Β.Σιούτη. Πάνος Ρούτσι,Θοδωρής Αντωνόπουλος: Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ο Πάνος Ρούτσι έκλεινε δέκα μέρες ως απεργός πείνας. Κάτοικος Θεσσαλονίκης τα τελευταία τριάντα χρόνια, αφότου μετανάστευσε από την Αλβανία, μεροκαματιάρης και πατέρας ενός ακόμα αγοριού, δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα «κατασκήνωνε» μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη ζητώντας με το έσχατο μέσο πίεσης δικαιοσύνη για τα θύματα και απόδοση ευθυνών για την ανεκδιήγητη κατάσταση που επικρατεί εδώ και αρκετά χρόνια στους ελληνικούς σιδηρόδρομους. Πέρα από τους ανθρώπους που τον περιστοιχίζουν καθημερινά στην τέντα που έχει στήσει στο πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας από την πλευρά της Βουλής, συγγενείς, φίλοι και αλληλέγγυοι, γίνεται κυριολεκτικά «παρέλαση» από πολίτες κάθε φύλου και ηλικίας που του σφίγγουν το χέρι, τον επευφημούν, τον αγκαλιάζουν, προσθέτουν υπογραφές συμπαράστασης· κάποιες κοπέλες δακρύζουν από συγκίνηση, «μην κλαίτε, θέλω φωτεινά, αισιόδοξα πρόσωπα, βοηθάτε περισσότερο έτσι», τους λέει.
Δεν έχει ξαναϋπάρξει τόσο δημοφιλής απεργός πείνας στην Ελλάδα κι αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι, μιλάμε άλλωστε για μια υπόθεση που έβγαλε στον δρόμο τόσο κόσμο όσο δεν έβγαλαν όλες μαζί οι πολιτικές συγκεντρώσεις των τελευταίων πολλών χρόνων. Και από κοντά δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ –είναι από τα πρώτα θέματα που «παίζουν» σε δελτία ειδήσεων και πρωτοσέλιδα–, σωματεία, συνδικάτα, σχολεία, αντιπροσωπείες πολιτικών κομμάτων αλλά και διερχόμενοι τουρίστες οι οποίοι ζητούν απορημένοι πληροφορίες και η απορία τους μεγαλώνει όταν μαθαίνουν ότι μια τόσο σοβαρή υπόθεση παραμένει σκοτεινή δυόμισι χρόνια μετά.
«Ζητώ να δοθεί άδεια εκταφής του παιδιού μου τώρα. Ζητώ δικαίωση και πίσω δεν θα κάνω, είμαι αποφασισμένος να φτάσω μέχρι τέλους», είναι το πρώτο που μου λέει – «μέχρι τέλους» γράφει και η κονκάρδα που φορά. Απεργία πείνας έχουν ξεκινήσει τις τελευταίες τρεις μέρες στο πλευρό του ο Δημήτρης Οικονομόπουλος και η Αναστασία Τσαλαμιδά, άνθρωποι που δεν έχασαν κάποιον δικό τους στα Τέμπη αλλά, γονείς όντες κι αυτοί, αποφάσισαν να στηρίξουν έμπρακτα τον αγώνα εκείνου και των άλλων χαροκαμένων γονιών για δικαίωση. Ήδη 82 συγγενείς θυμάτων και τραυματιών των Τεμπών, οι περισσότεροι από τους οποίους, αν όχι όλοι, έχουν επίσης εκφράσει τη συμπαράστασή τους στον απεργό, κατέθεσαν υπόμνημα στον Άρειο Πάγο ζητώντας την εκ νέου διερεύνηση της υπόθεσης –γιατί δεν επρόκειτο απλώς για μια «κακιά ώρα», όπως καταγγέλλουν και όπως όλα δείχνουν– που εξακολουθεί να έχει πολλά σκοτεινά σημεία.
Ο Άρειος Πάγος, ως προς αυτό, δήλωσε αναρμόδιος, σύμφωνα πάντως με τον Γιάννη Απατσίδη, συνήγορο οικογένειας ενός εκ των θυμάτων, όσα αναφέρει το δελτίο Τύπου του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου της χώρας «είναι ανακριβή και απαράδεκτα διότι αφενός όπου θέλει επεμβαίνει (π.χ. υπόθεση πολεοδομίας Ρόδου, υπόθεση δικηγόρου κατηγορουμένου για ενδοοικογενειακή βία κ.λπ.), αφετέρου αρμοδιότητα έχουν και ο πρόεδρος και ο εισαγγελέας Εφετών Λάρισας είτε κατόπιν επαναξιολόγησης είτε κατόπιν παραγγελίας του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, καθώς επίσης ο Εισαγγελέας που χειρίζεται τις υποθέσεις σε βάρος των ιατροδικαστών των Τεμπών (όχι αυτή που αρχειοθετήθηκε πρόωρα) και η Τριμελής Επιτροπή Επαναξιολόγησης Ιατροδικαστικών Εκθέσεων του υπουργείου Δικαιοσύνης». Το κύριο ζήτημα εδώ είναι ότι κανείς από τους δέκα εμπλεκόμενους ιατροδικαστές δεν ζήτησε τη διενέργεια τοξικολογικών εξετάσεων και τεστ DNA που ζητά τόσο ο Ρούτσι όσο και άλλοι συγγενείς θυμάτων και «είναι απαραίτητα βάσει των κανόνων ευρωπαϊκής εναρμόνισης των ιατροδικαστικών πράξεων και δη σε υποθέσεις μαζικών καταστροφών με υπόνοια έκρηξης», τονίζοντας ότι υπάρχουν πειθαρχικές και ενδεχομένως ποινικές ευθύνες εμπλεκομένων όπως και των πολιτικών τους προϊσταμένων.
Θα λάμψει, άραγε, επιτέλους κάποια στιγμή η αλήθεια για τα Τέμπη, θα δικαιωθούν οι 57 νεκροί, θα νιώσουν μια κάποια ανακούφιση οι άνθρωποί τους; Δύσκολο να απαντηθεί εδώ αυτό, όσο όμως υπάρχουν άνθρωποι αποφασισμένοι να μην ξεχαστεί αυτή η φρίκη σε μια χώρα όπου η έκφραση «ζούμε από τύχη» μόνο τυχαία δεν έχει διατυπωθεί, όπως συχνά διαπιστώνουμε, υπάρχει ελπίδα.
