ΦωτεινόΣέπιαΣκοτεινόΜεγέθυνση (+)Σμίκρυνση (-)Χωρίς σχόλιαΜε σχόλιαΠιο στενόΠιο φαρδύ
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2026 13:26

Η μάνα μου ήταν του πετάγματος..... Αντίθετα ο πατέρας μου....του Yorgos Kyriakopoulos, από το fb

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
fba87Η μάνα μου ήταν του πετάγματος. Δεν σου κάνει πιά, πέτα το. Δεν το χρησιμοποιείς πάνω από χρόνο, πέτα το. Δεν χωνεύεις πιά αυτόν που στο χάρισε, πέτα το.
Αντίθετα, ο πατέρας μου δενόταν με τα υλικά αντικείμενα μέχρι πάθους (και δυστυχώς μου το κληροδότησε). Μέχρι και τρύπιες κάλτσες κράταγε ευλαβικά σε ένα συρτάρι του. "Μα Χριστιανέ μου δεν μπαλώνονται πιά, έχουν λειώσει", του έλεγε η σιχτιρισμένη μάνα μου. "Μου θυμίζουν την εκδρομή του Κολλεγίου στον Μαραθώνα", απαντούσε αφοπλιστικά...
 
Κάποια στιγμή, όταν μετακομίσαμε στο τελευταίο σπίτι που ζήσαμε μαζί, η μάνα μου πήρε την γενναία απόφαση να τσουβαλιάσει όλα αυτά τα υλικά ενθυμήματα σε χαρτοκιβώτια και παλιές βαλίτσες και να τα αποθηκεύσει στο ευρύχωρο καινούργιο πατάρι. Όταν άλλαζαν κάποιες μόδες, ειδικά στις γραβάτες, που μιά φαρδαίναν και μιά στενεύαν με υψηλότατη περιοδικότητα, γινόντουσαν ομηρικές σκηνές.
 
"Πού είναι η ριγέ υφαντή μου γραβάτα;". Η κακοήθεια της μάνας μου δεν ήταν στο ότι του την είχε κρύψει στο πατάρι ή την είχε σιωπηλά πετάξει, αλλά στο ότι το έπαιζε τρελλή : "Ποιά ριγέ υφαντή γραβάτα; Εσύ δεν είχες ποτέ ριγέ υφαντή γραβάτα".
 
Κάποτε σε έναν καβγά που κράτησε σχεδόν σε όρια διαζυγίου, έφερε η μάνα μου μιά σκάλα και με παρώτρυνε να ανέβω στο τρισκατάρατο πατάρι να ανοίξω τα χαρτόκουτα και να αποφανθώ, ως διαιτητής, ποιός απ' τους δυό τους έχει δίκιο. Πράγματι βρήκα παράλογα φυλαγμένα πράγματα. Από βότσαλα από κάποια παραλία που είχαν πάει ερωτευμένοι (ο καϋμένος ο πατέρας μου θα την γιόρταζε τη μέρα σήμερα, του Αγίου Βαλεντίνου) μέχρι καλάμια από κάποια ρεματιά ή γλυμμένα ξύλα από κάποια ακροθαλασσιά, που τα κρατούσε γιά να φτιάξει κάτι μ' αυτά (και που όντως έφτιαχνε, μετά τον θάνατο της γυναίκας του) ή μέχρι κάτι απίθανες κόκκινες καρώ κάλτσες που είχε κρατήσει από κάτι Απόκριες που ντύθηκε "σκατόπαιδο" - ομολογουμένως με μεγάλη επιτυχία. Γελάγαμε λοιπόν με την μάνα μου, η οποία είχε κορδωθεί γιά το δίκιο της που αποδεικνυόταν περίτρανα, τη παρουσία του διαιτητή.
 
Και ξάφνου ανοίγω μιά παλιά δερμάτινη βαλίτσα, όπου τυλιγμένο μέσα σε ένα παλιό σεντόνι ήταν ένα μεταξωτό (!) καπιτονέ μπουφάν με ψεύτικη γούνα στον γιακά. Πέφτω ξερός. "Τι είναι αυτό;", ρωτάω. Ο μέχρι εκείνη τη στιγμή ηττημένος πατέρας μου ομολογεί σεμνά ότι του το είχε χαρίσει η μάνα του όταν είχε πάρει το πρώτο του ανοιχτό αυτοκίνητο. Ήταν λοιπόν τουλάχιστον 30 ετών και σε πολύ καλή κατάσταση. "Κουρέλια", ψιθύρισε η μάνα μου. Κι εκεί τον έχασε τον αγώνα.
 
Το έλειωσα αυτό το μπουφάν. Δεν το έβγαλα από πάνω μου. Σχεδόν και στην παραλία πήγαινα μ' αυτό. Ήμουνα 21 χρονών (εδώ στην φωτογραφία φορώντας το σε μιά επική εκδρομή πριν το Πτυχίο στην Ικαρία, όπου με τον φίλο μου ΑΚ είχαμε ανακαλύψει ένα κρυσφήγετο ανταρτών σε ένα σπήλαιο κοντά στον Χριστό) και μέχρι τα 30-33 μου δεν είχα μάτια γιά άλλο ρούχο. Στο τέλος τρύπησε τελείως και έμεινε στο σπίτι στον Ταύγετο γιά κηπουρικές εργασίες. Έχω χρόνια να πάω, αλλά θα είναι σίγουρα ακόμη εκεί σε κάποια ντουλάπα.
Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2026 13:33
Κατηγορία Άρθρα άλλων που μας άρεσαν
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Κάπως έτσι (θα) μοιάζουν τα νέα Εξάρχεια Η Φρανσέσκα Αλμπανέζε είναι η πιο δυνατή φωνή καταγγελίας της Γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού. Οι ισχυροί της Δύσης θέλουν να την φιμώσουν, στο πλαίσιο του ξεπλύματος της κυβέρνησης Νετανιάχου και του στρατού του Ισραήλ. »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

επιστροφή στην κορυφή