Όταν λέμε ανατολή εννοούμε την προτεραιότητα που έχει το συναίσθημα στις σχέσεις και την αποδοχή του γεγονότος ότι η ζωή κύκλους κάνει και δίνουν παρόν στο γύρω γύρω.

Δύση είναι ο εξορθολογισμός, η απαίτηση για να θέτουμε και να πετυχαίνουμε στόχους, δύση είναι η εξατομίκευση και η προσωπική αναζήτηση της ευτυχίας. Δύση είναι οι κανόνες που τίθενται όχι εξ αποκαλύψεως, ούτε εν ονόματι μιας ανώτερης αρχής, αλλά από την κοινωνία και που μέσω συμβιβασμών και συναίνεσης γίνονται αποδεχτοί. Αυτό όμως το παιχνίδι καθορίζει και μια συμπεριφορά, όπου ως άγραφος κανόνας ισχύει να είναι η τήρησή τους προϋπόθεση συνύπαρξης με τους άλλους, συνύπαρξης με στόχο να ολοκληρωθεί το έργο. Το όποιο έργο που επιλέγεται μέσα από τους δρόμους της δημοκρατίας και υπό την πίεση του συσχετισμού δύναμης. Δύση είναι η περιέργεια, η διάθεση να εκφράζεις δημόσια τις απορίες σου και να αποδέχεσαι την συμμετοχή όλων στις προσπάθειες για να λυθούν τα προβλήματα. Δύση είναι η πρωτοκαθεδρία της ύλης απέναντι στο πνεύμα, αλλά και η ανερμάτιστη αναζήτηση μιας ευτυχίας που όλο και απομακρύνεται γιατί είναι ακόρεστη η επιθυμία που την τροφοδοτεί. 

Τόσο η δύση όσο και η ανατολή είναι φανερό, σε όσους βλέπουν όχι μόνο τη μύτη τους, ότι χάνουν λάδια, ότι ψυχορραγούν και οι δύο και ας είναι επί του παρόντος νικήτρια η δύση. Εμείς, εξ αιτίας της προϊστορίας μας και της θέσης μας, είμαστε μπλεγμένοι και με τους δύο και αυτοί θέλουμε δεν θέλουμε είναι οι πολιτισμικοί πυλώνες της ύπαρξής μας. Αν δεν θέλουμε να πληρώνουμε τα σπασμένα της σύγκρουσης των δύο κόσμων, ένας τρόπος είναι να διαμορφώνουμε σε κάθε ιστορική φάση το πρόσωπό μας, αυτό που ταιριάζει πιο πολύ με την ζωή μας και τα συμφέροντά μας, είτε αυτά τα καθορίζει μία λίμπιντος είτε μία κατάθεση στην τράπεζα.   

Η κουβέντα που γίνεται για τις δύο πλευρές μας, άλλοτε είναι έντονη και απλώνεται σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού ακόμα και μέσω των κομμάτων και άλλοτε περιορίζεται σε μικρούς κύκλους που ταΐζουν μια φωτιά που είναι έτοιμη να παραδώσει την ψυχή της. Την περίοδο αυτή, μάλλον περνάμε τη φάση που η δύση κερδίζει κατά κράτος και η ανατολή παίζει, αλλά όχι στο φως και με όχι με όρους ξεκάθαρους κι εμείς βλέπουμε με το φως από τις ανταύγειες τους.

Η αέναη και αδιέξοδη αυτή διαμάχη που γίνεται εδώ μέσω πολλών και διαφορετικών προσωπείων, κάποτε ίσως ότα φτάσουμε στο άμμην, τροφοδοτήσει ανθρώπους, ομάδες και κινήσεις που θα έχουν ως ερωτικό στόχο ζωής την υπέρβαση των ανόμοιων πόλων και την σύνθεση από αυτούς τους δύο ενός καινούργιου που δεν θα έχει υπάρξει ποτέ πριν. Τότε ένας γοητευτικός και δυνατός άνεμος θα μας φυσήξει από παντού και θα μας ωθήσει σε τροχιές κατάκτησης νέων κορυφών. Τότε θα πάρουμε την μοίρα μας στα χέρια μας. 

Το άρθρο του Βασίλη Ξυδιά που μπορείτε να το διαβάσετε αν πατήσετε  εδώ , δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της αριστεράς στις 8.9.15 με τον τίτλο "Ευρώπη ή Θάνατος" και είναι ακόμα μία καλή προσπάθεια να δούμε με άλλο βλέμμα την διαμάχη της ατομικίστικης Ευρωπαϊκής δύσης με την εγχώρια υπόγεια ανατολή του γένους.