Στο εδώλιο βρέθηκαν και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι, όπως οι πρώην υπουργοί Εσωτερικών Κλοντ Γκεάν και Μπρις Ορτεφέ, με τον πρώτο να κρίνεται ένοχος για διαφθορά και τον δεύτερο για συμμετοχή σε εγκληματική συνωμοσία.

 Η σύζυγος του Σαρκοζί, Κάρλα Μπρούνι, αντιμετωπίζει ξεχωριστές κατηγορίες για απόκρυψη στοιχείων που σχετίζονται με την υπόθεση και για συνέργεια σε απάτη, τις οποίες αρνείται κατηγορηματικά.

Στο σκίτσο του Economist, πρωταγωνιστής είναι  το επικίνδυνο ψώνιο της αμερικανικής ακροδεξιάς Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είναι περικυκλωμένος από τον ίδιο του τον εαυτό.

Στην εικονογράφηση, οι φιγούρες του πρώην προέδρου κρατούν κάμερες, μικρόφωνα και μικρόφωνα-μπουμ, αποτυπώνοντας μια εικόνα που υποδηλώνει, ότι ο ίδιος ελέγχει πλήρως τα μέσα ενημέρωσης και την ίδια του τη δημόσια εικόνα. Το εξώφυλλο φέρει τον τίτλο «Free Speech in America», θέτοντας το ζήτημα της ελευθερίας του Τύπου υπό την προεδρία Τραμπ.

Στο σχετικό του δημοσίευμα, το περιοδικό επισημαίνει πως η «μάχη» του με τα ΜΜΕ εντείνεται, αλλά δεν υπήρξε ποτέ νικηφόρα. Ωστόσο, ο κίνδυνος για τη Δημοκρατία παραμένει, καθώς ακόμη κι αν ο ίδιος αποτύχει, η Αμερική μπορεί να χάσει πολλά.

Γράφει, μεταξύ άλλων, το δημοσίευμα του Economist: «Ο Ντόναλντ Τραμπ μισεί να γίνεται αντικείμενο κωμικών σχολίων, οπότε ο μπράβος του άρπαξε μια ασήμαντη πρόφαση και έβγαλε τον Τζίμι Κίμελ από την τηλεόραση. Ο πρόεδρος έχει βαρεθεί να τον κριτικάρουν -ενώ θα έπρεπε να τον τιμούν- οπότε οι δικηγόροι του μήνυσαν τη New York Times για 15 δισεκατομμύρια δολάρια. Βλέπει τα πάντα ως μάχη, οπότε η ομάδα του θέλει πλούσιοι σύμμαχοι να αγοράσουν τον έλεγχο του αμερικανικού τμήματος του TikTok από την κινεζική μητρική εταιρεία. Αυτές οι ανησυχητικές συμπλοκές είναι μέρος ενός πολέμου εναντίον των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης. Ωστόσο, ο κ. Τραμπ δεν έχει απολαύσει καμία σημαντική επιτυχία. Ο κ. Κίμελ επέστρεψε στην τηλεόραση, ένας ομοσπονδιακός δικαστής απέρριψε τη μήνυσή του και ποιος ξέρει πόσο υπάκουοι θα είναι αυτοί οι πολυεκατομμυριούχοι μεγιστάνες».

N.Σεβαστάκης: Άραγε μπορεί κάποιοι να αλλάξουν το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος της ηγετικής πολιτικής τάξης και στην Ευρώπη και φυσικά στην περιφέρεια, τον Νότο κλπ. ασχολείται με τα δημόσια πράγματα σαν επιχειρηματικό στρώμα. Πλουτίζουν, ακόμα κι αν έχουν κληρονομιές και άλλα εκ γενετής προνόμια. Ο Σαρκοζί, οι χρηματοδοτήσεις, τα πολύπλοκα συναλλακτικά σχήματα δεν είναι " διαφθορά " αλλά ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το Πράγμα.