Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013 00:30

Ροζέτα, μια επίκαιρη ταινία από το Λιμάνι της Αγωνίας την Τετάρτη 18/12 με είσοδο ελεύθερη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Πόσα αδέλφια γνωρίζετε που στην ενήλικη ζωή τους εργάζονται μαζί και τα πηγαίνουν καλά; Φαντάζομαι πως ελάχιστα. Για πολλές δαιδαλώδεις αιτίες ακόμα και όταν ο καθένας κάνει τη ζωή του μακριά απ'τον άλλον, τις σχέσεις τους αν δεν τις χαρακτηρίζει μια κακομούτσουνη αδιαφορία, τις φορτίζουν τόσες γροθιές όσο και αγκαλιές.

 

 

Φυσικά οι άνθρωποι εξ αρχαιοτάτων χρόνων αντιλήφθηκαν τα δράματα που επωάζουν οι αδελφικές σχέσεις. Αυτό το ζεύγος μίσους κι αγάπης που εναλλάσεται και κάποιες φορές να οδηγείται στα μυθικά άκρα του Κάιν και του Άβελ απ'την μια μεριά και του Κάστορα και του Πολυδεύκη από την άλλη. Ο ανταγωνισμός, που πολλές φορές ακόμα κι άθελά τους οι γονείς υποθάλπουν μεταξύ των παιδιών τους, ενισχύεται από την πραγματικότητα της ενήλικης ζωής τους και δημιουργεί αυτήν την οδυνηρή έλλειψη επιθυμίας επαφής. Ας σημειώσουμε πάντως εδώ κάτι το αυτονόητο για την εποχή μας. Τους φίλους σου και τους έρωτές σου ως ένα μεγάλο βαθμό τους διαλέγεις, ενώ όλα τα άλλα σε βρίσκουν χωρίς να σε ρωτήσουν.

Αυτές οι παρατηρήσεις μας προέκυψαν όταν διαβάσαμε το μέιλ για την ταινία που θα προβάλλει το Λιμάνι της Αγωνίας την Τετάρτη στο στέκι τους στις 8.45μ.μ. Όχι ακριβώς εξ αιτίας της ταινίας, που είναι η "Ροζέτα", αλλά λόγω του σκηνοθέτη της. Που δεν είναι ένας, αλλά δύο.

 

Κυρίες και κύριοι, ιδού οι πολυβραβευμένοι αδελφοί Νταρντέν. Ο 59χρονος Λίκ και 62χρονος Ζαν Πιέρ γεννήθηκαν στη Λιέγη, στο Βέλγιο και από το 1975 έχουν γυρίσει μαζί είκοσι ταινίες περίπου, από τις οποίες οι έξι είναι μυθοπλασίας. Να κάτι που αξίζει να διερευνηθεί. Αδέλφια που συνεργάζονται για καιρό σε ένα δημιουργικό επάγγελμα, όπως το γύρισμα ταινιών και το αποτέλεσμα να είναι πολύ καλό. Φαντάζομαι πως θα έχει ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον η διερεύνηση της σχέσης αδέλφια και δημιουργία. Ένα καλό ερώτημα είναι το πως αλληλεπιδρούν αυτές οι από μόνες τους δύσκολες από μόνες τους και ποιες επιπτώσεις έχουν στη ζωή των αδελφών και στο κοινό τους έργο. Τέτοιες περιπτώσεις στον κινηματογράφο μετρώνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Οι Αμερικανοί αδελφοί Μάρξ, Κοέν και Γουατσόφσκι ( εκ των οποίων ο ένας από άντρας έγινε γυναίκα) , οι Ιταλοί αδελφοί Ταβιάνη και οι Ρώσοι αδελφοί Καραμαζώφ. Καλέ οι τελευταίοι σκηνοθέτες είναι; Δεν είναι, έτσι; Όχι δεν είναι. Του Ντοστογιέφσκι ήρωες είναι. Όμως αυτή η λανθάσουσα παρασυρμένη γλώσσα τι θέλει να πει; Αυτό που σαν αστραπή είχε περάσει κάποτε από το μυαλό μας. Ότι δηλαδή υπάρχει ένα αόρατο νήμα που ενώνει τον κόσμο του Ντοστογιέφσκι και των Νταρντέν. Μάλλον είναι αυτό που σχετίζεται με το ποιες ηθικές επιλογές κάνουν οι άνθρωποι και το πως, αλλά και τις συνέπειες που έχουν αυτές στη ζωή τους, η κάτι παρεμφερές. 

Συγνώμη που παρασυρθήκαμε, όταν το κυρίως πιάτο είναι η ταινία. Το θέμα της έχει να κάνει με τα δικά μας προβλήματα. Και πιο ιδιαίτερα με το πρόβλημα της εργασίας. Με το 1.5εκ. ανέργους που υπάρχουν στην πατρίδα μας και με το δεδομένο ότι δεν φαίνεται, όχι μόνο στο πολύ κοντινό μέλλον, αλλά και σ'αυτό της πενταετίας, να μειώνεται αισθητά το ποσοστό των ανέργων, κάθε ειλικρινής προσέγγιση των ανέργων και της ανεργίας αξίζει της προσοχής μας. Ακόμα και αυτής που γίνεται δια μέσου της τέχνης. Θα ήταν ευχής έργον αν τέτοιες ταινίες τις έβλεπαν τα θύματα και οι θύτες αυτής της ανθρωπιστική κρίσης που περνάμε. Αλλά φευ...μιας κι αυτοί που κυρίως τις βλέπουν είναι οι κινηματογραφόφιλοι.

Η Ροζέτα λοιπόν, το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας αυτής που είναι η πρώτη των Νταρντέν που είδα, προβλήθηκε το 1999 και κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα των Κανών, είναι μια έφηβη που κάνει τα πάντα για να ξεφύγει από την φτώχια της και την αλκοολική μάνα της. Το ενδιαφέρον αυτής της ταινίας που έχει αφήσει έντονα ίχνη μέσα μου, παρόλο την αυστηρότητά της και της ήπιας κατάθλιψης που διαχέει, νομίζω πως βρίσκεται σε δύο σημεία. Το ένα έχει να κάνει με τις επιπτώσεις που έχει στο σύνολο της ζωής της Ροζέτας αυτό το "θα κάνει τα πάντα" για να έχει δουλειά. Πρόκειται για ένα κορίτσι του περιθωρίου, που τα ηθικά διλήμματα παίρνουν μέσα της όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Όμως εν τέλει δεν τα κάνει μπάι μπας, όπως θα τα κάναμε οι περισσότεροι - με πρώτους και καλύτερους τους μεγαλόσχημους που αλωνίζουν στα υψηλά πόστα της πολιτικής και της οικονομίας όπου μπροστά τους δεν πιάνουν μπάζα τα φυλακισμένα καθάρματα, όπως διαισθανόμασταν από μικροί κι όπως το δείχνουν τελευταία πολλές έρευνες - αλλά αποφασίζει να τα αντιμετωπίσει, όμως για ποιο λόγο άραγε; Ε, για ποιο λόγο και με ποια κριτήρια; Αυτά πολύ θα θέλαμε να μας τα παρουσιάσει κάποιος από αυτούς που θα δουν την ταινία.

Το άλλο έχει να κάνει με το στυλ των Νταρντέν, που είναι στο τσακ για να γίνει ντοκιμαντέρ. Απλό σινεμά, λιγομίλητο, δίχως σάλτσες και περιττά πράγματα, με βλέμματα που διστακτικά ψάχνουν τον θεατή και χωρίς μουσική. Αισθάνεσαι διαρκώς την ανάσα των αδελφών στον σβέρκο σου, αφού με την κάμερα στο χέρι κυνηγούν τους ήρωές τους, που συνήθως δεν έχουν ησυχία μιας και είναι πιασμένοι στο δόκανο κάποιας αόρατης εμμονής. Το αποτέλεσμα έχει μία ένταση που περνάει δίχως να το καταλάβεις μέσα σου, αλλά αυτήν την μετριάζει η πνευματικότητα του έργου, που στη Ροζέτα σχετίζεται με την γένεση της συνείδησης σ'αυτό το ημιάγριο πλάσμα που κυκλοφορεί με την κινητήριο δύναμη του "ο θάνατός σου η ζωή μου". Κάτι που διατρέχει όλο το έργο αυτών των Βέλγων αδελφών είναι ένα πάτημα που δίνουν στους ήρωές τους για να μην πέσουν στην κόλαση του "τίποτα δεν έχει νόημα κι αξία", εκεί όπου ακατάπαυστα μια ανεξέλεχτη δύναμη τους σπρώχνει. Αυτή η μόνιμη αγωνία τους πολύ μου ταιριάζει, γι'αυτό έχω δει και τις έξι ταινίες τους, παρόλο που ποτέ εγώ δεν θα τις γύριζα με τέτοιο ξηρό τρόπο και με τέτοιες ιστορίες. Η άλλη ταινία των αδελφών Νταρντέν που πολύ μου άρεσε ήταν "Το παιδί με το ποδήλατο". Είναι και η μόνη που ευχαρίστως θα ξανάβλεπα. 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013 20:22
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση