- Ναι, με πολύ ολίγη. Θα μου τον πείτε στο τέλος, εντάξει;

- Αχ βρε Νικολάκη, αυτά είναι για να παίζουμε εμείς οι ξενύχτισες, για να ξαναβρίσκουμε εύκολα τα μεσημέρια τα βήματά μας στη μέρα. Αλλά ότι θες, χατίρια εγώ δεν χαλάω. Κάτσε κι έρχομαι.

……………………………………………………………………………………………………………

- Λοιπόν, πως τα πάτε;

- Ε, όπως όλος ο κόσμος γύρω μας βρε Νικολάκη. Δύσκολα. Η μέρα να βγαίνει. Ένα μέτρο πιο πέρα τα φώτα είναι σβηστά κι ο ήλιος έχει δύσει. Στα τυφλά βαδίζουμε. Έχουμε σφίξει τα δόντια μας, το παλεύουμε όσο μπορούμε, προσπαθούμε να μη σβήσει η μέσα μας φωτιά. Ο Αντρέας εδώ και πέντε μήνες ψάχνει για δουλειά. Έχει δώσει κάποιες συνεντεύξεις, αλλά μόνο υποσχέσεις μαζεύει. Έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει ο καλός μου, αλλά του λέω έχει ο θεός βρε Αντρέα μου, κάτι θα βρεθεί, μη φοβάσαι θα τα καταφέρουμε. Δεν λες που τότε στους Ολυμπιακούς βρήκα αυτήν την δουλειά; Διαφορετικά… γιατί και τα παιδιά ξέρεις τώρα, όσο κι αν είναι μικρά έχουν ανάγκες, έξοδα. Ευτυχώς που τσοντάρουν και οι δικοί μας. Διαφορετικά θα τα είχαμε παίξει εντελώς. Εμείς Νικολάκη φτάσαμε στα μισά του δρόμου κι απ’εδώ και πέρα τσάτρα πάτρα πιστεύω ότι θα τον τελειώσουμε. Σκέφτομαι όμως καμιά φορά τους νέους και με πιάνει η ψυχή μου. Τι θα κάνουν αυτά τα παιδιά σ’αυτήν την έρημο;

- Τι να πω κυρία Κατερίνα; Ότι γίνεται και τώρα, αν δεν χειροτερέψουν τα πράματα. Αν εξαιρέσεις αυτούς που τα έχουν οι δικοί τους, οι υπόλοιποι ψιλοβολεύονται εδώ κι εκεί, πολλοί έχουν βγει στο κυνήγι, ψάχνουν σαν τρελοί  κι όσο αντέξουμε. Αρκετοί έχουν φύγει ή ετοιμάζονται να φύγουν έξω και απ’ότι μαθαίνω πληθαίνουν αυτοί που έχουν παγώσει μέσα στα σπίτια τους. Αχ, ωραίο καφέ φτιάχνετε. Η καλύτερη λέει η μάνα μου ότι είστε στη γειτονιά. Τελικά κυρία Κατερίνα θα ψηφίσετε;

- Μωρέ Νικολάκη, αυτό που μου βγαίνει στ’αλήθεια είναι όχι. Όλη η ζωή μου, όλο το είναι μου εκεί με σπρώχνει, στο όχι. Καμιά φορά λέω στον εαυτό μου, κι όχι μόνο τώρα που έχουμε εκλογές, καλέ αυτοί οι πολιτικοί, μάλλον επειδή εξαρτώνται από την ψήφο μας κι αναγκάζονται προεκλογικά να μας γλείφουν, θα πρέπει να μας μισούν αφάνταστα. Δεν εξηγείται διαφορετικά το τόσο κακό που σκορπούν γύρω τους. Τι να πω, λες κι όλα τα τομάρια, όλοι οι ανελέητοι τύποι μαζεύονται εκεί. Πριν χρόνια, ανάμεσα στις παρέες μας ήταν και δυο τρεις που μια χαρά άνθρωποι φαινόντουσαν. Κάποια στιγμή αποφάσισαν να ανακατευθούν με τα κοινά όπως έλεγαν. Κι όχι για την πάρτι τους, είχαν ιδέες, όνειρα, στόχους και ήταν ικανοί άνθρωποι. Μέσα σε λίγα χρόνια, ήταν αδύνατον να τους αντέξουμε. Είχανε μπει στο λούκι του ξαναεκλέγομαι και γι'αυτό γινόντουσαν αφάνταστα επινοητικοί στην κυνικότητα. Δεν είχαν πια όρια, μέτρο, κάποιες αρχές, κάτι που να μη ρημάζει την αξιοπρέπειά τους. Η καριέρα τους είχε γίνει αυτοσκοπός και αναγκαζόντουσαν για να αντέξουν τις πανταχόθεν πιέσεις να παίζουν τόσους ρόλους που στο τέλος αμφιβάλλω αν υπήρχε μια σταλιά αλήθεια μέσα τους.  Γι’αυτό σου λέω Νικολάκη, η βαθύτερη επιθυμία μου είναι το όχι.

- Ναι, αλλά…

- Ναι αλλά και ναι αλλά, μα ξέρω τι θα μου πεις. Τα λέω κι εγώ στον εαυτό μου, μου τα λένε και οι δικοί μου. Αυτοί ξέρεις, θα σου'χει η μαμά σου φαντάζομαι, είναι από εκείνους τους παλιούς που όλα αυτά με τις εκλογές και τους αγώνες ήταν κατακτήσεις που δώσανε μάχες για να γίνονται σωστά και με ελευθερία. Κι όμως δεν ξέρω. Αχ και να υπήρχε κάτι που να με κέρδιζε έτσι στο φτερό. Ξέρεις τώρα, να όπως φερ’επείν όταν κουρασμένη περπατάς μες την πόλη και ξαφνικά βλέπεις μια γωνιά σαν ένα πλωτό καφέ μπαρ που όλα του, τα γκαρσόνια, ο μπάρμαν, οι θαμώνες αλλά κι ο φωτισμός και οι μυρωδιές, η θέα, η μουσική σε μαγνητίζουν και δίχως να το παιδέψεις παρατάς αυτό το δήθεν επείγον που έχεις να κάνεις και λες εδώ είμαι, μαζί τους θα ταξιδέψω. Από την άλλη το έχω καταλάβει, δεν μου πάει το λευκό, η αποχή, η άρνηση και τα όχι καπάκι στα όχι. Από κατασκευή είμαι θετικός άνθρωπος. Είναι και τα πράματα σκατά….. Δεν είμαι σίγουρη. Μου φαίνεται ότι στο τέλος η ανάγκη θα κερδίσει την επιθυμία.

...............................................................................................................................................................................................................................

- Και τι σκέψεις έχετε κάνει για εμάς εδώ Κερατσίνι Δραπετσώνα;

- Να σου πω Νικολάκη, διάθεση για να μαθαίνω τα καραγκιοζιλίκια τους και τις πομπές τους, δε μου περισσεύει. Με περιμένουν χιλιάδες πραματάκια πέρα απ’τη δουλειά, που σχεδόν όλα θα περάσουν απ’ τα δικά μου χέρια. Αυτήν την αρνητική ενέργεια που εκπέμπει αυτός ο θίασος, όχι πες μου, γνωρίζεις κανέναν που μπορεί να την κάνει ζάφτι; Αλλά και εξ αιτίας της δουλειάς μου ακούω πολλά και από διαφορετικούς ανθρώπους. Πολλές φορές τους βλέπω να μαλώνουν. Η αποθέωση της αλληλοκατηγορίας, ξέρεις εσύ, κι εσείς που κλέψατε εκείνο, ναι αλλά εσείς που τ’αρπάξατε χοντρά, κι όλα εκείνα τα ρουσφέτια, ή μήπως δεν μάθαμε τις μίζες που παίρνατε ακόμα κι από τα δενδράκια κι απ’τις τυρόπιττες, μωρέ τι μας λες, το όργιο της ρεμούλας που γινόταν όταν ήσασταν στα πράματα, τα έχει μάθει κι η κουτσή Μαρία, ναι… σιγά τα λάχανα, εσείς μια περιουσία φάγατε στις αναθέσεις και στις άχρηστες μελέτες … Όλο τέτοια ακούω Νίκο. Αντί καλέ να ξεπαραβγαίνουν για τα καλά και τα σωστά που έχουν κάνει και να καμαρώνουν, αυτοί βγάζουν τα μάτια τους για τα κακά που έχουν κάνει και για το πόσο άχρηστοι είναι. Εντάξει, θα μου πεις εμείς τους ψηφίζουμε. Και μέχρι τώρα δεν βάζαμε μυαλό. Μα είναι φανερό πια ότι αν δεν αλλάξουμε, αν δεν τους αλλάξουμε θα είναι σα να υπογράφουμε την καταδίκη μας. Ακούω κι άλλα Νίκο, ξέρεις απ'αυτά που κουτσομπολεύει η γειτονιά. Καμιά φορά διαβάζω και τα φαιδρά που κυκλοφορούν στο διαδίχτυο, αλλά γρήγορα τα βαριέμαι. Και οι φίλοι, τελευταία συζητάνε λίγο κι αυτοί. Μα και τι να πούμε, όλο αοριστολογίες και το πόσο κάθαρμα είναι ο ένας και πόσο ξεφτίλας ο άλλος και στο τέλος οδηγούμαστε στην επιλογή του ο μη χείρων βέλτιστος, Κι εμείς, αντί να για τα προτερήματά τους και για το πόσο καλές, έξυπνες και σωστές είναι οι  προτάσεις του ενός και του άλλου, καταντάμε να συζητάμε τα κόλπα τους, τα χάλια τους και τις βρωμιές τους.

Φταίνε κι αυτοί Νικολάκη, που χειροπιαστά πράγματα που νάναι και πειστικά και να σου δημιουργούν την αίσθηση ότι δεν θα χαθούν κάπου στις μεταφράσεις, δεν μας προτείνουν. Πες μου αλήθεια πόσοι συνδυασμοί έχουν έγκαιρα ανακοινώσει φέτος το πρόγραμμά τους; Ένας, δύο ; Οι άλλοι όλο συνθήματα και σλόγκαν και κάτι ποιητικούρες της κακιάς ώρας, το ταμείο τελικά για μένα είναι πράσινα άλογα. Πως να στο πω, θρίαμβος των γενικοτήτων και της αοριστολογίας και ότι είναι της μόδας. Να, όπως πάρε αλληλεγγύη για να’χεις, κι από δίπλα ανάπτυξη να φαν κι οι κότες και οι άπειροι αγώνες που θα κάνουν οι άκαπνοι εναντίον των κακών και δεν συμμαζεύεται. Το σουξέ φέτος το έχει η «ανατροπή», που το λάνσαρε ο Σύριζα και τώρα το έχουν κάνει ψωμοτύρι όλοι τους. Κουτσοί στραβοί στον άγιο Παντελεήμονα της Ανατροπής. Ένας θεός ξέρει τι θα βάλλουν στη θέση αυτού που θ'ανατρέψουν όταν με το καλό τους συμβεί.

Υπήρξαν εκλογές που τα προγράμματα Νίκο, απ΄'αυτά πο'χω διαβάσει τουλάχιστον και μου λέγανε οι δικοί μου, που προσπαθούσαν να εκφράσουν τις πιο σημαντικές επιλογές του κάθε κόμματος κι έπαιζαν βαρύνοντα ρόλο στις αντιπαραθέσεις, ήταν, πώς να στο πω, κάτι σαν πυξίδες και συμβόλαια. Μελετημένα και επεξεργασμένα, ως ένα σημείο βέβαια, όπου στην καλύτερη των περιπτώσεων τα πιο ουσιαστικά ζητήματα της περιοχής ή της χώρας προέκυπταν από συζητήσεις με τον κόσμο. Από τότε όμως που άρχισαν σιγά σιγά να μην τα τηρούν τα κόμματα κι αυτό δεν είχε καμία, μα καμία συνέπεια για τον παραδόπιστο, ε καταντήσανε διακοσμητικά. Κάποτε νομίζω ότι θα πρέπει εμείς, τα παιδιά μας, κάποιοι τέλος πάντων, να δώσουμε πάλι στα προγράμματα αυτόν τον κεντρικό ρόλο που τους αρμόζει. Από την άλλη σκέφτομαι αν είναι να βγάζουν προγράμματα και όσο είναι εξουσία να κάνουν ότι τους κατέβει, καλύτερα να μην κουράζονται να τα φτιάξουν για να μας ξεγελούν. Να σε ρωτήσω κάτι βρε Νικολάκη, ένας μικρός χαμός γίνεται με τους υποψήφιους συμβούλους, γιατί είναι τόσο πολλοί φέτος;

- Μέχρι και την προηγούμενη φορά κα. Κατερίνα, οι συνδυασμοί που συμμετείχαν είχαν το δικαίωμα να έχουν στο ψηφοδέλτιό τους ένα επιπλέον 50% από όσους συνολικά θα εκλεγόντουσαν. Πριν λίγο καιρό όμως η κυβέρνηση το άλλαξε και αυτό το 50% το έκανε 100%. Δηλαδή, εδώ σ’εμάς που το συμβούλιό μας αποτελείται από 41 άτομα, επιτρέπετε οι συνδυασμοί να έχουν στο ψηφοδέλτιό τους έως και 82 υποψήφιους. Θα εκλέξουμε και τα τοπικά συμβούλια Κερατσινίου και Δραπετσώνας, είναι και 7 οι συνδυασμοί, οπότε καταλαβαίνεις ότι τελικά από τα καφενεία τους παίρνανε και τους χρίζανε υποψήφιους. Πράγματι γίνεται ένας χαμός. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι σε κάθε συνδυασμό υπάρχουν κάποιοι, που με μια δημ.αρχή η οποία θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα κατάλληλο περιβάλλον, αυτοί μπορούν να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους. Το πρόβλημα λοιπόν για μένα δεν είναι το πόσοι κατεβαίνουν, αλλά το πώς θα εκλεγούν αυτοί οι κάποιοι που και ικανότητες έχουν και μια διάθεση να προσφέρουν και να το παλέψουν, βάζοντας το συμφέρον της πόλης, ακόμα και πάνω από το συμφέρον του συνδυασμού τους. Να σας ρωτήσω κα. Κατερίνα, εσείς ποια θεωρείται προβλήματα του δήμου μας;

- Χμμμ, το πρώτο που περνάει από το μυαλό μου κι απ’το μυαλό του καθενός φαντάζομαι, είναι αυτό το καθημερινό, η εικόνα που αντικρίζεις έξω από το σπίτι σου, στους δρόμους, στα παρκάκια, τέτοια. Ε, τα σκουπίδια ήταν με τα φεγγάρια τους, άλλοτε καλά κι άλλοτε χάλια. Η καθαριότητα στους δρόμους και στα πεζοδρόμια με άριστα το 10, της βάζω 2. Για το πράσινο, κάτω απ’τη βάση και σ’αυτό συμφωνούν όλοι εδώ γύρω. Και η φροντίδα του και η αντικατάστασή του και το άλλο, που οποιανού του τη βαράει πάει και κόβει και ξεριζώνει δένδρα και θάμνους. Υπήρχε μία εγκατάλειψη να πω, μια αδιαφορία σίγουρα. Πάντως κανείς δεν είναι ευχαριστημένος. Τι θυμήθηκα τώρα; Έχεις πάει τέτοια εποχή, Καλλιθέα, Νέα Σμύρνη, σε κείνη την περιοχή; Θα δεις μια όμορφη εικόνα, που την φτιάχνουν αρκετά δένδρα στη Θησέως, στη Βενιζέλου και στα πέριξ, δένδρα με μωβ ανθάκια, Γιακαράντες τις λένε ή κάτι τέτοιο. Ε, οι δικοί μας εδώ, γιατί δεν σκέφτονται ποτέ τέτοια πράγματα που θα ομορφαίνουν την πόλη μας; Όποτε έχω περάσει από εκείνες τις περιοχές γίνεται κάτι μαγικό. Αυτή η απαίσια εικόνα με τα αυτοκίνητα και τις άσχημες πολυκατοικίες είναι σαν να εξαφανίζεται από τα μάτια μου, εξ αιτίας αυτών των δένδρων. Φαντάζεσαι να έφτιαχναν εδώ σ’εμάς πράσινες όμοργες γωνιές και μια δυο πράσινες διαδρομές μέσα στην πόλη για ποδηλασία και πεζοπορία και να είχαν κατά μήκος διάφορα όμορφα δένδρα; Τύφλα να’ χουν τα αντικαταθλιπτικά και τα αφροδισιακά της εξουσίας.  

- Αυτό κυρία Κατερίνα με τους μπλε κάδους δεν περπάτησε, ε;  

- Αυτό, αν δεν λάβουμε σοβαρά υπόψη ότι εμείς φροντίζουμε τον ιδιωτικό χώρο σαν τα μάτια μας και δεν πάει να γίνει τσιμέντο ο δημόσιος, δεν θα περπατήσει ποτέ. Να το λάβουμε υπόψη και σιγά σιγά να προσπαθήσουμε σοβαρά να το αλλάζουμε. Με παιδεία, με παραδείγματα, με βραβεία και κέρδη. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που λόγω δουλειάς έχω επισκεφτεί και παρόλο που οι άνθρωποι εκεί προσέχουν τον δημόσιο χώρο σαν νάναι δικός τους, γίνανε και εξακολουθούν να γίνονται πολλές οργανωμένες προσπάθειες και στα σχολεία και από τα ΜΜΕ και με παρεμβάσεις των δήμων με επισκέψεις σε γειτονιές. Έτσι καταφέρνουν να κερδίζουν λεφτά από τα σκουπίδια. Επί πλέον τα περισσότερα σκουπίδια τα ξεχωρίζουν στα σπίτια τους, στις υπηρεσίες, στις επιχειρήσεις, στα μαγαζιά, παντού σου λέω. Εδώ, από ότι έχω ακούσει στην τηλεόραση, σχεδιάζουν τα περισσότερα να πηγαίνουν σε μεγάλες ιδιωτικές μονάδες με αποτέλεσμα να τα χρυσοπληρώνουμε. Ε, σκέφτομαι και ρωτάω, αν σ’αυτό το σημείο οι δήμοι μελετούν να πάρουν την υπόθεση των σκουπιδιών στα χέρια τους. Γιατί επί του παρόντος δεν φαίνεται να τους απασχολεί σοβαρά.

- Πολύ προχωρημένη σας βρίσκω κ. Κατερίνα. Θα βοηθάει και το ότι γνωρίζετε και μιλάτε με πολλούς ανθρώπους, ε; 

- Οποσδήποτε, απλώνει το μυαλό κι αναγκάζεσαι να το ψάχνεις. Να σου πω κάτι Νικολάκη, προχωρημένη, ξεπροχωρημένη δεν είναι αυτό που με νοιάζει. Αυτό που με νοιάζει είναι να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, ανάλογα με το τι μας προσφέρει κάθε φορά η εποχή. Διαφορετικά οι άλλοι θα προχωράνε κι εμείς θα τρώμε μονίμως τη σκόνη τους. Που σημαίνει ότι στην τελική, αυτοί θα μας παίζουν όπως θέλουν κοιτάζοντας προπάντων να εξυπηρετούν κάθε φορά το συμφέρον τους. Αυτό έχω καταλάβει στην ηλικία μου. Εσύ τι λες;