Προσοχή στο “πράσινο”! 

Ξέρω πόσο διεσταλμένη είναι η έννοια αυτού του χρώματος, του κόκκινου, το οποίο ακολουθεί το σχεδόν ακαριαίο πορτοκαλί, στη συνείδηση των περισσότερων οδηγών. Βαθιά στο μυαλό τους το βαθύ πορτοκαλί διαρκεί όσο και μια μικρή αιωνιότητα. Η ελεύθερη, καντιανή τους βούληση που –αδιαφορώντας για τα φαινόμενα– είναι βαθιά πεπεισμένη ότι βλέπει πορτοκαλί που σβήνει απαλά μέσα σε ανταύγειες κόκκινου. Άρα δεν τραβάνε το πόδι τους από το γκάζι. Άρα περνάνε… κι όποιον πάρει ο Χάρος.

Πρόκειται για ένα σχεδόν νομοτελειακό, ένα φυσικό γεγονός που ισχύει παντού στους δρόμους και τις λεωφόρους της Ελλάδας και οι πάντες το γνωρίζουν και συμμορφώνονται αναλόγως. Ένα γεγονός που μπορεί να ερμηνευθεί με όρους ψυχολογικούς, αλλά και μεταφυσικούς, με αναφορές στις θεωρίες των πιθανοτήτων αλλά και του μπιχεϊβιορισμού, δηλαδή ζόρικα θέματα, με τα οποία δεν επιτρέπεται να παίζει κανείς. Ζητήματα φιλοσοφικά και υπαρξιακά, αλλά και διλήμματα του τύπου “να ζει κανείς ή να μη ζει;” άρρηκτα συνδεδεμένα με το φιλοσοφικό πρόβλημα του χρόνου.

 “Περνάει κανείς ή δεν περνάει, απ’ αυτή στην άλλη ζωή”; Γι’ αυτό σας λέω: Αν για άλλους ανθρώπους και άλλα μέρη το να περάσεις από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο είναι το πιο απλό και ασφαλές πράγμα του κόσμου, εδώ παρ’ ημίν, ισχύουν διαφορετικές συνθήκες. Μένω στο Παλαιό Φάληρο και υποχρεώνομαι συχνά πυκνά να διασχίζω, πηγαίνοντας στην παραλία, τα φανάρια της Λεωφόρου Ποσειδώνος, του πιο επικίνδυνου, αποδεδειγμένα, αμαξιτού δρόμου της Αττικής με καθημερινά ατυχήματα και νεκρούς. Από την εποχή του αείμνηστου Στρατηγού Σαράφη ακόμη.

Το “πράσινο” και η Ελλάδα

Πατώντας  slpress.gr/koinonia  θα εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο