Τις νύχτες γύρω στη μία, που όλοι είχαν πέσει να κοιμηθούν, μετά από το προσχηματικό ομαδικό διάβασμα γιά εξετάσεις και αφού είχαμε χλαμπακιάσει τα υπέροχα σαντουϊτσάκια με ζαμπόν της κυρίας Ζ (με προφορά jambon, "από τον Βασιλόπουλο, παιδί μου") κατεβαίναμε στις μύτες των ποδιών μας από το δώμα στον 6ο όροφο, αποφεύγοντας το θορυβώδες παλιό ασανσέρ, και βγαίναμε στο δρόμο, βγάζαμε το Μάζντα από την θέση του, βάζαμε έναν κουβά με το μαδέρι γιά να εξασφαλίσουμε ότι η θέση δεν θα καταλαμβανόταν από οποιονδήποτε απελπισμένο που ψάχνει να παρκάρει και οδηγούσαμε (στην αρχή χωρίς κάν να έχουμε ξαναπιάσει τιμόνι στη ζωή μας) στα Τουρκοβούνια, φτάνοντας συχνά μέχρι το Ψυχικό, όπου έμεναν δύο κοπέλλες που μας συνόδευαν. Ανάβαμε τα φώτα συνθηματικά πάνω στην μπαλκονόπορτα του κήπου και εκείνες έβγαιναν, μερικές φορές και με ένα λαθραίο μπουκάλι ουίσκυ και πηγαίναμε γιά τσιγαράκια και χαμουρέματα στη Βαρυμπόμπη! Το θράσος μας δεν είχε όρια. Μάλιστα μία φορά πήραμε και την φίλη μου ΣΣ και την βάλαμε να οδηγήσει. Μπήκαμε στην Εθνική από ένα παράτυπο άνοιγμα αλλά όταν εκείνη κόλλησε από φόβο κάθετα στην μέση του αυτοκινητοδρόμου και πέρναγαν τα αυτοκίνητα με ιλιγγιώδη ταχύτητα από μπροστά και από πίσω μας, τα χρειαστήκαμε και πλέον οδηγούσαμε μόνο οι τρείς πεπειραμένοι. Αυτό κράτησε 2 χρόνια και παρ'ότι γίναμε 18 δίπλωμα δεν είχε κανείς μας. Πάντως το μαδέρι καλά κρατούσε και η κυρία Ζ δεν καταλάβαινε την αυξημένη φιλομάθειά μας και την προσήλωσή μας στα γράμματα.

Ώσπου ένα βράδυ κάποιος μαλάκας είχε βγάλει ωραιότατα το μαδέρι και είχε παρκάρει στη θέση της κυρίας Ζ. Ξενυχτήσαμε όλο το βράδυ, περιμένοντας να έρθει ο άνθρωπος να πάει στη δουλειά του πριν ξυπνήσει η κυρία Ζ και καταλάβει την απάτη μας. Ο φίλος μου ο Λ πήγε να παρκάρει το Μάζντα κάπου αλλού έως τότε. Αλλά ενώ η κυρία Ζ ήταν οικοκυρά και δεν εργαζόταν, ξύπνησε εκείνο το πρωί παράλογα νωρίς, διότι έπρεπε να τακτοποιήσει μία υπόθεση οστεοφυλακίου στο νεκροταφείο και είχε ραντεβού στις 8. Πέφτει σύρμα ότι κατεβαίνει και την κάνουμε εμείς, αφήνοντας τον Λ μπροστά από το ξένο αυτοκίνητο στην θέση του Mazda. Ακούγαμε από τις κρυψώνες μας την κυρία Ζ να φωνάζει στον Λ "θα γίνεις αλήτης, τίποτα δεν θα κάνεις στη ζωή σου κλπ", μέχρι που μπήκε σε ένα ταξί και έφυγε. Ξετρυπώσαμε δειλά και τον πλησιάσαμε. "Τι έγινε;", τον ρωτήσαμε. "Τίποτα, με είδε που κάπνιζα και από την ταραχή της δεν πρόσεξε ότι λείπει το αυτοκίνητο".

Ήρθε ο χριστιανός στις 8:30 και πήρε το αυτοκίνητό του, κάτσαμε εμείς να φυλάμε τη θέση και πήγε ο Λ να φέρει το Μάζντα. Εννοείται ότι δεν το ξαναπήραμε ποτέ.

Και εννοείται επίσης ότι ο γιός του κ. Κατρίνη έχει όλη μου την συμπάθεια.