Ποιος ήταν ο Κώστας Μπέζος και γιατί θεωρείται ο πιο αινιγματικός (και σέξι) ρεμπέτης της Ελλάδας; Η ζωή, το έργο και η τωρινή του αναβίωση μέσα από το πρότζεκτ ενός Βρετανού κι ενός Αμερικανού, μια μέρα πριν παρουσιαστεί και στην Αθήνα.

Μια πραγματικά ακατάτακτη περίπτωση καλλιτέχνη που ξεκίνησε από την Σχολή Καλών Τεχνών, κι έγινε ρεμπέτης, μέλος της Μάντρας του Αττίκ, δημιουργός συγκροτήματος με χαβάγιες, αρθρογράφος σε εφημερίδες, σκιτσογράφος και ηθοποιός! 

Η γειτονιά πίσω από το Ξενοδοχείο Intercontinental, στον Νέο Κόσμο, στην πραγματικότητα ονομάζεται Δουργούτι. Είναι γεμάτη από προσφυγικές κατοικίες και συνάμα τη φυσά άνεμος μετανάστευσης. Έχει ησυχία, ιστορία, χρώμα και δικό της χαρακτήρα. Με το “UrbanDig Project”, ή αλλιώς «Ανασκαφή Φαντασμάτων Πολιτισμού στη Σύγχρονη Πόλη», 

Έχετε ακούσει τη λύρα του στο σάουντρακ της Ελένης Καραΐνδρου για  «το Λιβάδι που δακρύζει»;  Όσοι έχετε παρακολουθήσει το Ross Daily πιθανό να τον έχετε δει μαζί του στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αμούστακο παιδί ακόμη. Αργότερα οι λάτρεις της Δόμνας Σαμίου ίσως να τον πήρε το μάτι τους σε κάποια συναυλία της. Μιλάμε για τον Σωκράτη Σινόπουλος.

Στις 2 το μεσημέρι ανακοινώθηκε σήμερα Πέμπτη 8.10, από την Γραμματέα της Σουηδικής Ακαδημίας Sara Danius, το όνομα του φετινού νικητή του Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η Λευκορωσίδα Σβετλάνα Αλεξίεβιτς τιμάται για "το πολυφωνικό της έργο, μαρτυρία για τα δεινά και το θάρρος στην εποχή μας", ανέφερε η ανακοίνωση της Ακαδημίας.

Στο μετρό. Νωρίς το βράδυ, γύρω στις 8. Ένα κοριτσάκι ήταν δεν ήταν 6 χρονών. Καθόταν στην εξωτερική πλευρά μιας τετράδας καθισμάτων στραμμένο προς τον διάδρομο. Είχε τα αδύνατα χεράκια και τα ποδαράκια του σταυρωμένα. Τα μάτια του ήταν υγρά και απλανή. Έδειχνε να τελεί σε κατάσταση σοκ. Ήταν καθαρό, καλοχτενισμένο και καλοντυμένο.

Εν όψει του "2ου Συμποσίου των επτά σοφών στην Κοσμολογία"* , ένας από τους ομιλητές, ο - Gabriele Veneziano, Θεωρητικός Φυσικός, Καθηγητής, Έδρα Στοιχειωδών Σωματιδίων, Βαρύτητας και Κοσμολογίας, Collège de France που θεωρείται ο πατέρας της Θεωρίας των Χορδών, συζήτησε με τον Σάκη Ιωαννίδη για το τι αναζητούν οι κοσμολόγοι στις μέρες μας.

Δεν είναι απαραίτητο να μιλήσεις

για πολιτικά

ή να θίξεις για παράδειγμα την ανάγκη

διάκρισης μεταξύ

μετανάστευσης και προσφυγιάς·

σχεδόν κάθε θέμα πια μοιάζει

με αχαρτογράφητο ναρκοπέδιο.

Δε χρειάζεται καν να τοποθετηθείς

απέναντι από τον άλλο

για να τον κάνεις έξαλλο

ή να τον αναγκάσεις να σε χαρακτηρίσει άσχημα.

Ότι είμαστε μπλεγμένοι ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση είναι κάτι που δύσκολα κάποιος από μια ηλικία και μετά δεν αρχίζει να το υποψιάζεται. Κι όταν λέμε ανατολή εννοούμε τον απόηχο της δυαρχίας του Βυζαντίου, το κοινοτικό του πνεύμα, της πόλεις όπου η πιάτσα ήταν σεβαστή και δυνατή. Εννοούμε το αλισβερίσι με τους πανάρχαιους πολιτισμούς της εγγύς ανατολής, εννοούμε τις φανερές και αφανείς αλληλοεπιδράσεις με τους Οθωμανούς, αλλά και με τους βαλκάνιους λαούς.

Οι αρειμάνιοι, μπαρουτοκαπνισμένοι φιλέλληνες των ναπολεόντειων πολέμων στήνονται αγέρωχοι στον κάμπο, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν με συγκαταβατική περιφρόνηση το τουρκικό ιππικό. Πολύπλαγκτοι, πολύπαθοι και πολυνικημένοι, οι οπλαρχηγοί της κλεφτουριάς κοιτάζουν τους φιλέλληνες πολεμιστές με ασυγκράτητο οίκτο.

«Vissi d’arte, vissi d’amore», Έζησα για τον Έρωτα, έζησα για την Τέχνη, ακούμε την εξαίσια Μαρία Κάλλας να λέει σπαρακτικά και αγέρωχα στην όπερα «Tosca» του Πουτσίνι, μια απόφανση που έγινε σήμα κατατεθέν της Ντίβας, αυτού του θεϊκού πλάσματος με την θεϊκή φωνή, αυτού του τόσο ξακουστού και λατρεμένου από τους φίλους του λυρικού θεάτρου συμβόλου της προσήλωσης στην υψηλή τέχνη.