Στην επι­φά­νεια των πραγ­μά­των φαί­νε­ται ότι υπάρ­χει στα­θε­ρό­τη­τα, αλλά κάτω από αυ­τήν γί­νο­νται έντο­νες διερ­γα­σί­ες –κάτι που ο Στρ. Φανα­ράς, της Metron, χα­ρα­κτη­ρί­ζει ως «εύ­θραυ­στη πο­λι­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα». Η ου­σία τους ίσως εί­ναι πιο ση­μα­ντι­κή κι από τα πο­σο­στά τους: Στο το­πίο των -έως σή­με­ρα- διά­σπαρ­των κομ­μα­τι­κών σχη­μά­των δε­ξιό­τε­ρα της Ν­Δ, φαί­νε­ται να δια­μορ­φώ­νε­ται και να τεί­νει να σχη­μα­το­ποι­η­θεί ένα νέο, συ­γκρο­τη­μέ­νο πο­λι­τι­κό ρεύ­μα, το ρεύ­μα του τρα­μπι­σμού. Με συ­γκε­κρι­μέ­να χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, ενο­ποι­η­μέ­νη ατζέ­ντα, σε έναν (καθ’ όσα εί­ναι γνω­στά) άτυ­πο πλην όμως ου­σια­στι­κό υπε­ρε­θνι­κό συ­ντο­νι­σμό με ανά­λο­γα κι­νή­μα­τα και ορ­γα­νώ­σεις, με συ­νε­κτι­κή ου­σία του τις αξί­ες και ιδέ­ες του τρα­μπι­σμού και την προ­σω­πο­λα­τρία. Ένα ρεύ­μα που βρί­σκει τη δι­καί­ω­σή του στην επί­κλη­ση του πα­τε­ρού­λη- ηγέ­τη και αντλεί δύ­να­μη από την επί­δει­ξη αφο­σί­ω­σης σε αυ­τόν. 

Ανη­σύ­χη­σε το Μέγα­ρο Μαξί­μου. Βλέ­πει με άγ­χος ότι μέσα σε ένα μήνα ο Κ. Μητσο­τά­κης χά­νει 3 μο­νά­δες ως κα­ταλ­λη­λό­τε­ρος για πρω­θυ­πουρ­γός, όσες κερ­δί­ζει η Α­. Λατι­νο­πού­λου. Ότι το 20,7% όσων αυ­το­προσ­διο­ρί­ζο­νται δε­ξιοί δη­λώ­νουν την πρό­θε­σή τους να ψη­φί­σουν τη Φωνή της Λογι­κής -ένα­ντι 42,5% τη Ν­Δ. Βλέ­πει επί­σης ότι προς αυτό το κόμ­μα έχει η ΝΔ τις με­γα­λύ­τε­ρες διαρ­ρο­ές ψη­φο­φό­ρων. Και με (γρα­φι­κές) δη­λώ­σεις περί φύ­λων και άλ­λων τι­νών από τη μια και με την ανά­δει­ξη/​επι­στρά­τευ­ση της λαϊ­κής δε­ξιάς στην πρώ­τη γραμ­μή από την άλλη, τρέ­χει να προ­λά­βει να ανέ­βει στο τρέ­νο. Να εμ­φα­νι­στεί ως μια πο­λι­τι­κή δύ­να­μη που δεν αφί­στα­ται των κε­ντρι­κών ιδε­ών του τρα­μπι­σμού, με στό­χο να συ­γκρα­τή­σει δυ­νά­μεις και, ει δυ­να­τόν, να απορ­ρο­φή­σει κι άλ­λες, ώστε να ακυ­ρώ­σει εν τη γε­νέ­σει του τη δη­μιουρ­γία αντα­γω­νι­στι­κού πο­λι­τι­κού ρεύ­μα­τος.

Ο δρό­μος έχει τη δική του ιστο­ρία: Όταν ο κοι­νω­νι­κός φό­βος για το αύ­ριο και η οργή για τις ανι­σό­τη­τες δεν παίρ­νουν πει­στι­κές απα­ντή­σεις από τη δη­μο­κρα­τία, και τα πράγ­μα­τα ωθού­νται δε­ξιά της δε­ξιάς, κατά κα­νό­να το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό που ευ­θύ­νε­ται για αυ­τές τις εξε­λί­ξεις σπεύ­δει να με­τα­το­πι­στεί στην ίδια κα­τεύ­θυν­ση, νο­μί­ζο­ντας ότι έτσι θα ξα­να­βρεί το έδα­φος που βλέ­πει ότι φεύ­γει κάτω από τα πό­δια του. Αν αυτό το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό εί­ναι κου­ρα­σμέ­νο, χορ­τά­το και σε σύγ­χυ­ση, δεν μπο­ρεί να αντι­δρά­σει για να αλ­λά­ξει το ρου των πραγ­μά­των. Και αυ­θυ­πο­βάλ­λε­ται λες, ίσως και με κά­ποια δόση αλα­ζο­νεί­ας, ότι πη­γαί­νο­ντας δε­ξιό­τε­ρα θα δια­τη­ρή­σει την κυ­ριαρ­χία του, θα συ­νε­χί­σει να κι­νεί τα νή­μα­τα, να δια­χει­ρί­ζε­ται συμ­φέ­ρο­ντα και αν­θρώ­πους, να ελέγ­χει με μα­ε­στρία το παι­γνί­δι.

Αλλά αν δεν υπάρ­χει ένα πει­στι­κό αφή­γη­μα, ένα φι­λό­δο­ξο σχέ­διο για το αύ­ριο, αν δη­λα­δή δεν δια­θέ­τεις προ­ω­θη­τι­κή δύ­να­μη, η ιστο­ρία λέει ότι κατά κα­νό­να η παρ­τί­δα χά­νε­ται. Όταν, αντί να πα­σχί­σεις να αντα­πο­κρι­θείς στην κοι­νω­νι­κή πί­ε­ση για ρι­ζο­σπα­στι­κές αλ­λα­γές προς το κα­λύ­τε­ρο, αφή­νεις τα πράγ­μα­τα στην απο­τελ­μά­τω­ση και αφή­νε­σαι να βου­λιά­ζεις σε αυ­τήν, ούτε εμπνέ­εις, ούτε προ­σελ­κύ­εις νέες ούτε μπο­ρείς να αφο­μοιώ­σεις άλ­λες, ετε­ρό­κλη­τες, δυ­νά­μεις. Νομί­ζο­ντας ότι «αυτή τη φορά εί­ναι δια­φο­ρε­τι­κά», δια­κιν­δυ­νεύ­εις να τους μοιά­σεις.

Πηγή: ananeotiki.gr/el

Το τραμπικό ρεύμα στην Ελλάδα   του Δημήτρη Ν. Μανιάτη, στα ΝΕΑ