Όπως δήλωσε ο ίδιος είναι πολύ ευχαριστημένος που μετά από τόσα χρόνια οι συμπατριώτες του επιλέγουν να δουν μια ταινία του. Δεν γνωρίζω το γιατί οι ταινίες μου δεν προτιμούνται από τους Αμερικάνους, είχε πει πριν λίγο καιρό, απλά δεν πάνε σινεμά για να τις δουν.

Στην Ευρώπη όμως οι ταινίες του Γούντι Άλεν και ιδιαίτερα στη Γαλλία, σημειώνουν πάντοτε μεγάλες εισπράξεις. Και αρκετά ικανοποιητικά είναι τα εισιτήρια που κόβονται στην Ελλάδα. Όσο για την «Θλιμμένη Τζάσμιν» τα εισιτήρια που έχει κόψει μέχρι στιγμής εδώ σ’εμάς είναι 100.210. Σημειώνουμε για όσους δεν το πρόσεξαν, πως στην ταινία αυτή κάποιες σκηνές είναι γυρισμένες στη Σκιάθο.  Όλοι όσοι την είδαν λένε πως το μεγάλο ατού της ταινίας αυτής, είναι η ερμηνεία της Αυστραλέζας ηθοποιού Κέιτ Μπλάνσετ. Σε μια από τις καλύτερες στιγμές της, η εξαιρετική ηθοποιός παίζει μια γυναίκα στη φάση που σωματοποιεί την ψυχολογική της αστάθεια και το άγχος της. Θα καταφέρει άραγε να συγκινήσει η ταινία αυτή, τουλάχιστον όσους πιαστούν στα δίχτυα της Μπλάνσετ ή ακόμα κι όσους σε κάποια φάση της ζωής τους που έγιναν από δήμαρχοι κλητήρες δεν μπόρεσαν να συμφιλιωθούν με την νέα τους κατάσταση ούτε να κρίνουν την πτώση; Εμείς που την είδαμε, λέμε ναι. Όσες όμως κοπέλες και κοπέλια, ζουν με χρήμα μαύρο του συζύγου και των γονέων και εις βάρος αλλονών και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν από που τα λούσα και τα πλούτη, γιατί να δουν αυτήν την ταινία; Για να νιώσουν άσχημα; 

Ο Γ.Άλεν, έχοντας εμπιστοσύνη στο ταλέντο της, άφησε την Μπλάνσετ να αυτοσχεδιάσει κυνηγώντας το φάντασμα της Μπλανς Ντιμπουά, την ώρα που ο ίδιος ανεβοκατέβαινε στο Λεωφορείο ο Πόθος, παίζοντας ανάλαφρα με τον Τένεσι Ουίλιαμς. Όπως παρατήρησε μια φίλη, ο Γ.Άλεν κατάφερε σ’αυτό το φιλμ να ενσωματώσει επιπλέον, με πολύ επιδέξιο και προσωπικό στυλ, και την προσέγγιση που κάνει συνήθως ο Κέν Λόουτς στα άτομα της εργατικής τάξης. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή της η Μπλάνσετ, όταν ο συνομιλητής της διαπίστωσε πως « όταν βλέπεις μια ταινία του Γούντι Άλεν είναι σα να ακούς συνεχώς τη φωνή του, σ’αυτήν εδώ, όμως, ήσουν εσύ…», αυτή τον διέκοψε γελώντας, λέγοντάς του « ναι, γιατί είναι τόσο άσχετος που κάποιος πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του για να σώσει την ταινία».

Υπάρχει ένα ενδιαφέρον μπλογκ, το old boy. Εκεί εντοπίσαμε ένα άρθρο του γέρου αγοριού για τον Γούντι Άλεν. Ένα άρθρο που βασίστηκε σε μια πρόσφατη συνέντευξη του και πατώντας πάνω σ’αυτήν, αλλά και σε άλλες πληροφορίες, προσπάθησε ο oldboy να φτιάξει ένα ψυχολογικό πορτραίτο αυτού του σπουδαίου αμερικανού δημιουργού, που γεννήθηκε πριν 78 χρόνια στο Μπρούκλιν και το πρώτο του όνομα ήταν Άλεν Στιούαρτ Κένιγκσμπεργκ. Και τα κατάφερε αρκετά καλά.Το σχετικό άρθρο το ανάρτησε με τίτλο «Λουκάνικο Φρανκφούρτης».

Το άρθρο αυτό ακολουθεί, αλλά μπορείτε να το διαβάσετε πατώντας και εδώ.

 Λουκάνικο Φρανφούρτης

Από πρόσφατη συνέντευξη του Γούντι Άλεν: «Είναι κάτι τυχαίο το ότι βρισκόμαστε στη γη και χαιρόμαστε τις ανόητες, μικρές στιγμές μας, προσπαθώντας να ξεχνιόμαστε όσο πιο συχνά γίνεται, ώστε να μη χρειάζεται να σκεφτόμαστε το γεγονός ότι είμαστε προσωρινές υπάρξεις με πολύ λίγο χρόνο στη διάθεσή μας, σε ένα σύμπαν που και αυτό κάποτε θα εξαφανιστεί εντελώς. Και πως όλα όσα θεωρούμε πολύτιμα -είτε πρόκειται για τον Σαίξπηρ, είτε για τον Μπετόβεν, είτε για τον Νταβίντσι είτε για οτιδήποτε άλλο- θα εξαφανιστούν. Η γη θα εξαφανιστεί. Ο ήλιος θα εξαφανιστεί. Δεν θα μείνει τίποτα. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για να τα βγάλουμε πέρα με τη ζωή είναι να ξεχνιόμαστε. Ο έρωτας λειτουργεί ως ένας περισπασμός. Η δουλειά λειτουργεί ως μια περισπασμός. Μπορεί κανείς να περισπάται με ένα σωρό διαφορετικούς τρόπους. Αλλά το κλειδί είναι να καταφέρνεις να περισπάσαι ».

 Τί τον έμαθε ο πατέρας του: «Όχι πολλά, ούτε καν να ξυρίζομαι· οδηγίες για να ξυρίζομαι σωστά μου έδωσε κάποτε ένας ταξιτζής. Το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσε ο πατέρας μου είναι πως αν δεν έχεις την υγεία σου τότε δεν έχεις τίποτα. Πως όσο σπουδαία και αν σου τα έχει φέρει όλα η ζωή, αρκεί ένας πονοκέφαλος, ένας πονόλαιμος, μια ναυτία -για να μην πούμε, θεός φυλάξοι, τίποτα σοβαρότερο- και όλα έχουν καταστραφεί».

Τί συνεπάγεται αυτό; «Πως ένα χάμπουργκερ θα ήταν υπέροχο ή ένα μεγάλο λουκάνικο Φρανκφούρτης, ξέρεις, από αυτά με την μουστάρδα. Αλλά δεν τρώω τέτοια πράγματα. Έχω να φάω λουκάνικο Φρανκφούρτης καμιά 45αριά χρόνια. Δεν τρώω τροφές που μου δίνουν ευχαρίστηση. Τρώω για την υγεία μου. "Ι don't eat enjoyable food. I eat for my health".».

Τί τον έμαθε η μητέρα του: «Την αρχή της αυστηρής πειθαρχίας. Ο πατέρας μου δεν έβγαζε αρκετά χρήματα και η μητέρα μου φρόντιζε και για τα λεφτά και για την οικογένεια, έτσι δεν της έμενε καιρός για ελαφρότητες. Πάντα έβλεπε το ποτήρι όχι μισοάδειο, αλλά άδειο κατά τα δύο τρίτα. Με έμαθε να δουλεύω και να μη σπαταλώ τον χρόνο μου».  

Τί συνεπάγεται αυτό;  (Δικά μου είναι αυτά, όχι της συνέντευξης): Μια ολοκληρωμένη ταινία κάθε χρόνο, κάθε χρόνο με μαθηματική ακρίβεια, κάθε χρόνο απαρέγκλιτα· πως μέσα σε ένα χρόνο έχει ξεκινήσει από το μηδέν και ολοκληρώσει μια ταινία· πως έχει γυρίσει 45 ως τώρα ταινίες, αντί 10, 15 ή 20.

 Λέει ακόμα στη συνέντευξη, πως όταν τελειώσει μια ταινία του δεν ξαναβλέπει ποτέ σκηνή της. Πως δεν θυμάται καν πολλά από όσα συμβαίνουν στις ταινίες του. Πως αν πέσει στο ζάπινγκ σε κάτι δικό του αλλάζει αμέσως κανάλι, γιατί δεν αντέχει να δει τα λάθη που θα εντόπιζε. Πως κριτικές διάβασε μόνο μετά το "Τake the money and Run" και τις βρήκε τόσο αντικρουόμενες (αφού ο ένας αποκαλούσε την ταινία αριστούργημα, ο άλλος το πιο βλακώδες πράγμα που είχε δει στη ζωή του, και όλοι τα έγραφαν έξυπνα και πειστικά) με αποτέλεσμα να του φανεί όλο αυτό χωρίς νόημα. Πως έπαψε έκτοτε να ασχολείται με τις κριτικές και τις κρίσεις των άλλων και πως χάρη στην μητέρα του έπαψε να τον απασχολεί το θέμα αν είναι σπουδαίος ή ασήμαντος. Πως δεν βγάζεις απολύτως τίποτα με το να κολλάς σε αυτήν την αμφιβολία. Άλλωστε, «αν έχεις γεννηθεί με ένα χάρισμα, δεν είναι σωστό να συμπεριφέρεσαι σαν να είναι επίτευγμα».

 "Work works as a distraction". Περισπαστείτε γιατί χανόμαστε. Ο ψυχαναγκασμός της παραγωγικότητας. Ο ψυχαναγκασμός της δημιουργίας. Εργασιομανία αντί τελειομανίας. Ποιός είμαι ποιός δεν είμαι, τι σημασία έχει τελικά; Και τι νόημα έχει να πηγαίνω σε τελετές βράβευσης; Κι ό,τι έφτιαξα θα εξαφανιστεί μια μέρα. Τι νόημα θα είχε να το έφτιαχνα καλύτερα, να έφτιαχνα μία ταινία στο διάστημα που έχω ήδη φτιάξει τρεις; Και αν είμαι όντως κάποιος, είναι επειδή έχω ένα χάρισμα. Ένα εγώ εκτός θέματος. Ένα καλλιτεχνικό εγώ εκτός θέματος. Αν το καλλιτεχνικό εγώ ήταν το θέμα του θα είχε γυρίσει 10, 15 ή 20 ταινίες και όχι 45. Λόγω του πατέρα του 45 χρόνια χωρίς λουκάνικο Φρανκφούρτης, λόγω της μητέρας του 45 ταινίες. Που δεν τις ξαναβλέπει και ποτέ. 

Οι γονείς μας μάς καθορίζουν μέχρι αηδίας. Εξαντλητικά. Και αντιφατικά. Η αντίφαση ανάμεσα στο να έχεις μια κοσμοθεωρία που βασίζεται στην προσωρινότητα των πάντων και στο να δίνεις υποχονδριακά τόσο πρωτεύοντα ρόλο στο να μην αρρωστήσεις. Η υγεία ως ένα ιδανικό. Ως ένα υποκατάστατο λειτουργικότητας σε μια ζωή που αργά ή γρήγορα θα βγει εκτός λειτουργίας. Μείνε υγιής μέχρι να πεθάνεις. Μην αρρωστήσεις. Και εκμεταλλεύσου τον χρόνο σου. Μην τον αφήσεις να πάει χαμένος. Το ποτήρι είναι σχεδόν άδειο. Δεν υπάρχει καιρός για να χαλαρώσεις. Υπάκουσε τον πατέρα σου και την μητέρα σου. Καν' το όπως σε έμαθαν. Ζήσε όπως σε έμαθαν. Έρχεσαι στη ζωή και αυτοί οι δύο άνθρωποι, η ενότητα αυτών των δύο ανθρώπων, το σύμπλεγμα αυτών των δύο ανθρώπων, σου εξηγεί τι έχει σημασία και τι όχι, ως αυθεντικοί ερμηνευτικές και νομοθέτες του κόσμου. Στο εξηγούν είτε με τα λόγια τους είτε με τις πράξεις τους, πάντως με τον τρόπο τους. Αυτή η ερμηνεία του κόσμου θα σε ακολουθεί για πάντα. Είτε την ενστερνιστείς και την ακολουθήσεις, είτε την απορρίψεις και προσπαθήσεις να πας όσο πιο μακριά της γίνεται, σε έχει πάντως οριοθετήσει. Κι όσο κι αν το λαχταράς το γαμημένο το λουκάνικο Φρανκφούρτης - ξέρεις, από αυτά με τη μουστάρδα - ξέρεις επίσης ότι δεν πρέπει να το φας.