Και σιγά που ως θεατής έχω την υπομονή του αναγνώστη για να περιμένω τις δίκες και τις εφέσεις. Η αυτοδικία στην οθόνη είναι πάντα η πηγή μιας αγαλλίασης και το ξεκλήρισμα του σαδιστών που προκάλεσαν αβάσταχτο πόνο είναι το υπέρτατο αλληλούια. Και μη νομίζετε ότι αυτή η ταύτιση μου συνέβαινε όταν ήμουν σπόρος, απροστάτευτος απ’τη σαγήνη της βίας. Πέρσι, μόνο που δεν χειροκρότησα στο τέλος της ταινίας του Ταραντίνο, όταν ο Τζάνγκο ο τιμωρός, εξολόθρευσε όλα τα κακά αφεντικά και τα τσιράκια τους που βασάνιζαν δίχως τύψεις και ντροπές τους καλούς μαύρους κι άσπρους και στεκόντουσαν εμπόδιο στην ευτυχία τους. Για να μην παρανοηθούμε, σας διαβεβαιώνουμε πως έχουμε πλήρη επίγνωση και ανάλογα συμπεριφερόμαστε, ότι στην πραγματική ζωή τα πράγματα είναι απείρως πιο σύνθετα και θολά και όσοι παλεύουν για να ζήσουν, έχουν κάνει το διδακτορικό τους στο ζικ ζακ.

Τώρα, δικαίως θα με ρωτήσετε, τι μανία είναι αυτή που μας έχει πιάσει και οι συζητήσεις για τη βία κτυπούν κόκκινο. Καταλυτικό ρόλο έπαιξε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Και από εκεί άρχισαν οι ατέλειωτες αντιδιαστολές. Βία καλή, βία απελευθερωτική, βία κατασταλτική, βία που φοβίζει, βία της αυτοάμυνας και χιλιάδες άλλες βίες που καμαρώνουν ή ντρέπονται.

Το φτύσιμο, το γιουχάισμα, το γιαούρτωμα, η εκσφενδόνιση ντομάτας και άλλες παραπλήσιες χειρονομίες είναι βία; Και μετά, αν βία είναι οι μολότοφ, οι καταλήψεις, τα χημικά και οι ξυλοδαρμοί διαδηλωτών και απεργών, τότε γιατί να μην είναι βία και οι απολύσεις, η φτώχεια και η ανεργία; Αλλά είναι πολύ δύσκολο σ'αυτό το θέμα να βρούμε μια βάση όπου στο περίπου να συμφωνούμε όλοι. Είναι πολύ δύσκολο πάντα, αλλά ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο, άκρη δεν βρίσκεις με τίποτα, ούτε ακόμα και με τον εαυτό σου. Κι αυτό δεν είναι καλό προμήνυμα. Διότι μπορεί σε μια ταβέρνα μια παρέα να συμφωνήσει στα λόγια, ότι "παιδιά, κακό πράγμα είναι η βία". Όμως μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι, όταν το παρόν σου κινείται ανάμεσα στη Σκύλα και στη Χάρυβδη, θα είσαι ο υπεράνω τύπος που θα αντιδράει συνεχώς σε συμφωνία με τα ειρηνόφιλα λόγια της ταβέρνας και του καφενείου. Αν όμως τα λόγια σου ρίχνουν λάδι στη φωτιά εξυμνώντας τη βία, τότε βρίσκεται καθ’οδόν ο πρωτόγονος εαυτός σου, που έρχεται να σε συναντήσει. Και τότε είναι σίγουρο ότι εσείς οι δύο θα'χετε κακά ξεμπερδέματα. Κι αν δεν το ξέρεις καιρός είναι να το μάθεις, πως τα βίαια λόγια σου τον προετοιμάζουν να παίξει εκ βαθέων τον ρόλο του φονιά.

Ρώτησα φίλους, γνωστούς, φίλους φίλων και συγγενείς που το παλεύουν στο εξωτερικό, αν τα τελευταία χρόνια υπάρχει μία ανησυχία για τα όποια φαινόμενα βίας και αν αυτά προκαλούν συζητήσεις και επαναξιολογήσεις του θέματος της βίας. Και εκτός από τη Γαλλία πριν χρόνια, πουθενά αλλού δεν έχουν σουξέ οι κουβέντες για τη βία. Τα πράγματα εκεί στην Δύση και στον Βορρά, σε επίπεδο θεωρίας και κοινωνικής σύμβασης έχουν τακτοποιηθεί και είναι ξεκάθαρα. Ότι η βία είναι κακό πράγμα φαίνεται να συμφωνούν όλοι, δίχως να υπάρχει ανάγκη δημόσιας καταδίκη της. Αν τώρα πολίτες την χρησιμοποιούν ατομικά ή συλλογικά, ακούσια ή εκούσια, η αστυνομία είναι εκεί για να τσακίζει τους ανυπάκουος και η δικαιοσύνη επαγρυπνά για να εφαρμόζει τους νόμους. Με λίγα λόγια οι μηχανισμοί τους κράτους είναι σε ετοιμότητα για να βάλλουν τα πράγματα πάλι σε μια σειρά και να επαναφέρουν τους άτακτους στην τάξη. Τα κελιά λοιπόν, δεν έχουν εξαφανιστεί, τα σωφρονιστήρια δεν έχουν γκρεμιστεί, τα κλομπ δεν είναι από πλαστελίνη και οι μεταλλικές σφαίρες εξακολουθούν να πωλούνται κατά εκατομμύρια, τόσο στην ελεύθερη όσο και στην μαύρη αγορά.

Η βία είναι της φύσης, άρα και σύμφυτη με τον άνθρωπο. Που ο κακομοίρης από την μια μεριά την καταπολεμάει εν ονόματι του πολιτισμού, απ’την άλλη την αποθεώνει βελτιώνοντας συνεχώς τη χρήση της, πάλι εν ονόματι του πολιτισμού. Και όταν λέμε ο άνθρωπος, εννοούμε πιο πολύ τους άντρες από ότι τις γυναίκες,, τους νέους απ’ότι τους γέρους, τους αμόρφωτους απ’ότι τους μορφωμένους, τους κομπλεξικούς από τους ακομπλεξάριστους, τους τρομοκράτες από τους δημοκρατικούς, τους στρατολάγνους από τους γυμνιστές, τους αστυνομικούς από τους πυροσβέστες, τους από πάνω από τους από κάτω, τους φουσκωτούς μπράβους από τους στρουμπουλούς μαγείρους, τους κατεστραμμένους από τους δημιουργικούς, τους πλιατσικολόγους από τους εργαζόμενους, τους νάρκισσους από τους χιουμορίστες, τους τραπεζίτες απο τους φυλακισμένους, τους μάνατζερ απ' τ'αφεντικά, τους φασίστες από τους ακροαριστερούς.

 Ο Γιανναράς σ’αυτό το άρθρο του διαχωρίζει την αποδοκιμασία όσων ξευτιλίζουν και εκμαυλίζουν και κοροϊδεύουν τον λαό, από τη βία, που τη θεωρεί εκδήλωση υπανάπτυξης. Και παίρνει θέση υπέρ της αποδοκιμασίας θεωρώντας την ένδειξη υγείας. Εμείς, όσο κι αν καταδικάζουμε τη βία, όσο κι αν φαινόμαστε υγιείς και εντάξει, να ξέρετε πως αν την συναντήσουμε στο δρόμο μας και υποστούμε την ισοπεδωτική της  δύναμή της, καλό είναι να μην μας έχετε εμπιστοσύνη. Δεν μπορούμε αγαπητοί μου να σας υποσχεθούμε πως θα είμαστε άψογοι και θα αντιδράσουμε με μέτρο και σοφία, παρόλο που το θέλουμε πάρα πολύ και από πολύ βαθιά σαν τον Γκάντι. Όταν τα πράγματα οδηγούνται στα άκρα και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί δεν επαρκούν για να συμορφώσουν παρανομούντες πολίτες, μπαχαλάκηδες, συμμορίες και αγωνιστές, τότε ίσως ζητηθεί η επικουρία της επιστήμης. Μόνο που τότε θα έχουμε προβλήματα άλλου τύπου. Μας έρχεται στο μυαλό το "Κουρδιστό πορτοκάλι" για να ξαναρωτήσουμε, αυτό που μας ρώτησε στη δεκαετία του '60 ο Κιούμπρικ. Άραγε, στις μέρες μας, τι αξίζει πιο πολύ, να είναι η ελευθερία υπεράνω όλων των αγαθών ακόμα κι όταν είναι η αιτία όλων των ειδών βίας συμπεριλαμβανομένης και της αναίτιας ή με κάθε μέσον να "καλουπωθούν" τα βίαια άτομα ακόμα κι αν μεταμορφώνονται σε ειρηνικά ζόμπι; Και σε κοινωνικό επίπεδο αξίζει άραγε να αμβλύνουμε τις μεγάλες αντιθέσεις που εξαθλιώνουν πλατειά στρώματα λαού με βία όταν ο φόρος αίματος που πληρώνεται είναι πάντα πολύ βαρύς, ιδιαίτερα από αυτούς τους εξαθλιωμένους;   

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί το άρθρο του πανεπιστημιακού καθηγητή κ.Χρήστου Γιανναρά.