Ή περισσότερα του ενός αίτια και επιπλέον η μακαρία αντίληψη ΟΛΩΝ των ιθυνόντων ότι δεν πειράζει που σύντομα τρείς γενιές Ελλήνων δεν θα έχουν δει ποτέ την Ακρόπολη χωρίς σκαλωσιές, αρκεί εμείς να παραμένουμε υπεύθυνοι και επιστημονικοί ιδιοκτήτες του έργου?

Και που, ακόμα χειρότερα, ενδεχομένως, κανείς πιά δεν θα την ξαναδεί ελεύθερη ικριωμάτων, αφού είναι πιθανότατο τα πρώτα έργα στον Βράχο να ξαναϋποστυλωθούν τα επόμενα 30 χρόνια.

Καλές οι μνημειακές κλίμακες, τα μονοπάτια αναπήρων και η διεκδίκηση των Μαρμάρων. Αλλά μήπως πρέπει πρώτα να γίνει σεβαστό και το όνειρό μας να ξαναδούμε το εθνικό μας μνημείο όπως ρομαντικά, έστω, έστεκε? Και όπως ρομαντικά έστω, και με ολέθρια σφάλματα έστω, αποκαθήρθη πριν 100 χρόνια? Γιατί αν τελικά μετράει η σωτηρία με περισσότερη επιστημονική αλήθεια, η παρούσα κατάσταση εμπεριέχει οπτικά περισσότερο ψέμα. Και στο ψέμα με το χρόνο εθίζεται κανείς (και ατομικά και συλλογικά), ωσάν να ήταν αλήθεια. 50 χρόνια είναι αρκετά νομίζω γιά να απαντηθούν όλα τα αντεπιχειρήματα. Και η Notre Dame, στο μέτρο των συγκρίσεων, μας γελοιοποιεί με τα 5 δικά της.

Τι τρόπους έχουμε να επισπεύσουμε? Και ποιός θα το κάνει? Και με τι μέσα? Καλόπιστα ρωτάω.

Βήμα-βήμα: Πώς αποκαταστάθηκε η Notre-Dame - Δείτε φωτογραφίες πριν και μετά