Πρόκειται για μια ψευτιά που επιχειρεί να υποβαστάξει το αφήγημα ότι όλοι εντός της εκπαίδευσης είναι, "ως έχουν" ικανοί ή διαθέτουν, περίπου, τις ίδιες ικανότητες. 

Δυστυχώς το λεγόμενο συνδικαλιστικό κίνημα (διότι ούτε συνδικαλιστικό είναι ούτε κίνημα) έχει προ πολλού απεμπολήσει τον στόχο της όποιας βελτίωσης των εκπαιδευτικών με τους δικούς του όρους που δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει και την ενίσχυση των αδύναμων κρίκων σε περιβάλλον μελέτης, πειραματισμού, αλληλεγγύης. Κάποτε η ΟΛΜΕ εξέδιδε περιοδικά, έκανε συνέδρια και οι ΕΛΜΕ πραγματοποιούσαν ημερίδες. Δεν ήταν το άπαν αλλά ήταν μια αρχή. 

Κρίμα γιατι θα μπορούσαν αν πίστευαν ότι το συνδικάτο είναι κάτι παραπάνω από χώρος διεκπεραίωσης των κομματικών γραμμών να κάνουν θαύματα. Με κέρδος, μεταξύ άλλων, και ένα συνδικάτο αγαπητό στους εκπαιδευτικούς, σεβαστό στην κοινωνία και υπολογίσιμο από την εργοδοσία.  

Κάποιες παρατηρήσεις του Ν. Σ. Μαυρογιάννη, στα σχόλια στο fb

Αγαπητές φίλες, φίλοι χαιρετώ.

1) Η ανακοίνωση της συγκεκριμένης ΕΛΜΕ επικεντρώνεται στο αίτημα να μην καρπώνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι της επιπλεόν αμοιβές αλλά να εναλλάσσονται. Οι αμοιβές δεν είναι μεγάλες, αφορούν σε πρόσθετη εργασία την οποία ιδίως στα Βαθμολογικά Κέντρα δεν δύνανται να την κάνουν όλοι. Υπάρχει τρόπος εναλλαγής αλλά όχι στην βάση της "ισότητας". Η γνώμη μου εδώ: https://www.facebook.com/nsmavrogiannis/posts/pfbid0LdsDXhahZJBhrivHuKAjwQj2fjb18cakxgMvH68H2JAgT2Bh5Q2oUiKX6A4MVKQhl

2) Οι εκπαιδευτικοί δικαιούνται και οφείλουν να έχουν λόγο για τα εκπαιδευτικά θέματα μιας και είναι της δουλειάς. Τις τελικές αποφάσεις όμως τις παίρνει η εκάστοτες εκλεγμένη κυβέρνηση. Δεν πρέπει;

3) Όσο και να το κρύβουμε υπάρχουν στον κλάδο λογιών-λογιών άνθρωποι. Από εξαιρετικούς επαγγελματίες έως κάκιστους υπαλλήλους. Όσοι της δεύτερης κατηγορίας υστερούν από αντικειμενική η υποκειμενική αδυναμία χρειάζονται βοήθεια. Όσοι υστερούν από άποψη και δεν επιθυμούν να αλλάξουν πρέπει να παίρνουν πόδι.

4) Η αξιοσύνη και η πολιτική τοποθέτηση είναι, στατιστικά, ανεξάρτητες μεταβλητές. Καλοί έκπαιδευτικοί υπάρχουν σε όλους τους χώρους. Και κακοί το ίδιο. Είναι όπως το "ηθικό πλεονέκτημα". Ουδείς έχει την αποκλειστική αντιπροσωπεία.

5) Και πάμε στις αμοιβές όχι τις έκτακτες-ψίχουλα των εξετάσεων αλλά στις τακτικές με τις οποίες οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ζήσουν. Οι ίδιοι και οι οικογένειες τους αν καταφέρουν να κάνουν. Είναι άθλιες. Κανείς εκπαιδευτικός ιδίως νέος και ιδίως τώρα με την καλπάζουσα ακρίβεια δεν μπορεί να ζήσει με αυτές χωρίς άλλη ενίσχυση. Είναι υποχρέωση του εργοδότη να συντηρεί επαρκώς την εργατική δύναμη που χρησιμοποιεί. Αιχμή του δόρατος ενός συνδικάτου έπρεπε να είναι αυτή η διεκδίκηση. Με σκληρές μονοθεματικές, το τονίζω, απεργίες και όχι κουβάδες αιτημάτων. 40 χρόνια που ήμουν στην Δημόσια εκπαίδευση δεν το είδα. Ούτε τώρα το βλέπω. Βλέπω αντίδρασεις εναντίον ΑΣΕΠ, αξιολόγησης, PISA, Προτύπων και κινητοποιήσεις για Παλαιστίνη, Τέμπη, Κουφοντίνα, Ρωμανό. Οι πενόμενοι εκαπιδευτικοί έρχονται σε τρίτη, τέταρτη μοίρα

Εικόνα: Πίνακας του Winslow Homer (1836–1910)

Σ.Δ. Ο τίτλος του άρθρου είναι του διαχειριστή της Σταγόνας Θ.Ι