Δε γίνεται χρόνια τώρα να κυριαρχεί στη χώρα μας μια απέχθεια για την αξιολόγηση, ακόμα και από ανθρώπους ικανούς καθ'όλα. Κάτι βαθύτερο έχει εγκατασταθεί στα ενδότερα της φυλής μας, και δεν επιθυμεί να πορεύεται με κανόνες σεβαστούς από τους παίχτες και να αναγνωρίζει στην πράξη αυτούς που δίχως τη χρήση ντόπας, ξεχωρίζουν. Κάτι τρέχει και άνθρωποι που υπερασπίζονται αξίες βγάζουν σπυράκια όταν ακούν για αξιολόγηση και προτιμούν μέσω αδιαφανών διαδικασιών να προωθούν τα ντόπερμαν της εξουσίας τους πιστούς τους. Αξίζει άραγε τους κόπους για να διερευνηθούν οι λόγοι που έχουμε αυτήν την κακιά σχέση με την αξιολόγηση;
Όσοι πιστεύουν ότι με ένα σοβαρά σύστημα αξιολόγησης, που δεν θα είναι τιμωρία και όπου το κυνήγι του τυπικού και μετρήσιμου δεν θα υπονομεύει τον μόχθο για το ουσιαστικό, θα βελτιωθεί η ποιότητα των υπηρεσιών και των έργων του κράτους, θα απαντήσουν ναι, έστω και με επιφυλάξεις. Οι άλλοι, που κρατούν και το πεπόνι και το μαχαίρι, θα εξακολουθήσουν με ένα ρουτινιάρικο τρόπο να κάνουν αυτό που τους εξασφαλίζει τα προνόμια και την ησυχία τους. Να καλλιεργούν δηλαδή ένα ανούσιο πολεμικό κλίμα και να αποφεύγουν την σύνθεση που μπορεί να προκύψει από μία εις βάθος αντιπαράθεση. Το αποτέλεσμα είναι να ανακυκλώνουν, συχνά με έναν βάναυσο τρόπο, την εξουσία των άχρηστων και των ανίκανων. Για να μην αντιδράσετε εύκολα, σας διαβεβαιώνω πως έχω επίγνωση ότι αυτή η ετυμηγορία είναι μία από τις όψεις των πραγμάτων.
Ο ποιητής, συγγραφέας και αρθρογράφος Ευγένιος Αρανίτσης, έκανε μία απόπειρα ανασκαφής, στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 23/11. Επιστρέφοντας από το παρελθόν μας πρότεινε ότι η αξιολόγηση είναι κάτι σαν τη Μαφία. Οι προγονοί μας, ισχυρίζεται, την έκαναν πέρα για να βοηθήσουν με έναν άμεσο τρόπο τους αδύναμους και για να ξορκίσουν τον ανταγωνισμό. Στις μέρες μας όμως, που έχει συνέπειες το γεγονός που η απόστασή μας από τους άλλους Ευρωπαίους και σ'αυτό το πεδίο όλο και μεγαλώνει, η έλλειψή της αφήνει ελεύθερο το πεδίο. Ελεύθερο για ποιούς; Γι'αυτούς που παθαίνουν αλλεργίες με όλους όσους λόγω της δουλειάς τους, του ταλέντου τους και του ενδιαφέροντός τους, ξεχωρίζουν. Αυτούς δηλαδή που έχουμε ανάγκη και που υπό όρους θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να βγάλουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Οι φαν της αξιολόγησης εξακολουθούν δυστυχώς να είναι λίγοι. Αν η περιέργεια σας κτυπήσει κατακούτελα και αποφασίσετε να ρίξετε μια ματιά στο άρθρο του Αρανίτση πατήστε εδώ .
