Ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, συνεχείς εκθέσεις διεθνούς εμβέλειας οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης επιβεβαιώνουν ότι λόγω του Ηρακλή Ι και του Ηρακλή ΙΙ οι ελληνικές τράπεζες επιστρέφουν στην κανονικότητα και ο δείκτης των ΜΕΔ αναμένεται να υποχωρήσει στο 5% του συνόλου των δανείων του τραπεζικού κλάδου.

Αυτό που θα μείνει στη μεγάλη πλειονότητα των ακροατών αυτής της είδησης, που ελάχιστα γνωρίζουν για την οικονομία που κινείται σε υψηλές σφαίρες και που έμμεσα και άμεσα επηρεάζει και την ακρίβεια και τον πληθωρισμό και τα δημόσια χρέη και στο βάθος και την ανεργία που εξακολουθεί στην χώρα μας να παραμένει μεγάλη, είναι πως η κυβέρνηση σημείωσε στο θέμα αυτό μια σημαντική επιτυχία.

Τώρα αν κάποιοι είναι περίεργοι ή καίγονται και αρχίζουν να σκαλίζουν και να συζητούν το θέμα των Κόκκινων Δανείων και εντός κι εκτός των κομματικών γραμμών, είναι πολύ πιθανό ότι στο τέλος θα τους γεννηθούν αμφιβολίες αν όντως τα πράματα πάνε τόσο καλά όσο τα παρουσιάζουν τα από λίγο ως πολύ φιλοκυβερνητικά κανάλια.   

Τον Ιούνιο του '21 ο δικηγόρος Γιώργος Ψαράκης δημοσίευσε ένα άρθρο (  εδώ  ) στην huffingtonpost  με τον τίτλο "Οι πωλήσεις «κόκκινων» δανείων και τα δικαιώματα του δανειολήπτη. Έξι χρόνια μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου".

Πάνω σ'αυτό το θέμα καταλάβαμε λίγο περισσότερα από την τρέχουσα προπαγάνδα κυβέρνησης - καναλιών διαβάζοντας το σχετικό άρθρο του Κώστα Καλλίτση που ακολουθεί. Αυτό που μας προέκυψε στο τέλος ήταν η ανάγκη που υπάρχει να παράγουν οι αρμόδιοι θεσμικοί παράγοντες (κόμματα, επιμεληττήρια, οργανώσεις και ομάδες έρευνας) μια καλύτερη πρόταση που θα αντιμετωπίσει στο βάθος και προς όφελος της κοινωνίας αυτό το μείζον οικονομικό πρόβλημα της χώρας μας. Με στόχο ώστε να μπορέσουν οι πολίτες που ενδιαφέρονται να βρεθούν σε μία θέση που με γνώση και φρόνηση θα μπορέσουν να επηρεάσουν τα πράματα κλείνοντας έτσι κάποιους από τους μεγάλους λάκκους που όλοι εμείς οι άσχετοι και μακρυά από εκεί που παίρνονται  οι αποφάσεις, κινδυνεύουμε να πέσουμε μέσα.

Κώστας Καλλίτσης. Όταν ρί­χνεις στην οι­κο­νο­μία σχε­δόν 43 δισ. ευρώ, με προ­γράμ­μα­τα κρα­τι­κής στή­ρι­ξης που αντι­στοι­χούν στο 25% του Α­Ε­Π, και το Α­Ε­Π ανα­πλη­ρώ­νει τις απώ­λειές του κατά 13,4%, ε, δεν εί­ναι σο­βα­ρός λό­γος για να εν­θου­σιά­ζε­σαι -νο­μί­ζω. Είναι θε­τι­κό ότι η οι­κο­νο­μία επα­νέρ­χε­ται σχε­δόν εκεί που ήταν το 2019, αλλ’ αυτό συμ­βαί­νει λόγω των 43 δισ., της αύ­ξη­σης ιδιω­τι­κής και δη­μό­σιας κα­τα­νά­λω­σης και της κα­τα­σκευ­ής νέων κα­τοι­κιών, και με πα­ράλ­λη­λη εκτί­να­ξη του εξω­τε­ρι­κού ισο­ζυ­γί­ου: Το οι­κο­νο­μι­κό μο­ντέ­λο δεν αλ­λά­ζει και, με λα­μπρές εξαι­ρέ­σεις, οι εξα­γω­γές μας πα­ρα­μέ­νουν μι­κρές, χα­μη­λής τε­χνο­λο­γί­ας ή/​και ακρι­βές, γε­γο­νός εί­ναι ότι δεν πο­λυα­ρέ­σουν, κάθε άλμα στο Α­Ε­Π συ­νο­δεύ­ε­ται από ένα άλμα στο εξω­τε­ρι­κό έλ­λειμ­μα –τον κα­θρέ­φτη της χα­μη­λής ολι­κής πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας της χώ­ρας.

Ωστό­σο, δεν θα ήταν θέμα κά­ποιοι, έστω υπερ­βο­λι­κοί, πα­νη­γυ­ρι­σμοί αν δεν συ­γκά­λυ­πταν αδρά­νειες ικα­νές να ναρ­κο­θε­τή­σουν την πο­ρεία της οι­κο­νο­μί­ας. Μετα­ξύ αυ­τών, η ει­κο­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της δια­χεί­ρι­σης των κόκ­κι­νων δα­νεί­ων. Τα κόκ­κι­να δά­νεια που έχουν βγει από το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα με τι­τλο­ποι­ή­σεις, μαζί με εκεί­να που θα βγουν με τι­τλο­ποι­ή­σεις που έχουν προ­αγ­γελ­θεί, υπο­λο­γί­ζο­νται περί τα 100 δισ. ευρώ.

Υπο­τί­θε­ται ότι με­τα­φέρ­θη­καν σε ει­δι­κά funds για να γί­νει εξυ­γί­αν­ση, να ξε­χω­ρί­σει η ήρα από το στά­ρι, να βοη­θη­θούν όσοι πραγ­μα­τι­κά θέ­λουν να κά­νουν ένα νέο ξε­κί­νη­μα και, από την άλλη, να δια­λυ­θούν τα ζό­μπι, να πά­ψουν να απορ­ρο­φούν λε­φτά των φο­ρο­λο­γού­με­νων και κα­τα­θε­τών, να εξυ­γιαν­θούν οι αγο­ρές. Και, τι γί­νε­ται; Πρα­κτι­κά, τί­πο­τα! Λες, αφ’ ης στιγ­μής με­τα­φέρ­θη­καν στα funds, τα κόκ­κι­να δά­νεια εξα­φα­νί­στη­καν δια μα­γεί­ας. Ή­, λες ότι, αίφ­νης, λε­φτά υπάρ­χουν…

Η απο­τελ­μά­τω­ση τεί­νει να γί­νει τέ­λεια. Ακόμη και στις κα­λύ­τε­ρες πε­ρι­πτώ­σεις, η επι­δί­ω­ξη να ορ­θο­πο­δή­σουν επι­χει­ρή­σεις εί­ναι σχε­δόν κα­τα­δι­κα­σμέ­νη. Πολ­λές επι­χει­ρή­σεις τε­λούν σε ένα ιδιό­τυ­πο κα­θε­στώς ομη­ρί­ας διό­τι, αν και τα δά­νειά τους έχουν μπει σε κά­ποια μορ­φή ρύθ­μι­σης, στε­ρού­νται οποια­δή­πο­τε πρό­σβα­ση σε τρα­πε­ζι­κές υπη­ρε­σί­ες.

Οι οδη­γί­ες του SSM απο­τρέ­πουν τις τρά­πε­ζες να τις χρη­μα­το­δο­τή­σουν, επί ποι­νή αύ­ξη­σης των προ­βλέ­ψε­ων και μεί­ω­σης των απο­τε­λε­σμά­των τους. Αλλά, χω­ρίς νέα δά­νεια, αυ­τές οι επι­χει­ρή­σεις δεν εί­ναι σε θέση να στα­θούν στα πό­δια τους μα­κρο­πρό­θε­σμα. Ορθο­λο­γι­κό θα ήταν να ρυθ­μι­στούν τα δά­νεια, να τε­στα­ρι­στεί αν μπο­ρούν/​θέ­λουν να αντα­πο­κρι­θούν στις υπο­χρε­ώ­σεις τους, να διε­ρευ­νη­θεί αν οι μέ­το­χοί τους εί­ναι δια­τε­θει­μέ­νοι να βά­λουν και αυ­τοί το χέρι στην τσέ­πη και, στη συ­νέ­χεια, να απο­κα­τα­στα­θεί η σχέ­ση τους με το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα. Ουδέν γί­νε­ται.

Αυτή εί­ναι η μία πε­ριο­χή του τέλ­μα­τος. Η άλλη εί­ναι τα ζό­μπι και οι μπα­τα­χτσή­δες. Όχι μόνο προ­βά­λουν αντι­στά­σεις σε οποια­δή­πο­τε εξυ­γί­αν­ση αλλά, πολ­λοί από αυ­τούς έχουν γί­νει πιο άκαμ­πτοι, αφού ει­σέ­πρα­ξαν κρα­τι­κές ενι­σχύ­σεις με (μη) επι­στρε­πτέ­ες προ­κα­τα­βο­λές, λε­φτά για νοί­κια, φως, νερό, τη­λέ­φω­νο κλπ, λε­φτά των φο­ρο­λο­γου­μέ­νων, στο πλαί­σιο της κρα­τι­κής στή­ρι­ξης της οι­κο­νο­μί­ας.

Πίεση μπο­ρεί να τους ασκη­θεί είτε με την εκ­ποί­η­ση πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων της επι­χεί­ρη­σής τους ή με την με­τα­πώ­λη­ση της ίδιας της επι­χεί­ρη­σης απευ­θεί­ας σε νέ­ους ιδιο­κτή­τες. Το ερ­γα­λείο για την άσκη­ση τέ­τοιας πί­ε­σης εί­ναι γνω­στό κι έχει όνο­μα, λέ­γε­ται πλει­στη­ρια­σμός, αλλά οι πλει­στη­ρια­σμοί εί­ναι κάτι που κα­μιά κυ­βέρ­νη­ση δεν θέ­λει να ακού­σει σε μια προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο όπως αυτή που δια­νύ­ου­με. Και μετά; Ε­, αν το χά­σμα με­τα­ξύ προ­βλε­πό­με­νων και πραγ­μα­τι­κών ει­σπρά­ξε­ων των fund από τα κόκ­κι­να δά­νεια που έχουν αγο­ρά­σει συ­νε­χί­σει να διευ­ρύ­νε­ται, ίσως το επό­με­νο θύμα εί­ναι τα 22 δισ. κρα­τι­κές εγ­γυ­ή­σεις του προγράμματος εξυγιάνησης «Ηρα­κλή».

Οι πα­νη­γυ­ρι­σμοί, λοι­πόν, ίσως δεν θα άξι­ζαν σχο­λια­σμού, αν δεν κά­λυ­πταν τέ­τοιους με­γά­λους λάκ­κους…

Πηγή:  ananeotiki.gr