Όμως και τους δημιουργούς δεν πρέπει να τους ξεχνάμε ή να τους θεωρούμε απλώς ενεργούμενους μυστηριωδών δυνάμεων. Ιδιαίτερα αν έχουν αδικηθεί,το σωστό είναι να αποδίδεται δικαιοσύνη. Όπως συνέβη με το δημιουργό του " δεν έχω υπομονή".

Με επιφυλάξεις πάντοτε, όταν πρόκειται για τις πληροφορίες που κυκλοφορούν στα κοινωνικά δίκτυα, έχουμε να πούμε γι'αυτές τις 199 λέξεις, ότι δεν γράφτηκαν από την "γεννήθηκα για να μαζεύω Όσκαρ", 65 χρονη Αμερικανίδα Μέριλ Στριπ. Την ευχαριστούμε κι αυτήν, διότι δίχως την συμβολή της το κείμενο θα βοηθούσε μια μικρή παρέα, το πολύ ενός εκατομμυρίου, στην μάχη τους για το εύ ζείν.

Όμως ο συγγραφέας του πονήματος αυτού είναι ένας Πορτογάλος συγγραφέας, ονόματι Χοσέ Μικάρντ Τεχέιρα και η γκάφα ξεκίνησε από ένα Αμερικάνικο περιοδικό, που όταν ενημερώθηκε προέβει σε διόρθωση.

Δεν έχω υπομονή

«Δεν έχω υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή είμαι αλαζονική, αλλά επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου δεν μπορώ να χάνω χρόνο με ό,τι με δυσαρεστεί ή με πληγώνει.

Δεν έχω υπομονή για τον κυνισμό, για την υπερβολική κριτική και τις απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης. Δεν έχω πια τη διάθεση να αρέσω σε όσους δεν αρέσω, να αγαπάω αυτούς που δεν με αγαπάνε και να χαμογελάω σε αυτούς που δεν μου χαμογελάνε.

Δεν μπορώ να χαλαλίσω ούτε λεπτό σε αυτούς που λένε ψέματα ή θέλουν να με χειραγωγήσουν. Αποφάσισα ότι δεν θέλω να συνυπάρχω με οποιονδήποτε προσποιείται, υποκρίνεται, είναι ανειλικρινής ή με κολακεύει.

Δεν μπορώ να ανεχθώ ούτε την επιλεκτική γνώση, ούτε την ακαδημαϊκή αλαζονεία. Δεν με ενδιαφέρει ούτε το κουτσομπολιό.

Αντιπαθώ τις αντιπαραθέσεις και τις συγκρίσεις. Πιστεύω στον κόσμο των αντιθέτων και γι' αυτό αποφεύγω ανθρώπους με δύσκαμπτες και άτεγκτες προσωπικότητες. Στη φιλία απεχθάνομαι την έλλειψη αφοσίωσης και την προδοσία.

Δεν τα πάω καλά με όσους δεν ξέρουν να πουν μια καλή κουβέντα ή μια λέξη ενθάρρυνσης. Βαριέμαι τις υπερβολές και δεν μπορώ να αποδεχθώ αυτούς που δεν αγαπάνε τα ζώα. Και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για όποιον δεν αξίζει την υπομονή μου».  

Εγώ κατ'αρχήν, χάνω από χέρι την αποδοχή της Στριπ και του Τεχέιρα. Κι αυτό γιατί υπάρχει πρόβλημα με τα ζώα. Όχι ότι δεν τα αγαπώ. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι τα αγαπώ κι όλας. Υπενθυμίζοντας ότι όταν μιλάμε για το δίδυμο ζωά και αγάπη, συνήθως δεν εννοούμε τα κουνούπια, τις κατσαρίδες και τις κότες, αλλά τα γνωστά κατοικίδια. 

Το δεύτερο είναι πως μου φαίνεται ότι αυτό, το αμυντικό κατά βάση κείμενο, έχει τον αέρα του υπεράνω. Μια υπεροψία το διατρέχει που ψυχραίνει τον αέρα. Διακρίνω και μια κούραση, μάλλον εξ αιτίας δράσεων κι αντιδράσεων που κατασπατάλησαν την αδρεναλίνη.

Ένας άνθρωπος που δηλώνει " ...δεν έχω υπομονή για όποιον δεν αξίζει την υπομονή μου", μπαίνει αυτομάτως σε μία ατέρμονη ουρά ανθρώπων που ο ένας δεν αξίζει την υπομονή του άλλου. Να μια καλή αρχή για να ξεκινήσει ο τρίτος και γιατί όχι κι ο τέταρτος παγκόσμιος πόλεμος.  Και το άλλο " δεν έχω τη διάθεση...να αγαπάω αυτούς που δεν μ'αγαπάνε...", που το βάζεις; Μπορεί ως στάση να ταιριάζει σε πολλούς υγιείς ανθρώπους, μα όχι σε μένα. 

Αυτές τις τρεις παρατηρήσεις τις έκανα για να δηλώσω πως δεν με έπιασε το κείμενο αυτό με τόση δύναμη όση δηλώνουν κάποιοι. Ή, για να το πω διαφορετικά, αν εξαρτιόταν από μένα να το διαδώσω, μάλλον δεν θα το προωθούσα. Το βασικό είναι ότι δεν με εκφράζει. Όχι ότι έχω περίσσευμα υπομονής και άνεση για να επιλέγω που θα την χρησιμοποιώ. Από την άλλη πλευρά, αρκετά είναι εκείνα τα σημεία που εκφράζουν τις σκέψεις μου και ενίοτε τις συμπεριφορές μου. Όχι όμως πάντοτε.

Με το τελευταίο θέλω να πω ότι οι συμπεριφορές και οι στάσεις των ανθρώπων που συναναστρέφομαι, περισσότερο καθορίζονται από τον χαρακτήρα τους και την νοοτροπία τους, παρά από παρόμοιες "φιλοσοφικές" αρχές. Κι αυτό το καθημερινό κοκτέιλ αναγκών κι επιθυμιών, δεν έχω βρει ένα τρόπο να το επηρεάζει καθοριστικά μια φιλοσοφία. Θέλω επίσης να καταθέσω, πως ακόμα κι όταν με κινητοποιεί μια πρωτόγονη ανιδιοτέλεια που έχει τραφεί από συμβατές αξίες, ποτέ αυτό δεν έχει μια διάρκεια. Δεν ξέρω πως ζούσαν οι άνθρωποι σε άλλες εποχές και τόπους, όμως αυτό που διακρίνω στις μέρες μας κι εδώ γύρω, είναι πως το είναι μας είναι ένα σουρωτήρι όπου η ζωή πηγαινοέρχεται κάνοντάς μας άλλοτε ικανούς να ευτυχήσουμε κι άλλοτε αδυνατώντας να μας ελευθερώσει από λαβύρινθους που μας πίνουν το αίμα.

Κλείνω με την διπλή επίγνωση, πως οι σχολιαστές και οι κριτικοί οποιονδήποτε πραγμάτων θα υπολείπονται πάντοτε αυτού που σχολίασαν ή έκριναν και τίποτα δεν το αποκλείει σε κάποιους άλλους χρόνους, αυτές οι 199 λέξεις να είναι το ευαγγέλιο μου.