντική πολιτική πράξη που πια είναι απαραίτητο να συμβεί και στην χώρα μας. Γιατί πλέον είναι κοινή συνείδηση ότι είμαστε εντελώς καθυστερημένοι σ'αυτά τα θέματα σε σχέση με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Εκεί οι κοινωνίες και οι πολιτικοί, δουλεύοντας αιώνες έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα κράτος που στα βασικά δουλεύει για να εξυπηρετεί τους πολίτες, όποιοι και ότι και αν είναι αυτοί. Εμείς έχουμε στήσει ένα κράτος όπου οι πολίτες δουλεύουν γι'αυτό. Όπου μέσα από τις δομές του και με πολλαπλές διασυνδέσεις έχουν δημιουργήσει ένα πολυδαίδαλο σύστημα που σαν στόχο του έχει την οικονομική του ενίσχυση και την προνομιακή μεταχείριση των ανθρώπων που το στηρίζουν. Ένας από τους κύριους στόχους αυτών των ομάδων της κρατικής γραφειοκρατίας που της δίνει δύναμη, είναι η απρόσκοπτη λειτουργία του πελατειακού κράτους. Σ'αυτό, όλοι οι μεγαλόσχημοι εξακολουθούν να δίνουν εξετάσεις. Πρόσφατα ακούσαμε μία ιστορία όπου ένας διευθυντής, ένας υπουργός κι ένας εκδότης πίεσαν για να εγγραφεί ένας μικρός μαθητής σε ένα ιδιωτικό σχολείο. Τέτοια χάλια. Δεν βάζουν με τίποτα μυαλό.

Αργήσαμε πολύ να το καταλάβουμε αυτό με το κράτος μας κι αυτό γιατί δε θέλαμε να είναι έτσι. Μας στεναχωρεί αυτή η πραγματικότητα που πια σχεδόν είμαστε βέβαιοι ότι κυριαρχεί στον κρατικό μηχανισμό. Σε έναν μηχανισμό όπου το πάνω χέρι το έχουν ομάδες και ομαδούλες, που έχουν καταλάβει τα κύρια πόστα του κρατικού μηχανισμού και παίζουν χοντρά παιχνίδια, είτε αυτά είναι οικονομικά, είτε θεσμικά, είτε ιδεολογικά. Ομάδες παντός καιρού παρακαλώ, που έχουν καταφέρει να είναι στο απυρόβλητο. Γι'αυτό και τίποτα δεν προχωράει, αφού πρώτη προτεραιότητα είναι η εξυπηρέτηση των ανθρώπων που αποτελούν αυτήν την ακούνητη κι αμίλητη παραεξουσία.

Γι'αυτό οι ιστορίες ανθρώπων σαν της γιατρού στο Ηράκλειο αξίζει να διαδίδονται για να μας ανοίγει η όρεξη για το καλύτερο και να μας βάζουν σε σκέψεις και πράξεις για το πως αυτή η γιατρός θα πάψει να είναι η εξαίρεση και θα γίνει ο κανόνας. Που προφανώς η ευθύνη καθενός είναι προσωπική. Αλλά το ίδιο προφανώς, για να μπορέσουν οι προσωπικές αυτές στάσεις να σταθούν στα πόδια τους και να επιβληθούν, απαραίτητο είναι ένα σύστημα που τουλάχιστον δεν θα τις πολεμάει ώσπου να τις κάνει σκόνη.   

Ακολουθεί η αφήγηση της παιδιάτρου στο Γενικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου

«Λοιπόν δεν ξέρω πόσοι από σας είναι γιατροί ή είχαν γιατρούς μέσα στα σπίτια τους… Θα ήθελα να σας θυμίσω πως σήμερα είναι μια όμορφη ηλιόλουστη Κυριακή εδώ στην Κρήτη, κι όλοι οι άνθρωποι οι χαρούμενοι κι οι χτυπημένοι από στενοχώριες και βάσανα, οι ελεύθεροι και παντρεμένοι , αυτοί που έχουν μπροστά και πίσω τους μικρές ή μεγάλες υποχρεώσεις , σίγουρα θα πάρουν μια πιο βαθιά ανάσα και θα προσπαθήσουν να έρθουν πιο κοντά στο φως της Κυριακής και της αργίας…

‘Ώρα τρεις το μεσημέρι. Πριν λίγο κάναμε εισαγωγή τον Β., το όμορφο αγόρι των 13 χρονών που έμεινε για πάντα καθηλωμένος στο κρεβάτι , αμίλητος χαμένος μέσα στο αλλόκοτο χαμόγελό του εδώ και μήνες μετά από μια τρομερή εγκεφαλίτιδα. Ο μικρός Μ. κέρδισε τότε τη μάχη με το θάνατο, αλλά έχασε τη μάχη με τη ζωή. Παραμένει ανύπαρκτος για την κοινωνία των ομηλίκων του, για τον κόσμο μας με συντροφιά ένα κρεβάτι και μια τραγική μητέρα που ζει μέσα στα όνειρα και τις μνήμες της.

Στο διπλανό θάλαμο βρίσκεται διασωληνωμένη και εξαρτημένη από τον αναπνευστήρα, εδώ και χρόνια η Μ. Το μικρό κορίτσι που έχασε το χαμόγελο του την ημέρα που από «λάθος» μια άλλη τραγική μητέρα οδήγησε πάνω του το αυτοκίνητό της… Μια διασωληνωμένη κούκλα που καθημερινά μας απευθύνει με το τεράστιο το βλέμμα της ένα ατέλειωτο και πολύ οδυνηρό «γιατί σε μένα»…. Δίπλα της μια αμίλητη γιαγιά, μερικές ακίνητες κούκλες που της μοιάζουν και ένα CD player με παλιά ακουστικά αφημένα στη φθορά του χρόνου και της λήθης…

Πιο πέρα ο Ν… Ανασφάλιστος… Βήχει ασταμάτητα και δεν δέχεται εύκολα τα φάρμακα.. Στα χείλη της φτωχής μητέρας διακρίνω ένα φρεσκοβγαλμένο έρπητα. Μόλις ζήτησα από την τραπεζοκόμο να αφήσει λίγο περισσότερο φαγητό, αν περισσεύει (απ” αυτό που πετούν απ΄ τα παράθυρα στους σκύλους οι περισσότεροι γιατί «βρωμάει»)… Τα μάτια της έλαμψαν. Ποιος ξέρει από πότε έχει να φάει…

Στον άλλο θάλαμο είναι ένας μικρός Άγγλος τουρίστας 2 ετών με μια σοβαρή κρίση άσθματος. Η μητέρα του διαμαρτύρεται σε διάφορες γλώσσες (που δυστυχώς καταλαβαίνω) για την κατάσταση. Δεν ξέρει που θα βρει γιαούρτι, δεν καταλαβαίνει γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε syr τάδε…, είναι απελπισμένη που θα χάσει την πτήση, μου ζητά να υπογράψω ότι το παιδί της δεν θα πάθει τίποτε αν το πάρει αυτή τη στιγμή για να το βάλει στο αεροπλάνο (με σοβαρή υποξία) και βέβαια τα'χει βάλει με όλες τις νοσηλεύτριες από τις οποίες απαιτεί να τις βρουν μαλακή πετσέτα για το μπάνιο, που φυσικά δεν της αρέσει. Μας λέει ότι κρυώνει, ζητά δεύτερη κουβέρτα (έχουμε τώρα 24 βαθμούς και απορώ μέσα μου με τι σκεπάζεται στη χώρα της). Την καθησυχάζω διακριτικά και προχωρώ στους επόμενους ασθενείς. Κουνώντας το κεφάλι της με ενημερώνει ότι σε λίγο φεύγει…

Σε λίγο το τηλέφωνο χτυπά… Οι ειδικευόμενοι έχουν απορίες θέλουν βοήθεια. Πρέπει να βοηθήσουμε και κει…. Από τις ακτινογραφίες με ενημερώνουν ότι δεν είναι δυνατό να πετύχουμε καλύτερες λήψεις για τον Ανδρέα, ενώ στα εργαστήρια έχει χαθεί κάποιο δείγμα… Πρέπει να τους ευχαριστήσω όλους.

Η ειδικευόμενη που είναι υπεύθυνη για την Κλινική με ρωτά για δόσεις, μου δείχνει εξετάσεις, ενώ ταυτόχρονα η νοσηλεύτρια με ειδοποιεί ότι ο φλεβοκαθετήρας ενός βρέφους με βρογχιολίτιδα βγήκε, η μητέρα του κλαίει στο διάδρομο απελπισμένη και εγώ πετάγομαι με τα χαρτιά στα χέρια να ηρεμήσω τα πνεύματα. Ο πατέρας πληροφορεί την ειδικευόμενή μας ότι την πληρώνει για να είναι πάνω από το παιδί του και εγώ σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε να του υπενθυμίσω ότι επιτέλους βρήκα αυτόν που μας χρωστάει > 12 μήνες δουλειάς… Σωπαίνω, παίρνω το μωρό που σκούζει στην αγκαλιά και το ηρεμώ…. Σε λίγο, με λίγες αργές και αποφασιστικές κινήσεις όλα είναι όπως πριν…


Είναι μια όμορφη ηλιόλουστη Κυριακή… Ο γαλάζιος ουρανός έχει αρχίσει να παίρνει το γκρίζο της απογευματινής απόχρωσης… Κλείνω τα μάτια μου… Που να είναι άραγε οι δικοί μου άνθρωποι και οι φίλοι μου τώρα; Μου λείπουν… Άραγε τους λείπω κι εγώ; 25 χρόνια τώρα στο Νοσοκομεία στους ίδιους χώρους, συντροφιά με το ίδιο μικρό γερασμένο γραφείο, βλέποντας το βαθμό μου και το χρώμα των μαλλιών μου να αλλάζουν σιγά – σιγά, είχα πάντα την ίδια απορία…

Είμαι ήδη στον επόμενο θάλαμο. Το τηλέφωνο χτυπά ξανά. Οι Παιδοχειρούργοι χρειάζονται βοήθεια αυτή τη φορά και δεν την αρνούμαι. Δεν αρνήθηκα ποτέ σε κανέναν βοήθεια 25 χρόνια… Αυτό δεν θα αλλάξει σήμερα. Στο βάθος του δρόμου οι σειρήνες των ασθενοφόρων ουρλιάζουν … Τι έρχεται άραγε ; Κοιτάζω τη συνάδελφό μου και μιλάμε με τα μάτια, όπως άλλωστε μιλούν οι περισσότεροι γιατροί που μάχονται. Ποια απ” τις δυο μας θα τα τρέξει πρώτη; Χαμογελάμε γιατί ξέρουμε ότι θα τρέξουμε μαζί….

Στο κρεβάτι ενός αρρώστου διπλωμένη και μισοδιαβασμένη μια Κυριακάτικη εφημερίδα γράφει πάλι για τη διαφορά των γιατρών… Για τα φακελάκια… Για τις δωροδοκίες…. Για τη φοροδιαφυγή των μεγαλογιατρών… Και τότε σκέφτομαι πως ο δικός μου μισθός μόλις καλύπτει την εφορία και τον ΕΝΦΙΑ μου… Και τότε κοιτάζοντας στο τζάμι της πόρτας βλέπω πως φαίνομαι κουρασμένη και δεν είμαι ντυμένη όπως πρέπει και χτενισμένη στην τρίχα… Και τότε σκέφτομαι πως μετά από τόσα χρόνια σπουδών μεταπτυχιακών και τίτλων στην Ελλάδα και το εξωτερικό τα MEDIA θέλουν να προβάλλουν κάτι διαφορετικό από αυτό που υπήρξα και είμαι… Αρπάζω την εφημερίδα, τη σκίζω αργά και την πετώ στον κάλαθο των αχρήστων. Είναι η μόνη βίαιη κίνηση που έχω κάνει σήμερα.

Χαμογελώ και εξετάζω ήδη τον επόμενο ασθενή … Ναι, σε πείσμα όλων μ” αρέσει η δουλειά μου και θέλω να το αποδεικνύω καθημερινά… Στους νέους γιατρούς, τους μαθητές μου, το τονίζω αυτό. Μην περιμένετε να σας επιβάλλουν την όρεξη και την αγάπη στην Ιατρική. Αποδείξτε ότι το “χετε μέσα σας… Τότε όλα θα κυλήσουν πιο ήρεμα… Τότε θα μπορείτε να σκίζετε άνετα τις εφημερίδες και υπερήφανα να ξεχωρίζετε από αυτά που δεν σας αγγίζουν και δεν σας αφορούν….»


Πηγή:  |  i efimerida

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 07 Οκτωβρίου 2014 19:07

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση