Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013 17:48

Άνθρωποι και αριθμοί του Ε. Αρανίτση

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Λέει κάπου ο Ρενέ Σαρ: " Πρέπει να ξεπεράσουμε την οργή και την αποστροφή μας, πρέπει να τις μοιραστούμε με τους άλλους ώστε να εγείρουμε και να διευρύνουμε την πράξη μας όπως και το ηθικό μας¨. Και κάπου αλλού:" Η πράξη να είναι πρωτόγονη, η πρόβλεψη στρατηγική".

 

Αυτά τα θυμήθηκα μετά από τη συζήτηση που είχα με έναν γνωστό μου, που είναι πολύ πιθανόν να απολυθεί μέσα στους ερχόμενους μήνες. Σε μια κοινωνία όπου η αύξηση της ανεργίας και πιο ειδικά της μακροχρόνιας είναι καλπάζουσα, που μπορεί να βρει δουλειά για να ζήσει ένας σαραντάρης με οικογένεια; Πουθενά. Το πιο σίγουρο αίσθημα που τον περιμένει στην γωνία είναι η απελπισία. Θα πάσχει και η ανάσταση απούσα. Όμως τα λόγια του Σαρ έβγαλαν από μέσα μου τη διάθεση της αντίστασης. Μια διάθεση που η πρώτη της κίνηση είναι εντελώς προσωπική - υψώνεις τη γροθιά σου στον αέρα - και η δεύτερη είναι ομαδική - απλώνεις το χέρι σου στον άλλον. Τα λέω αυτά γιατί παρατήρησα πως πολύ λίγα μου έλεγε ο γνωστός μου στο τηλέφωνο. Δεν είχε τι να πει ο άνθρωπος. Σα να είχαν μέσα του όλα συρικνωθεί σε μια κουκίδα, ο φόβος για το αύριο. Και γύρω γύρω ένα απέραντο κενό. Κι εγώ τι να του πω; 

Προσπάθησα να έρθω στη θέση του γνωστού μου. Δεν νομίζω ότι τα κατάφερα. Το μόνο ελπιδοφόρο σκέφτηκα, είναι ότι θα είναι ζωντανός. Αλλά είναι μία κατάσταση που δεν ξέρεις με ποιον να τα πρωτοβάλλεις και πολύ γρήγορα διαπιστώνεις πως δεν έχει ο θεός, τουλάχιστον για σένα. Οι έχοντες και κατέχοντες, ντόπιοι και ξένοι, αλλού έχουν επικεντρώσει τις προσπάθειές τους. Αυτό που προσπαθούν είναι να πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Αλλά, αυτό και θεμιτό να είναι, η πολιτική που μας έχουν υποχρεώσει να εφαρμόσουμε στην πράξη δεν οδηγεί πουθενά. Με δεδομένο πως για τους λαούς καμία από τις προηγούμενες ανάλογες προσπάθειες δεν ήταν υπέρ τους, αναρωτιέσαι γιατί επιμένουν και γιατί τους ανεχόμαστε. Αυτό που είναι ξεκάθαρο ότι με τίποτα δεν πρέπει ν'άφεθούμε, να παραδοθούμε. Όταν πέφτουμε κάτω ευχής έργον θα είναι να μας περνάει από το μυαλό πως όσο είμαστε στο έδαφος εκεί θα μείνουμε μέχρι να πεθάνουμε. Άρα σφίγγουμε τα δόντια, σηκωνόμαστε και βγαίνουμε έξω να συναντήσουμε τους άλλους. Τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και σε πολιτικό, κινούμαστε πάνω κάτω, με γροθιές υψωμένες και σκεπτόμενες, με σιωπές και φωνές για να βρούμε λύσεις, να τις επιβάλλουμε. Δε γίνεται να μην υπάρχουν λύσεις. Δεν γίνεται εκατοντάδες χιλιάδες να οδηγούνται σαν πρόβατα στην εξαθλίωση. Κάποια λύση θα υπάρχει.

Ένα άρθρο του Ευγένειου Αρανίτση από την Ελευθεροτυπία θέτει με ένταση το παμπάλαιο ζήτημα των αριθμών και των ανθρώπων μέσα σ'αυτό το κλίμα. Και τονίζει ότι για να γείρει η ζυγαριά υπέρ των ανθρώπων αυτοί πρέπει να το κάνουν σαφές. Ο καθένας από μόνος του και μετά όλοι μαζί. Πατήστε εδώ για να σας εμφανιστεί το ενδιαφέρον αυτό άρθρο. Νομίζω πως λίγο βοηθάει.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013 21:36
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση