Από κάτι σκοτεινούς και μυστήριους τύπους που τριγυρίζουν σε διάφορες στοές, είναι ξένοι και δεν μας χωνεύουν. Προφανώς απ’αυτήν την λίστα δεν είναι δυνατόν να απουσιάζουν οι Εβραίοι του διεθνή Σιωνισμού, που ως γνωστόν είναι οι προαιώνιοι εχθροί του Ελληνισμού, μόνο που κάποιος πρέπει να τους το πει. Οι Αμερικάνοι οπωσδήποτε, όπως πάντα πρώτο τραπέζι πίστα και τελευταίως γίνονται αναφορές και σε Γερμανούς.

Για πρώτη φορά το άκουσα κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000, από έναν οδηγό πούλμαν, τότε που πηγαίναμε εκδρομές με τον «Περιηγητικό και Πεζοπορικό Σύλλογο Δραπετσώνας». Μου αράδιασε τόσα στοιχεία, αποδείξεις και γνώμες σημαντικών προσωπικοτήτων, που γρήγορα ένοιωσα πολύ αδύναμος να συνεχίσω να του πηγαίνω κόντρα. Τα παράτησα με το ανάμεικτο εκείνο αίσθημα που σε εμποδίζει να αφεθείς στο γέλιο ή στο κλάμα. Μετά άρχισαν να πολλαπλασιάζονται οι άνθρωποι που συναντούσα και η άποψή τους για τους ψεκασμούς ήταν μελετημένη. Ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια αποφεύγω να το κάνω θέμα σε διάφορες παρέες, γιατί ενδόμυχα φοβάμαι πως κάποιος, που γι’αυτόν θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά ως αρνητή των στοχευμένων ψεκασμών, θα δήλωνε ότι και αυτός είναι φαν της θεωρίας αυτής. Ανάλογα πάντως με τον άνθρωπο και τη διάθεσή μου, άλλοτε θύμωνα, άλλοτε έκανα πλάκα, άλλοτε προσπαθούσα να αρθρώσω κάποια επιχειρήματα κι άλλοτε το έβαζα στα πόδια αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για τους ψεκασμούς των επαναστατών.

Δεν έχω και πολλά επιχειρήματα πια. Το ένα που έχω παρατηρήσει είναι, ότι αυτοί που με περισσότερο ζήλο πιστεύουν στους ψεκασμούς, είναι άνθρωποι που με κάποιο τρόπο σιγοντάρουν ή και συμμετέχουν στις αντιδράσεις ενάντια σε εξουσίες και μνημονιακές πολιτικές, στέκονται αρκετά ψύχραιμοι στον πανικό που αυτές προκαλούν, αλλά ο πολύς κόσμος δεν αντιδρά όπως κατ'αυτούς θα έπρεπε. Όταν ρωτιούνται, καλά εσάς δεν σας πιάνουν αυτά τα κατευναστικά χημικά, η συνηθισμένη απάντησή τους είναι «Ξέρεις τι θα έκανα εγώ χωρίς τους  ψεκασμούς; Χίλιες φορές περισσότερα από όσα κάνω τώρα!». Τι να πω και τι να απαντήσω σε κάθε Έλληνα που κρύβει μέσα του χίλιους Καραϊσκάκηδες; Το δεύτερο που θυμάμαι, ήταν τότε με τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων στις πλατείες. Εκείνη την περίοδο λοιπόν, που οι χρυσαφιές γραμμές στους ουρανούς δεν είχαν εξαφανιστεί, οι φαν των ψεκασμών είχαν μειωθεί τόσο, που είχα αρχίσει ν’ανησυχώ, μήπως και τους είχαν απαγάγει οι ψεκαστές μας.

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα αυτό συζητιέται εδώ κι εκεί, δίπλα μας, πάνω μας και κάτω μας, κοντά και μακριά μας και συζητιέται αρκετά συχνά κι από μια μεγάλη ποικιλία πολιτών. Η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως μετά από κάποια χρόνια οι αεροψεκασμοί θα είναι ένα θέμα που θα ανήκει στη κατηγορία των γραφικών, όπως το νερό του Καματερού. Θα είναι επίσης ένα θέμα που θα τσιγκλάει διάφορα περίεργα σπίρτα που θα τους έχει ανοίξει η όρεξη γα να μάθουν ποιοι είναι οι λόγοι και οι μηχανισμοί που προκαλούν τέτοια βραχυκυκλώματα σε ανθρώπους του 21^ου αιώνα, βραχυκυκλώματα που στο δια ταύτα αδρανοποιούν τις ερμηνευτικές του ικανότητες και παγώνουν τις όποιες αντιδράσεις τους.

Δεν θα έγραφα γι’αυτό το θέμα αν δεν έπεφτα πάνω σε μία δημοσκόπηση που έγινε για τους ψεκασμούς που μας κάνουν όλοι εκείνοι οι θρασείς συνωμότες που επιβουλεύονται τη μακροημέρευση, την ευημερία και τη δόξα του ελληνικού λαού. Η δημοσκόπηση αυτή, που την έκανε η Metron Analysis για λογαριασμό του Έθνους, έγινε τον προηγούμενο μήνα.

Στο ερώτημα αν πιστεύουν στους αεροψεκασμούς, το 33.3% των συμπατριωτών μας απάντησε ότι πιστεύει και το 9%  ήταν στην κατηγορία που δεν γνωρίζει ή δεν απαντά. Αν με ρωτούσατε τι ποσοστό θα ήθελα εγώ να συμφωνούσε με τους ψεκασμούς για την αδρανοποίησή μας, θα σας απαντούσα 3%. Γιατί;  Για να υπάρχει και η βάση του δημιουργικού διαλόγου ( μια φορά το χρόνο αρκεί), για να μην παίρνει αέρα η τάση μας για απολυτότητες και φανατισμούς και για να έμπαινε το κόμμα τους στη Βουλή.

Αυτό που με παραξένεψε είναι το γεγονός ότι στις γυναίκες, αυτή η θεωρία συνομωσίας περί ψεκασμού έχει λίγο μεγαλύτερη πέραση. Και με παραξένεψε, διότι τις τελευταίες δύο δεκαετίες όπου κι αν πήγαινα – εκτός από τα γήπεδα και τις πολιτικές συγκεντρώσεις – οι γυναίκες πλειοψηφούσαν. Δεν μπορώ να εξηγήσω πως αυτή η φυγόκεντρη κίνηση από την οικία και οι αναζητήσεις των γυναικών κουμπώνουν με μια παγωμένη ματιά θεώρησης της πραγματικότητας που χάνεται στο υπερουράνιο. Περίμενα όμως, ότι στα νεαρά άτομα, στους εργάτες, στους αγρότες, αλλά όχι και στους φοιτητές, η θεωρία αυτή θα είχε μεγάλη πέραση. Όπως και ότι θα κυριαρχούσαν οι συμπατριώτες μας που δεν έχουν πάει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Και δεν έπεσα έξω.

Εκεί που δεν εξεπλάγην καθόλου είναι με τις εκλογικές προτιμήσεις των ψεκανιστών. Ήμουν βέβαιος λοιπόν, πως στις πρώτες θέσεις θα βρίσκονταν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, της Χρυσής Αυγής και αυτοί που ακούν εκλογές και το βάζουν στα πόδια. Και όντως, αυτό ήταν το αποτέλεσμα. Έχουμε λοιπόν και λέμε. Από αυτό το 1/3 των ευφάνταστων Ελλήνων που ασπάζονται τη θεωρία του ψεκασμού, το 28,5% είναι οι απέχοντες και οι του άκυρου ή του. λευκού. Το 19% είναι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και το 15% της Χρυσής Αυγής. Να σας πω τώρα την εξήγησή μου γι’αυτά τα αποτελέσματα; Λοιπόν, οι Απέχοντες στο μυαλό μου είναι κάτι σαν άστεγοι. Αυτοί δεν έχουν ένα σαφές κέντρο αναφοράς, ο κόσμος του είναι ρευστός και η θεωρία του ψεκασμού παίζει το ρόλο μιας πίστης που δεν τους αποζητά κάποια υπεύθυνη και μια συγκεκριμένη στάση και δράση και ταυτόχρονα δικαιολογεί στα μάτια τους την κατάστασή τους. Οι ψηφοφόροι τώρα του ΣΥΡΙΖΑ και της Χ.Α, είναι αυτοί που προσφάτως μετακόμισαν σε άλλη ας πούμε συνοικία, σε άλλο σπίτι. Δεν έχουν ακόμα σαφή σχέση με ότι εκπέμπει και παράγει ο χώρος τους, δεν νιώθουν σαν το ψάρι στο νερό κάτω από την ομπρέλα της καινούργια τους σχέσης, δεν ξέρουν τι πρέπει να δώσουν και τι να πάρουν. Αργά αργά  εξοικειώνονται με το νέο τους σπίτι, το οποίο όμως τους ζητά ποιο πολλά και διαφορετικά από όσα είχαν συνηθίσει. Γι’αυτό και οι συμμετέχοντες στις οργανώσεις και τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των δύο αυτών κομμάτων – παρεμπιπτόντως, για τη Χ.Α θα αποφασίσει η δικαιοσύνη αν θα εξακολουθήσει να είναι κόμμα - είναι εμφανώς πάρα πολύ λιγότεροι από όσους τα ψηφίζουν. Οι νεόφερτοι αυτοί, αντιδρώντας εντελώς φυσικά, αποδέχονται μια θεωρία τύπου πιάσ’, τ’αυγό και κούρευτο, που καλύπτει και εξηγεί την απόσταση ανάμεσα σ’αυτό που είναι και κάνουν ή που οι άλλοι κάνουν και σ’αυτό που τους ζητούν να είναι και να πράττουν ή που αυτοί ζητούν από τους άλλους να κάνουν. Κι έτσι όλα μέλι γάλα, αφού ούτε τις δικές τους πολιτικές αναλύσεις αμφισβητούν, ούτε έρχονται σε αντίθεση με τους εν δυνάμει συναγωνιστές τους, μιας και δεν φταίνει αυτοί, αλλά οι σκοτεινοί τ'ουρανού ψεκαστές.

Από εκεί και πέρα, η σχέση των ψεκασμένων με τα άλλα κόμματα είναι σχεδόν φυσιολογική. Ένα 10,5% λοιπόν, ψηφίζει Ν.Δ,, το 6% ΑΝΕΛ – που για να λέμε τα σύκα σύκα, είναι ντροπή γι’αυτό το κόμμα, που ναι μεν το 6% ξεπερνάει το πανελλήνιο δημοσκοπικό του ποσοστό, αλλά όταν παλεύεις δυναμικά για να γίνεις ο πολιτικός εκπρόσωπος των ψεκασμένων, είναι δυνατόν, εσύ, ένα καθωσπρέπει κόμμα να τρως τη σκόνη των άκρων; Ακολουθεί με 4% το ΚΚΕ – αυτοί μάλλον θα έχουν πέσει θύματα της αντίδρασης και των μονοπωλίων - με 2,8% οι Οικολόγοι Πράσινοι – μεγάλο κι ανεξήγητο* ποσοστό γι’αυτό το ήπιο μικρό και κοντρολαρισμένο κόμμα - με 2%  η ΔΗΜΑΡ, με 1,9%  το ΠΑΣΟΚ – αμάν πια μ’αυτό το κόμμα, ακόμα και οι ψεκασμένοι  δεν το εμπιστεύονται -  και με 2,5% κάποιο άλλο κόμμα. Τέλος, πολύ γουστάρω αυτό το 7% των αναποφάσιστων. Παιδιά, πάνω τους να τους πείσουμε. Άκου αναποφάσιστος! Γίνεται καλέ μου σε ένα τόσο βασικό και σοβαρό ζήτημα να είσαι αναποφάσιστος; Γι’αυτό δικέ μου δεν πάμε μπροστά.

Νομίζω πως δεν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της ν’αποδέχεται  θεωρίες που παραβιάζουν τους στοιχειώδεις κανόνες λογικής. Είναι παράξενο πάντως, πώς γίνεται στη χώρα όπου γεννήθηκαν η δημοκρατία, η φιλοσοφία, η τέχνη, η λογική, τα μαθηματικά, να κακοποιούνται όλες αυτές οι δικές της επινοήσεις; Τι έχει συμβεί στους Έλληνες που δίνει την ευκαιρία, όχι μόνο σε θεωρίες τύπου ψεκασμού, γέροντες Παΐσιους που μας έχουν αφήσει διαθήκη κάθε λεπτομέρια του μελλοντός μας, αλλά και σε όλον αυτόν τον κόσμο των μέντιουμ, των χαρτοριχτρών και των πάσης φύσεως μαγισσών να βλέπουν, παρόλη την κρίση, να μεγαλώνει η πελατεία τους; Αν πούμε, ότι σαν αποτέλεσμα της πτώσης μας και του καψίματος των παραδοσιακών κανόνων και σταθερών, ενισχύθηκε η έλλειψη προσανατολισμού, έγιναν χίλια κομμάτια ταυτότητες που διαμορφώθηκαν τα 40 τελευταία χρόνια και μεγάλωσαν οι δυσκολίες που δεν παλεύονται, είμαστε στο σωστό δρόμο; Και συνεχίζοντας, αν ισχυριστούμε πως όλα αυτά διευκολύνουν τον πανικό να κάνει άνετα παιχνίδι εντός μας, επιτείνουν το αίσθημα αδυναμίας, ρίχνουν αλάτι στις πληγές και στον πόνο απαντούν με πόνο, δυσκολεύοντας έτσι τις ορθολογικές αποφάσεις, είμαστε κοντά σ’αυτό που συμβαίνει σε εκατομμύρια συμπατριωτών μας; Το επιπλέον όμως επικίνδυνο είναι ότι αυτή η πρόσδεση σε αυθαίρετες ερμηνείες και μια αντικοινωνική αμάθεια σιγοντάρουν και παράγουν και αντίστοιχες πολιτικές συμπεριφορές και υπόγεια κι ανεξέλεγκτα αδειάζουν το όποιο νόημα στηρίζει τον καθένα στη ζωή του. Σκεφτείτε για λίγο έναν, που κατόπιν διαταγών τα ΜΑΤ τον ψεκάζουν με χημικά και έναν που καταγγέλλει έναν απλησίαστο συρφετό για τους αεροψεκασμούς. Νομίζω πως ο πρώτος έχει συγκεκριμένα αιτήματα και μια έλλογη ερμηνεία του κόσμου και ο δεύτερος θα έχει μία ροπή, που όλους τους από πάνω σε όλη τη Γη, θα τους έχει στη μπούκα, αφού με κάποιον τρόπο αυτοί θα είναι συνένοχοι των ψεκαστών ή αδιάφοροι γι’αυτούς.

Πάντως και για να μην παρεξηγηθούμε, μιλώντας γι’αυτό το 33,3%,  δεν υποστηρίζουμε πως απαραίτητα  όλη η ζωή τους χαρακτηρίζεται από έναν καθημερινό ανορθολογισμό. Μια πλευρά τους μάλλον είναι πιο ενισχυμένη από την αντίστοιχη δικιά μας, και επιπλέον δεν βρίσκει άλλη διέξοδο για να εκφραστεί και να αποσυμπιεστεί– όπως π.χ θα ήταν οι τέχνες, ή ο έρωτας – και αρπάζονται από μια της μοδός ελληνική πατέντα διαφυγής, που μάλιστα έχει το προνόμιο να κοντράρει και τους κυρίαρχους, χρεώνοντάς τους την στην χημεία οφειλόμενη παθητικότητά τους, βασικά των άλλων. Εκπληκτικό, αφού μ’έναν σμπάρο έχουμε τρία τρυγόνι παρακαλώ!

Από την άλλη, όλα αυτά που τους τελευταίους αιώνες θεωρούμε θετικά για την όποια πρόοδο των κοινωνιών – επιστήμες, ορθολογισμός, ανθρώπινα δικαιώματα και όλα τα συναφή -  σαν να μην περνάει πια η μπογιά τους ακόμα και στους πέρα από αυτό το 33,3%. Κι αυτό γιατί και δεν είχαν τα ανάλογα αποτελέσματα που υποσχόταν και η κατάχρησή τους οδήγησε τους εκφραστές τους σε μια σκληρότητα και σε μια αδιαφορία για συναινέσεις. Αλλά και γιατί το γένος των ανθρώπων έχει μια καταπληκτική ικανότητα πολλές φορές να θεωρεί βασικό και να δίνει περισσότερο σημασία σε πράγματα και θάματα, πέρα από την τροφή, τη στέγη, τον ρουχισμό και την εργασία, που καμία άμεση σχέση δεν έχουν με τους όρους της ζωής και το πικρομύγδαλο των σχέσεων. Όλοι είναι πολύ εύκολο να φέρουμε στο νου μας, αν όχι τον εαυτό μας, τουλάχιστον έναν κοντινό μας που είχε μια ιδεοληψία, μια εμμονή, ή είχε δεθεί με ένα αντικείμενο σε βαθμό υπερβολικό. Θυμήθηκα κι εγώ τώρα ένα μπλουζ απ’τα παλιά, του Κάρλ Πέρκινς, το Blue suede shoes**, που είχε πει πολύ καλά αυτό το ιδιάζων του ανθρώπου: «… κάνε με ότι θες χτύπα με, πάτα με στο πρόσωπο… κάψε μου το σπίτι, κλέψε μου το αυτοκίνητο… αλλά προς Θεού, μην μου πατήσεις τα μπλε καστόρινα παπούτσια!».

Όλη αυτή η λόξα των ψεκασμών, που δεν γεννά μια άλλη μουσική, αλλά προκαλεί έναν εκνευριστικό θόρυβο, καθηλώνοντας τους οπαδούς της στην ίδια ατομική μοναξιά τους, ταΐζοντας την επιθετικότητά τους απέναντι σε ορατούς και αόρατους εχθρούς, παρατηρώντας κάποιους κατέληξα πως δεν τους υποβιβάζει σαν ανθρώπους αλλά όμως εν δυνάμει τους φτωχαίνει. Ας το έχουμε αυτό υπόψη όλοι μας, διότι κανείς μας δεν είναι απρόσβλητος από τέτοιες επιδημίες, μιας και σε πολλούς πολιτισμούς ,τέτοιες ιώσεις όταν με το χρόνο ή με τη βία θεραπευόντουσαν, έδιναν τη θέση τους σε κάποια άλλη που αφορούσε και κάποιους άλλους.

Νομίζω όμως πως υπάρχει η αναγκαιότητα να περιορίζεται αυτή η πλευρά μας, όταν μάλιστα μια τέτοια επιδημία τείνει να προσβάλλει πολλούς και μέσα από περίεργες διαδρομές να τροφοδοτεί και πολιτικές στάσεις. Αυτό που είναι αυτονόητο να επιλεχτεί ως αντίδοτο είναι μια ζωντανή παιδεία που θα επιδιώκει να μορφώνει τα παιδιά και με τα άρα του σύμπαντος και με τη λαχτάρα για το ντουνιά, ακόμα κι όταν είναι ψεύτης κι άδικος και με την αντάρα της αβύσσου της ψυχής μας. Αλλά πάντα υπάρχει χώρος και χρόνος και για μια πολιτική δράση που όχι μόνο θα κερδίζει κόσμο και κοσμάκη με τα αιτήματα και τους τρόπους διεκδίκησή τους, αλλά θα διαμορφώνει τέτοιες σχέσεις που θα παράγουν μουσική και συγκίνηση κι όχι τον ψυχοφθόρο θόρυβο των εκ των άνωθεν προγραμματισμών. Αυτή, καλό είναι να έχει σαν προϋπόθεση τη συμμετοχή των αγωνιζόμενων Ελλήνων στη διαμόρφωση ενός κλίματος στον πολιτικό χώρο που ανήκουν, όπου πέρα από το πάθος και την επαναστατικότητα θα εκλύει και μια ενότητα ζωής που θα πατάει στον πλούτο των εμπειριών σώματος, νου και ψυχής, όλων όσων δίνουν αβίαστα ότι έχουν και δεν έχουν. Αυτοί, έχει αποδειχτεί, πως αν είναι σε καλή φάση και συντονιστούν, είναι ικανοί να μεταμορφώσουν προς κάτι καλύτερο τους κακιασμένους, τα καθάρματα και τους δήθεν που όλο και πληθαίνουν.

* Είναι πολύ πιθανόν οι ψηφοφόροι των Οικολόγων να απάντησαν ναι στην ερώτηση αν μας ψεκάζουν, εννοώντας ότι μας ψεκάζουν βεβαίως, αλλά δεν είμαστε εμείς ο στόχος. Στόχος είναι οι γεωργικές καλλιέργειες ή τα έντομα κι εμείς είμαστε οι παράπλευρες απώλειες. Στο δικό τους κόσμο οι ψεκασμοί είναι απορριπτέοι, ακόμα κι αν υπήρχε τρόπος να ήταν ακίνδυνοι για την υγεία μας. Μια εξήγηση είναι αυτή. Θα υπάρχουν προφανώς κι άλλες.

** Αν πατήσετε   εδώ    και είστε τυχεροί, θα  εμφανιστεί το βίντεο με τον Κάρλ Πέρκινς να τραγουδάει το Blue suede shoes.