Και διαισθάνεσαι πως με τη σειρά σου γίνεσαι κι εσύ ένας καλός αγωγός αυτής της αμετάβλητης ουσίας που χιλιετίες κατακάθεται πάνω στους ανθρώπους αδειάζοντάς τους από οποιαδήποτε ανθρώπινη έξαρση; Που τους βουλιάζει σε μια πεζότητα πρώτο τραπέζι πίστα να μοιράζουν το θάνατο σε ότι εξουσιάζουν;  Κι εγώ.

Και μια ωραία πρωία διαβάζεις αυτά που δήλωσε η Μάρθα Καραγιάννη: "Δύο ομοφυλόφιλοι που συζούν έχουν κάθε δικαίωμα να παντρευτούν. Και υπέρ της αλλαγής φύλου είμαι. Για ποιον βιασμό της φύσης μιλάμε; Η φύση κάνει λάθη κι εσύ αφού μπορείς οφείλεις να τα διορθώσεις" και μένεις με το στόμα ανοιχτό. Κι εγώ. Κι αν αναρωτηθείς "Μα είναι δυνατόν; Η Μάρθα, το λαϊκό κι αφελές κορίτσι που μονίμως προσπαθούσε να παντρευτεί, να έχει τόση ελευθερία; Από που και πως έγινε αυτό; " Αν τα έχεις τα χρονάκια σου και σου περάσει από το μυαλό πως ακόμα κι αυτοί οι τυποποιημένοι ηθοποιοί στις δευτεροκλασσάτες ταινίες των χρόνων '50 και '70 βίωναν ένα τρομερό κλίμα ελευθερίας που είχε αρχίσει να γεννιέται στα σπλάχνα της ελληνικής κοινωνίας και ν'απλώνεται παντού, τότε πας καλά. Και να που η Μάρθα μας μιλά πιο λογικά και καθαρά από διάφορους τύπους δυσκοίλιους και γαρνιασμένους μέχρι το μεδούλι που όμως έχουν κατσικωθεί σε διάφορα πόστα. Και που γι'αυτό προσπαθούνε ξεδιάντροπα να πουλήσουν τα πάντα, ακόμα και τη μάνα τους.

Απέναντι σ'αυτά τα ζόμπι το καλύτερο αντισώμα που μπορεί να σου τύχει είναι να έλθεις σ'επαφή με τύπους και τύπισσες που η ομορφιά τους θα λες μετά "μου έκοβε την ανάσα". Μιλάμε για συνηθισμένους ανθρώπους ανοιχτούς, ελεύθερους, ακομπλεξάριστους, ανθρώπους που νοιάζονται για όσους είναι υπό και ασφυκτιούν, πρόσωπα που για να γίνει η ζωή καλύτερη για όλους, σέβονται ότι είναι ζωή κι ας είναι διαφορετικό. Αυτοί οι άνθρωποι καταφέρνουν αβίαστα να ζωντανεύουν ότι υπέροχο ξεροσταλιάζει μέσα μας. Γι'αυτό πρέπει όποτε μπορούμε να τους προβάλλουμε. Τους το χρωστάμε χίλιες φορές.

Ένας τέτοιος τύπος είναι ο τίγρης του Αιγαίου, ο κατά κόσμον 68χρονος Τέος Ρόμβος. Το περίεργο για μένα είναι ότι την, ας πούμε ομάδα, των Πουλικάκου, Μήτσορα, Κουτρουμπούση, Σαββόπουλου, Βαλαωρίτη, Φαληρεά, Χρηστάκη, που έπαιξαν πρώτο ρόλο από τα χρόνια του '60 στη διαμόρφωση του αντεργκράουντ στην Αθήνα, τους έχω υπόψη μου όλους και με κάποιο τρόπο ήρθα σ'επαφή μαζί τους. Είναι άξιον απορίας πως μου ξέφυγε ο Ρόμβος. Ας είναι, κάλλιο αργά παρά ποτέ.  Ο Ρόμβος λοιπόν, έδωσε μία υπέροχη συνέντευξη στον Θ.Αντωνόπουλο που δημοσιεύτηκε στην 362η lifo. Πατώντας   εδώ     μπορείτε να πάρετε μια μυρωδιά από αυτόν τον άνθρωπο, που πιστεύω ότι κάτι καλό και δυνατό μας δίνει και με τις σκέψεις του για τη ζωή του και με το έργο του. Εσάς ποια είναι η γνώμη σας;