Μανώλης Ροσμαράκης
Τριαντάφυλλο νίκης στα ισλανδικά Sigur Ros
Οι Γιον Θορ Μπίργκισσον, Γκέοργκ Χολμ και Αγκούστ Εβάρ Γκούναρσον δημιούργησαν το γκρουπ στο Ρευκιαβικ τον Αύγουστο του 1994. Το όνομά τους προέρχεται από την αδερφή του Γιόνσι, Σιγκουρρός (Sigurrós), που γεννήθηκε την ίδια μέρα με τη δημιουργία του συγκροτήματος. Το 1997 κυκλοφόρησαν ένα τραγούδι που τους έβγαλε από την ανωνυμία, το Ελπίδα ( Von) και το 1998 προχώρησαν ένα βήμα παραπάνω με την συλλογή Αλλαγή ελπίδας ( Von brigði ).
Η Κατάθλιψη είναι ένα τέρας το οποίο κανείς δεν διάλεξε για συγκάτοικό του αλλά μαθαίνει να ζει μ' αυτό..., του nickolas-spiridakis από fb
Το πολεμάς αφού πρώτα το αναγνωρίσεις.Και σ'αυτή τη μάχη είσαι εσύ κι ο εαυτός σου και ο ειδικός απ τον οποίο θα ζητήσεις βοήθεια.!...Η κατάθλιψη είναι τρομακτικό πράγμα. Δεν είναι αστείο ή καπρίτσιο ή ασήμαντο θέμα, είναι μείζονος σημασίας ζήτημα. Και δεν έχει σημασία αν ανήκεις σε μια ομάδα ευκατάστατων ανθρώπων ή σε μια ομάδα ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα. Όλοι είναι το ίδιο.
Το δημοκρατικό πρόσχημα, του Δημήτρη Χατζηφωτεινού
Η δολοφονία της βουλευτίνας των Εργατικών Τζο Κοξ, που είχε εργαστεί με ιδιαίτερο ζήλο εναντίον της πιθανότητας του Brexit, της εξόδου της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, κάνουν ακόμα πιο επίκαιρο (και δραματικό) το κείμενο του συνεργάτη μας Δημήτρη Χατζηφωτεινού, που ακολουθεί.
Το ποίημα της Ουαρσάν Σάιρ "Πατρίδα" με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων
«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη
οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
«Δεν είναι εντελώς αδύνατο το άγγιγμα της ουτοπίας», από μια συνέντευξη του Θανάση Παπακωνσταντίνου
στην Φωτεινή Κοκκινάκη που δημοσιεύτηκε στη σχεδία του Ιουνίου.
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου τα έχει πει όλα. Αυτό το σχόλιο γυρνάει στο μυαλό μου αναζητώντας τις λέξεις για να προλογίσω τη συνέντευξη. Είναι εκείνος που έχει εκφράσει με λέξεις και τραγούδια κάθε απροσδιόριστο συναίσθημα που συνοδεύει τον έρωτα, το φόβο, την περιπλάνηση, την απώλεια, την ξενιτιά. Όλα αυτά που νόμιζα πως δεν χωρούν σε λέξεις. Που είναι δάκρυ στα μάτια, είναι εσωτερικός ψίθυρος, είναι φως και σκοτάδι.
Κων. Δασκαλάκης: Η Ελλάδα χρειάζεται μαζικά αριστεία
Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης ( Κρήτη, 1981) είναι καθηγητής Πληροφορικής στο ΜΙΤ. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο ΕΜΠ, είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, και έχει διατελέσει μεταδιδακτορικός ερευνητής στη Microsoft. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στη Θεωρητική Πληροφορική και την αλληλεπίδρασή της με τα Οικονομικά, την Τεχνητή Νοημοσύνη και τη Θεωρία Πιθανοτήτων. Η διδακτορική του διατριβή με θέμα «Υπολογιστική πολυπλοκότητα των ισορροπιών Νας» απαντά σε ένα ερώτημα άλυτο για 60 χρόνια από τη δημοσίευση του νομπελίστα Τζον Νας το 1950.
Ένα ενδιαφέρον βιντεάκι 4:08, για την TTIP
Η Διατλαντική Συμφωνία Εμπορικής και Επενδυτικής Εταιρικής Σχέσης
ή αλλιώς TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership)
αποτελεί αντικείμενο μυστικής διαπραγμάτευσης μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης
(μέσω της Κομισιόν) και ΗΠΑ
με σκοπό την προώθηση του ελεύθερου εμπορίου.
Διπολική διαταραχή, η εθνική πολιτική νόσος. Από τον Θοδωρή Αντωνόπουλο.
Πάσχουν εξίσου, κυβέρνηση και αντιπολίτευση.
«Η διπολική διαταραχή (γνωστή και ως μανιοκατάθλιψη) είναι μια ψυχική νόσος... Τα άτομα που πάσχουν από αυτή βιώνουν επεισόδια ανεβασμένης ή ευερέθιστης διάθεσης γνωστά ως μανία, εναλλασσόμενα με καταθλιπτικά επεισόδια που μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στη φυσιολογική τους λειτουργία» αναφέρει το wiki λεξικό. Όχι, δεν μου αναγνωρίζω ακόμα τέτοια συμπτώματα – για λαθεύω; Ωστόσο, η παραπάνω πάθηση τείνει να εξελιχθεί τόσο σε κυβερνητική ασθένεια, όσο επίσης σε εθνική αλλά και ευρωπαϊκή!
Ωραία ιδέα: Η νέα τάση στα πάρκα του εξωτερικού είναι
η επαναχρησιμοποίηση βιομηχανικών περιοχών. Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν πια παρθένες εκτάσεις στις πόλεις ας δουλέψουμε με ότι έχουμε στην Ελλάδα. Του Δημήτρη Κυριαζή.
Ήλιος, άνοιξη, ιδανική θερμοκρασία για τη ζωή στην πόλη – αν ζεστάνει πιο πολύ, αφήνουμε την Αθήνα και πιάνουμε τις παραλίες. Αυτή, λοιπόν, την εποχή του χρόνου που θέλουμε όλο και πιο πολύ να μένουμε έξω, παρατηρούμε με μεγαλύτερη οξυδέρκεια τι συμβαίνει στους δημόσιους χώρους, τα πάρκα, τις πλατείες, τους πεζόδρομους.
Αντίο μαυράκι μου, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου
Ακούω ήδη τον καγχασμό όσων θα διαβάσουν ότι η γάτα μου πέθανε κι είμαι απαρηγόρητος. Δε βαριέσαι, ας καγχάσουν. Εγώ μόνο ξέρω, πόσες φορές, όταν ήμουν στα χάλια μου, αυτό το μαύρο, ταπεινό γατάκι ήταν εκείνο που καθόταν στο στήθος μου και ανεβοκατέβαινε με κάθε ανάσα, κοιτάζοντάς με με πολύπειρο βλέμμα, καθησυχαστικό. Και τα ψιλοκαταφέρναμε τελικά, όταν όλοι μάς είχαν ξεγράψει.
