Το άρθρο που ακολουθεί (  και εδώ  ), το έγραψε ο Ευγένιος Αρανίτσης, δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 25/4/14, με τον τίτλο "Σκύλοι". Είναι αφιερωμένο σ'αυτούς που δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι είναι ποιητές, αλλά στεναχωριούνται που όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας.  

Είναι αυτοί που έχουν πιάσει στον αέρα, ότι για κάποιο μυστήριο λόγο ο άνθρωπος αρνείται τη φύση ως μάνα του.

Πράγμα που ενισχύει συνεχώς την υποψία τους πως ο εκπολιτισμένος άνθρωπος είναι αδύνατο να συζεί αρμονικά με τα ένστιχτά του. Πάντα ψάχνει κάτι για να τα καπελλώσει, για να τα κρύψει, να τα ευνουχίσει. Αυτό έχει ως συνέπεια να γίνεται συνεχώς όλο και πιο αυτοκαταστροφικός ή βάρβαρος ( που είναι η άλλη πλευρά).

Επιστήμη και βλακεία συναιρούνται ή ανταλλάσσουν ιδιότητες, τροφοδοτώντας το prestige η μία της άλλης

με τεχνική υποστήριξη. Αυτό, αφού προηγουμένως η επιστήμη συγχωνεύτηκε σχεδόν πλήρως με την

τεχνολογία, η οποία εξάλλου, τα τελευταία χρόνια, αποτέλεσε τον μοναδικό της σπόνσορα.

Καθημερινές αποδείξεις του εν λόγω θαυμαστού συνεταιρισμού έρχονται στη δημοσιότητα κλονίζοντας τις παλιές ρομαντικές προκαταλήψεις για τη σοφία των επιστημόνων που μεγαλουργούσαν στα πανεπιστήμια της Δύσης και που, τώρα, σχεδιάζουν υποβρύχια πάκμαν, γλυκίσματα σε υπόθετο, εκτυπωτές με θετικό φενγκ σούι, εσώρουχα που τρώγονται, αρώματα για γάτες, φούτερ με ενσωματωμένο Ιντερνετ και ταμπλό ζωγραφικής που λειτουργούν και ως ηχεία για μουσική ραπ.

Ολα τα παραπάνω υπογράφονται από «ερευνητικές επιστημονικές ομάδες» που διστάζουν να πουν όχι στον θελκτικό προϋπολογισμό προγραμμάτων ήδη εγγυημένων από τα επιχειρηματικά στοιχήματα υπέρ της επιτυχίας τών υπό μελέτη συσκευών και εφευρέσεων. Παρομοίως με το πρόγραμμα Νο More Woof -όχι πλέον γάβγισμα!-, που έκλεψε προχτές την παράσταση και που περιγράφηκε απ' τους επαΐοντες σαν «μεταφραστής (των) συναισθημάτων (των) σκύλων». Επίτευγμα με τη σφραγίδα του Νορβηγού Περ Κρόμγουελ, ιδρυτή της Εταιρείας Καινοτόμων Ανακαλύψεων, το Νο More Woof (ένα είδος μικροφώνου που «μεταφράζει» σε έννοιες της ανθρώπινης γλώσσας τα γαβγίσματα ή τα γρυλίσματα των σκύλων) υπόσχεται μια νέα γενιά τετράποδων. Αν σήμερα οφείλουμε πολλά στους σκύλους για τυφλούς, αύριο θα απολαμβάνουμε τη συντροφιά σκύλων για ανεγκέφαλους -διότι πρέπει να είσαι ολοκληρωτικά ξεμωραμένος ώστε να μην αντιλαμβάνεσαι αν ο σκύλος πεινάει ή θέλει παιγνίδια ή ζητάει να βγει στο δρόμο για να ανακουφίσει την κύστη του.

Μιλώντας περί βλακείας, ας μην ξεχνάμε ότι αυτή, άθελά της, και θριαμβεύοντας πέρα απ' το αμιγώς καταναλωτικό δόλωμα, μπορεί να είναι ιδιαίτερα εύγλωττη: για παράδειγμα, το επίμαχο αξεσουάρ συνεισφέρει στο να αναδειχτεί μεγαλοπρεπώς η ριζική αποξένωση του ανθρώπου από τη φύση και η συνεπαγόμενη λοβοτομή που τον σημαδεύει σε ό,τι αφορά τη σχέση του με άλλα ζωντανά πλάσματα. Η τεχνολογία εδώ (και αξίζει τον κόπο να διαφωνήσει κανείς με όσους το βρίσκουν απλώς «αστείο»!) παρουσιάζει τον άνθρωπο του μέλλοντος σαν ένα ον εντελώς ανίκανο να επικοινωνεί με τα στοιχειώδη σκιρτήματα των μορφών ζωής που τον περιβάλλουν, σε βαθμό να προβληματίζεται γύρω απ' το τι «εννοεί» ο ίδιος του ο σκύλος. Παιδιά γαλουχημένα με τη λογική παιγνιδιών όπως το Ταμαγκότσι ή τα ρομποτικά κατοικίδια, θα «εξυπηρετούνται» από σκυλιά των οποίων η φύση θα θεωρείται καθαρά μηχανική ή εξωγήινη. Σωστά ο Τζέιμς Μπάλαρντ έλεγε ότι η Γη είναι ο μόνος πλανήτης που κατοικείται από άλιεν.