1ο) Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος (5 Ιουνίου 2025) είναι αφιερωμένη σε ένα από τα πιο πιεστικά περιβαλλοντικά ζητήματα της εποχής: την πλαστική ρύπανση. Υπό το σύνθημα Και προσθέτουν ότι μόνο πραγματικές οικολογικές επιλογές και όχι αυτές που πλασάρονται με… ολίγον πράσινο μπορούν να απαντήσουν στα σημερινά οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα. Περισσότερα στο άρθρο τους Υφαρπαγή των κοινών αγαθών με ολίγον πράσινο .
2ο) Το ποίημα του Μανώλη Πρατικάκη (Μύρτος, Κρήτη, 1943)
ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ
«Τι δίκαια και πόσο σιωπηλά είναι τα δέντρα.
Δε ζητάνε στάλα παραπάνω απ’ αυτό που τους αναλογεί.
Στο παραμικρό αεράκι πιάνουν το τραγούδι.
Όταν τα πληγώσεις, δε βογκάνε˙
Δακρύζουνε κρυφά κι ακούν οι ρίζες. Όμως καμιά φορά πεισμώνουν όταν ο άνθρωπος τα βασανίζει.
Αγριεύουν τότε, συστρέφονται, φτύνουν τον καρπό.
Εκδικούνται το χέρι που τα καίει.
Ρίχνουν χωριά μες στις πλημμύρες.
Με δένδρινα μυαλά νουθετούνε.
Με θεσπίσματα θεία αφανίζουνε φυλές.»
3ο) Οι τζιτζιφιές (που δύο από αυτές βλέπουμε στην πάνω αριστερά φωτό), βρίσκονται δεξιά μπαίνοντας στο λιμάνι του Πειραιά από την Πύλη Ε2. Ο βασικός λόγος που τις προβάλουμε είναι που μοσχομυρίζουν τον Μάη και αρκετές μέρες του Ιουνίου. Και τέτοια δέντρα καλό είναι να υπάρχουν μέσα στις πόλεις και εννοείται και στο δήμο Κερατσινίου Δραπετσώνας, όπου η Υπηρεσία του Πρασίνου του έχει μία ας πούμε παρωχημένη κατά τη γνώμη μας έφεση στα δεντράκια, στους θάμνους, στα λουλουδάκια και στο γκαζόν, δες χαρακτηριστικό παράδειγμα το νέο αλσάκι του Καστρακίου στη Δραπετσώνα.
Τα δέντρα που εμείς γενικά προτιμούμε είναι αυτά που είναι μεγάλα και γιατί κάνουν σκιές, όπως λόγου χάρη τα πλατάνια, που σίγουρα λιγότερο νερό θέλουν από το γκαζόν στο Καστράκι και γιατί επιπλέον παράγουν περισσότερο οξυγόνο και απορροφούν περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα, πράματα που και λόγω κλιματικής κρίσης και λόγω που ο δήμος ρυπαίνεται από διάφορες πηγές, τα έχουμε μεγάλη ανάγκη. Προτιμούμε επίσης δέντρα όπως οι γνωστές μας τζιτζιφιές που μοσχομυρίζουν και άλλα που τα φχαριστιέται το μάτι μας, 
όπως η τζακαράντα (ή μπλε ακακία) με τα υπέροχα μωβ λουλουδάκια της που μάλιστα ανθίζει και την άνοιξη και αρχές φθινοπώρου. Λίγες τζακάρντες υπάρχουν σε διάφορα σημεία της Δραπετσώνας, πράμα που σημαίνει ότι πριν αρκετά χρόνια τις φύτεψε ο "πράσινος" δήμος. Φημολογείται ότι αρχές του 19ου το δένδρο αυτό το έφερε ο κηπουρός της βασίλισσας Αμαλίας για τον βασιλικό της κήπο, σήμερα εθνικός. Το όνομα τζακαράντα σημαίνει «αρωματικό» στη γλώσσα των Γκουαρανί, των ιθαγενών της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Βολιβίας και της Παραγουάης απ’ όπου κατάγεται. Κι αυτό το στιχάκι είναι από ένα ποίημα που το έγραψε ο Σεφέρης όταν υπηρετούσε στην Πραιτώρια το 1941. «Οι τζακαράντες παίζοντας καστανιέτες και χορεύοντας / ρίχναν γύρω στα πόδια τους ένα μενεξεδένιο χιόνι....».
όπως η τζακαράντα (ή μπλε ακακία) με τα υπέροχα μωβ λουλουδάκια της που μάλιστα ανθίζει και την άνοιξη και αρχές φθινοπώρου. Λίγες τζακάρντες υπάρχουν σε διάφορα σημεία της Δραπετσώνας, πράμα που σημαίνει ότι πριν αρκετά χρόνια τις φύτεψε ο "πράσινος" δήμος. Φημολογείται ότι αρχές του 19ου το δένδρο αυτό το έφερε ο κηπουρός της βασίλισσας Αμαλίας για τον βασιλικό της κήπο, σήμερα εθνικός. Το όνομα τζακαράντα σημαίνει «αρωματικό» στη γλώσσα των Γκουαρανί, των ιθαγενών της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Βολιβίας και της Παραγουάης απ’ όπου κατάγεται. Κι αυτό το στιχάκι είναι από ένα ποίημα που το έγραψε ο Σεφέρης όταν υπηρετούσε στην Πραιτώρια το 1941. «Οι τζακαράντες παίζοντας καστανιέτες και χορεύοντας / ρίχναν γύρω στα πόδια τους ένα μενεξεδένιο χιόνι....».
Παραπλήσιο της τζακαράντας είναι η γηγενής κουτσουπιά που τα τελευταία τριάντα χρόνια φυτεύονται πολλές κουτσουπιές και στην Αθήνα κι ένας λόγος είναι το "ταλέντο" της να χρωματίζει με τρόπο εκρηκτικό πάνω σε γκρίζο φόντο είναι ανεξάντλητο. Μια ενδιαφέρουσα βοτανική λεπτομέρεια σχετική με την κουτσουπιά είναι η κορμανθία της, το σχετικά σπάνιο γνώρισμα δηλαδή του να εκφύονται τα μυριάδες ρόδινα ή μωβ άνθη της απευθείας από τον κορμό και τα κλαριά της. Αφού πέσουν μετά από μήνες ωριμάζει ο καστανέρυθρος καρπός της, που ονομάζεται χέδρωψ, παραμένει για καιρό πάνω στο δέντρο, αλλά δεν αξιοποιείται συστηματικά από τον άνθρωπο. Η κουτσουπιά χρειάζεται απαραιτήτως μια ηλιόλουστη θέση για να ευδοκιμήσει, ενώ δεν είναι καθόλου επιλεκτική όσον αφορά το έδαφος. Έτσι αναπτύσσεται χωρίς πρόβλημα ακόμα και στα άγονα, αργιλώδη και ασβεστούχα εδάφη. Αντέχει πολύ στον καύσωνα και στην ξηρασία, στις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα, στην ατμοσφαιρική ρύπανση και στις παραθαλάσσιες φυτεύσεις. Τέλος όπως οι ορθόδοξοι πιστεύουν ότι ο Ιούδας κρεμάστηκε από μια συκιά, έτσι οι καθολικοί και οι προτεστάντες πιστεύουν ότι κρεμάστηκε από μια κουτσουπιά. Το γιατί διάλεξε αυτά τα δέντρα δεν το γνωρίζω, πάντως μπορεί και να ήταν τυχαίο.Προφανώς λέμε ναι στις νεραντζιές και ένας λόγος είναι ότι είναι αειθαλές δένδρο που εκεί γύρω στο Πάσχα μοσχομυρίζει και επιπλέον είναι ότι αντέχουν με ελάχιστο νερό. Το πιο ωραίο και σωστό πάντως είναι να υπάρχει ποικιλομορφία. Αν και δεν το βλέπω, μακάρι του χρόνου γενικά το κράτος με τις διάφορες αρμόδιες υπηρεσίες του και σχεδόν όλοι οι δήμοι να να ξεκινήσουν να εφαρμόζουν σιγά σιγά μία φιλική πολιτική για το πράσινο στις πόλεις και στις εξοχές. Εννοείται μιλάμε για μία επιλογή υπέρ των κατοίκων, υπέρ της ζωής. Μια περίπτωση για μια τέτοια αναπάντεχη εξέλιξη παίζει να συμβεί αν πληθαίνουν οι πολίτες που επιθυμούν περισσότερο πράσινο στην καθημερινή ζωή τους και το ζητούν επιτακτικά από τις αρμόδιες αρχές της πολιτείας και των δήμων, στηλιτεύοντας παράλληλα όσους υπεράνω όλων βάζουν το τσιμέντο και το πλαστικό και τα εξ αυτών κέρδη τους ή την ασχετοσύνη τους και την αδιαφορία τους.
Υ.Γ. το ποίημα μου το σύστησε η φίλη Evangelia Kordonouri.
