Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014 10:54

Ο Γιώργος Τσιρίδης Μεγαλώνοντας στη μεγάλη οθόνη του Φλοίσβου με ολίγον από Βενετία.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Όλοι οι Τεξανοί είναι πετρελαιάδες και ρατσιστές και αγροίκοι και καθάρματα; Ότι κι αν σας πω θα σας γελάσω, διότι απλούστατα δεν έχω πάει ποτέ μου στο Τέξας, και ούτε θέλω να πάω τώρα πια. Όμως όλοι οι μετρημένοι του τόπου αυτού έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι αδύνατον όλο οι ρατσιστές, οι φασίστες και το κακό συναπάντημα να είναι μαζεμένοι σε ένα σπίτι, σε έναν δρόμο, σε μια γειτονιά, σε μια συνοικία και πόλη, σε μια πολιτεία, σε ένα κόμμα, σε ένα επάγγελμα και σε μια χώρα. Οπότε όχι, δεν είναι όλοι.

 

Όταν ακούμε Τέξας τι μας έρχεται στο μυαλό, πέρα από τα πετρέλαια; Το Ελ Πάσο, που όταν είμασταν μικροί, πολλές μονομαχίες στη μεγάλη οθόνη, γινόντουσαν εκεί (σήμερα αυτό το χωριό έχει πληθυσμό 700χιλ.), Η δολοφονία του Τζον Κένεντυ στο Ντάλας το '62. Αμέτρητες φορές έχουμε δει αυτή τη σκηνή με την καμπριολέ μαύρη λιμουζίνα να γεμίζει αίματα και στην καρδιά μας να εγκαθίσταται ένα μαύρο συννεφάκι. Το "Παρίσι Τέξας", μια εξαιρετική ταινία ερωτικής ζήλιας και συγχώρεσης του Γερμανού Βιμ Βέντερς. Οι Χιούστον Ρόκετς, από τον χώρο του μπάσκετ, μ'αυτό το εντελώς αμερικάνικο όνομα. Άκου Ρόκετς; Εμείς παγωτά τα ονομάσαμε έτσι και γίνονται λιγότερο παγωτά. Η σημαία του, με το μοναδικό αστέρι, που πολλοί μηχανόβιοι και χεβιμεταλάδες την φορούσαν κατάσαρκα μαζί με την σημαία των Νοτίων, για να δηλώσουν μάλλον κάτι το σκληρά συντηρητικό και ανδρικό. Το Μοναχικό Αστέρι, μια μυστήρια μα απλή ταινία του Τζον Σέιλς που μας άγγιξε τα φυλλοκάρδια μιλώντας για τρεις γενιές Τεξανών σερίφηδων στα σύνορα με το Μεξικό, κι έναν έρωτα. Τελευταία μάθαμε ότι ο ηθοποιός και σκηνοθέτης δύο υπέροχων ταινιών (Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα και Μέχρι το τέλος) Τόμι Λι Τζόουνς, στο Τέξας μεγάλωσε. Από την προ μηνών επίσκεψη του Τσίπρα στο Ώστιν μάθαμε επίσης, ότι αυτή η πόλη είναι η πρωτεύουσα του Τέξας κι όχι το Ντάλας ή το Χιούστον. Συχνά τέλος παίρνει το μάτι μας εδώ και κάποια χρόνια, αναφορές για κάποια πανεπιστήμια του Τέξας, όπου έχουν περάσει στην πρώτη τριαντάδα των καλύτερων του κόσμου. Ναι, εντάξει και στους δύο προέδρους Μπους μας πάει το Τέξας, αλλά αυτό δε θέλουμε να το θυμόμαστε γιατί ενισχύει τις προκαταλήψεις μας. 

Τελευταίο όνομα από το Τέξας, ο  54χρονος Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ. Τρεις ταινίες του που έχουμε δει και μας άρεσαν είναι το "Πριν το ξημέρωμα", "Πριν το ηλιοβασίλεμα" και "Πριν τα μεσάνυχτα". Οι τρεις αυτές ταινίες που τις γύρισε με διαφορά δέκα ετών τη μία από την άλλη, έχουν το ίδιο πρωταγωνιστικό ζευγάρι, σε τρεις φάσεις της ζωής τους. Μία στο τρένο που πάει από Βουδαπέστη στη Βιέννη, όταν συναντιόνται για πρώτη φορά η Γαλλιδούλα Ζελί Ντελπί και το Αμερικανάκι, ο Ίθαν Χοκ. Η δεύτερη είναι δέκα χρόνια αργότερα στο Παρίσι, αυτή ακτιβίστρια κι αυτός ένας παντρεμένος συγγραφέας. Και η τρίτη είναι στην περιοχή της Μεσσηνίας, παντρεμένοι πια, όπου αντιμετωπίζουν στα ίσα τον έγγαμο βίο με όλα τα παρελκόμενα. Μια πρωτότυπη και καλοφτιαγμένη τριλογία λοιπόν, όπου ο Τεξανός σκηνοθέτης εισάγει στο έργο τον εξωφιλμικό χρόνο ως μία πραγματική παράμετρο.

Και τώρα με μια νέα του ταινία που βγήκε στους κινηματογράφους αυτήν την εβδομάδα, ξανά μπλέκεται με του χρόνου τις μυστήριες σκιές. Τι μένει και τι αλλάζει καθώς περνούν τα χρόνια μας εκείνα που σχεδόν τίποτα δεν μπορούμε να ελέγχουμε; Και ποιοι παράγοντες παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο; Ναι, ο Τεξανός έχει μια εμμονή με τον χρόνο και καλλιεργεί μία σχέση μαζί του του όπου αναδεικνύει το " όπως μεγαλώνουμε κι όμορφα παλιώνουμε σαν το παλιό κρασί".

Κι αυτό το κάνει και στη νέα του ταινία "Μεγαλώνοντας" ( Boyhood). Ένα φιλμ που το γύρισε σε 39 μέρες, αλλά σε διάρκεια 12 ολόκληρων χρόνων. Και τι κάνει; Παρακολουθεί ένα αγόρι ( Έλαρ Κολτρέιν) από 6 ετών μέχρι τα 18 του, να μεγαλώνει στο Τέξας μαζί με τη χωρισμένη μητέρα του (Πατρίτσια Αρκέτ) και την μικρή αδελφή του (Λόρελαϊ Λινκλεϊτερ - κόρη του σκηνοθέτη), ενώ που και που συναντιέται και με τον παραλία πατέρα του (Ίθαν Χοκ). Πρόκειται για μια ταινία, που όπως είπαμε φτιάχτηκε μέσα σε 12 χρόνια, από αφοσιωμένους ανθρώπους, προφανώς υπομονετικούς και με διάθεση να πειραματιστούν με κάτι πραγματικό. Κάθε χρόνο ο Λινκλέιτερ τους μάζευε και κινηματογραφούσε τρεις μέρες από τη ζωή αυτής της οικογένειας. Οι ρόλοι φυσικά ήταν κατασκευασμένοι, αλλά τα πρόσωπα ήταν αληθινά και το όλον εγχείρημα μοιάζει με ντοκιμαντέρ.

Ο Γιώργος Τσιρίδης είδε αυτό το φίλμ (εμείς το έχουμε στα υπόψη) και έγραψε τα σχετικά που γράφει ένας άνθρωπος που δεν του αρέσει να γράφει για τις ταινίες που βλέπει. Πατώντας εδώ  θα σας εμφανιστεί το μπλογκ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ. Την παρουσίαση της ταινίας θα τη βρείτε στις 12 Σεπτεμβρίου, ημέρα Παρασκευή.

Και μια και μιλάμε για ταινίες, ας πούμε δυο τρία πράματα για το αρχαιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ, αυτό της Βενετίας. Το φεστιβάλ αυτό περνάει κρίση που οφείλεται πιο πολύ σε ένα άλλο φεστιβάλ, αυτό του Τορόντο, που ξεκινάει μόλις τελειώνει της Βενετίας. Οι αμερικανοί παραγωγοί προτιμούν να στέλνουν όλα τα βαριά χαρτιά τους στο Τορόντο, που πλημμυρίζει από ταινίες, κι όχι μόνο αμερικάνικες. Οι γόνδολες πια από μόνες τους δεν φτάνουν για ν'αντέξει αυτόν τον ανταγωνισμό η Βενετία. Πρέπει να ψαχτούν οι Ιταλοί. Τώρα για να προσελκύουν ταινίες είναι σε φάση λαϊκισμού, όπου σχεδόν όλες παίρνουν και από ένα βραβείο. 

Απ'αυτά που διαβάσαμε μας άρεσε ο τίτλος της ταινίας που πήρε τον Χρυσό Λέοντα. Πρόκειται για την ταινία " Ένα περιστέρι κάθισε σε ένα κλαδί αναλογιζόμενο την ύπαρξη", του Σουηδού Ρόι Άντερσον. Παράξενος τύπος κι αυτός. Έχει γυρίσει δύο ταινίες στη δεκαετία του '70, κάτι ντοκιμαντέρ και μικρού μήκους μετά και το 2000 έγινε γνωστός αφού βραβεύτηκε στις Κάνες με το σουρεάλ φιλμ "Τραγούδια του 2ου ορόφου". Άραγε τι θα μείνει απ'αυτόν τον ωραίο τίτλο της τελευταίας του ταινίας; Όλοι δε θα ρωτάμε "πάμε το βραδάκι να δούμε το περιστέρι";

Άλλο: Είδαμε μια φωτογραφία του 74χρονου Άλ Πατσίνο, που πρωταγωνιστούσε σε δύο ταινίες και απ'ότι γράψανε ήταν πολύ καλός. Κάτω από τη φωτογραφία λοιπόν, έγραφε η λεζάντα "Ο Αλ Πατσίνο με τη σύζυγό του και την κόρη του". Εμείς πάντως δεν καταφέραμε να ξεχωρίσουμε ποια ήταν η σύζυγός του και ποια η κόρη του. Λάμπανε το ίδιο και οι δύο. Μάλλον καλά θα περνάει ο Πατσίνο, οπότε ναι τον ζηλέψαμε ( εννοείται, με την καλή έννοια της ζήλειας).

Υπήρχε και μία ταινία η "99 Homes" του Ραμίν Μπαχρανί, που πήγε άπατη. Μ'αυτόν τον σκηνοθέτη την είχα πατήσει. Ήταν μια περίοδο που είχαμε κάνει διατριβή στις Ιρανικές ταινίες. Κάποια μέρα που ψάχναμε έργο για να πάμε, είδα μία που θυμάμαι ακόμα τον τίτλο της " Άντρας σπρώχνει καρότσι", και συμπέρανα και από το όνομα του σκηνοθέτη, Ραμίν Μπαχρανί παρακαλώ, περσική ταινία θά'ναι, πάμε γι' άλλες. Αργότερα έμαθα ότι ο Μπαχρανί, ναι μεν Ιρανούς γονείς έχει, αλλά αυτός γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Η.Π.Α. Κράτησε και το όνομά του και εκπροσωπεί τις Η.Π.Α σε διάφορα κιν/γραφικά φεστιβάλ. Άλλα ήθη, άλλα έθιμα. Μετά που είδα την ταινία, μου άρεσε πολύ κι έτσι είπα να τον θυμάμαι τον τύπο. Πριν λίγο καιρό είδα στην τηλεόραση μια άλλη εξαιρετική ταινία του, το Goodbye Solo. Γι'αυτό όταν παιχτεί το "99 Homes" θα προσπαθήσω να το δω. 

Τέλος μου έμεινε από τα της Βενετίας, ένα ντοκιμαντέρ, το "Τhe look of silence" που αναφέρεται στη σφαγή ενός εκατομμυρίου κομμουνιστών στην Ινδονησία του '60. Είναι από εκείνες τις σφαγές για τις οποίες κανείς δεν μιλάει, κανείς δεν την αναφέρει, ποιος την θυμάται και την τιμά; Μόνο μία ταινία με τον Μελ Γκίπσον έχω δει πριν πολλά χρόνια. Μια σκοτεινή και υγρή ταινία όπου μου μετέδωσε μια θολή μελαγχολία. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι έφυγαν μέσα στο φόβο και τον πόνο για πάντα. Θα μπορούσε να ήταν ο καθένα μας, σκέφτηκα βγαίνοντας από το σινεμά, που θα χανόνταν μέσα σ'αυτήν τη φρικτή ανωνυμία του ενός εκατομμυρίου νεκρών. Κι αυτοί που τους έσφαξαν, πως έζησαν αυτοί; 

Διάβασα και για δυο ταινίες από την Τουρκία. Η μία είναι του γνωστού μας Φατίχ Ακίν που γύρισε μία ταινία, τη "The cut" με θέμα την γενοκτονία(;) των Αρμενίων και η άλλη του πρωτοεμφανιζόμενου Κανάν Μουζντετσί, "Sivas", που πήρε καλές κριτικές και το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής. Άρεσε και ένας νεαρός Ιταλός, ο Φραντσέσκο Μούντζι με την ταινία του "Anime nere" που καταχειροκροτήθηκε αλλά πέραν τούτου ουδέν. Αν ο Φραντσέσκο είναι από τους ανθρώπους που φχαριστιέται πιο πολύ τα χειροκροτήματα του κόσμου από τα βραβεία των φεστιβάλ, τότε σε καλό δρόμο έχει μπει, αρκεί να μην τον καθοδηγούν οι επευφημίες των θεατών. Αν προκύπτουν έχει καλώς, διαφορετικά πάμε γι'άλλα, έτσι Φραντσέσκο; 

Στη φωτό του άρθρου αυτού είναι ο σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ.

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014 19:43
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Ιγνατιάδης Λάκης 15-09-2014 21:23
Κι εγώ Οδυσσέα να δω το Μεγαλώνοντας και τι ωραία που τα είπες γι'αυτήν την ωραία ταινία, που μου άνοιξες την όρεξη να την ξαναδώ.
Παράθεση
+1 # Οδυσσέας Κουντουπίδης 15-09-2014 19:49
Κοίτα τώρα Λάκη. Κοίτα τώρα Γιώργο.Η ιδέα αλλά και η πραγμάτωση γι'αυτά τα πραγματικά χρόνια ενός κινηματογραφικού δημιουργήματος, έρχεται από το κοντινό παρελθόν και μάλιστα από ελληνικά χέρια. Εξηγούμε: Η αγέλαστος πέτρα, ιερός βράχος στην Ελευσίνα, ιερός γιατί εκεί έστρωσε το κωλαράκι της για να ξαποστάσει η Δήμητρα, αλλά και να πλαντάξει , επειδή ο Πλούτωνας,άρπαξε την κόρη της την Περσεφόνη. Αυτή που ο Γκάτσος προτρέπει να μη ξαναβγεί στου κόσμου το μπαλκόνι.Εκτός απ' όλα αυτά τα ωραία είναι και ένα ντοκυμαντέρ,του Φίλιππου Κουτσάφτη, γυρισμένο σε τακτές κινηματογραφικές λήψεις, αλλά σε δέκα πραγματικά χρόνια. Εδώ με το ευγενικό και άμεσο ύφος της φωνής του,γοητεύει ιδιαίτερα το ήδη σαγηνευτικό κείμενο του.Περισσότερο, νομίζω, τραγουδάει παρά αφηγείται.Με πρωταγωνιστή τον σαλεμένο,αλαφροίσκιωτο Παναγιώτη,που κρύβει το κεφάλι του με το σακκάκι του "για να μη φαίνεται το φωτοστέφανο!"Με πρωταγωνιστές τον γαλατά, τους κατοίκους, τους αρχαιολόγους,την θάλασσα, τις βάρκες και τα μυστήρια της Ελευσίνας.Δέκα χρόνια,κατά καιρούς,από κοντά και δημιουργούσε.Το κοντράστ στο πλάνο με την υψικάμινο και το καντηλάκι στο εικονοστάσι, που ανάβει κάθε βράδυ η κυρία Ελένη, είναι όλα τα λεφτά.Να δω και το "Μεγαλώνοντας" και τα ξαναλέμε.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση