Βιβλίο (30)
Η ελληνική πεζογραφία συναντά την πολιτική – Από τη Μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας (μέρος 1ο και 2ο)
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Σ.Δ. Δύο ενημερωτικά άρθρα του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη που αφορούν την ελληνική πεζογραφία που εστιάζει στην πολιτική και στις ιδεολογίες από την μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας και αναρτήθηκαν στο Book Press τον Απρίλιο. Δεν έχω εκείνες τις γνώσεις για να κρίνω τα βιβλία που επέλεξε να παρουσιάσει ο αρθογράφος, η παρουσίαση πάντως καλή μου φάνηκε. Το πρόβλημα που διέκρινα είναι πως δεν υπάρχει καμία κριτική, ούτε καν νύξεις, για την ποιότητά των βιβλίων που παρελαύνουν. Πάντως, αν υπάρχουν συμπατριώτες με διάθεση να διαβάσουν ελληνική πεζογραφία που εστιάζουν οι συγγραφείς της σε αυτά τα θέματα, το βέβαιο είναι ότι μία βοήθεια θα την πάρουν από αυτά τα δύο χρήσιμα άρθρα. Καλή δύναμη αγαπητοί μας.
«Η Λογοτεχνία στην Οθόνη»: Το ERTFLIX γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ελένη Ε. Νανοπούλου
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου στις 23 Απριλίου, το ERTFLIX γιορτάζει τη δύναμη της λογοτεχνίας που μεταμορφώνεται σε εικόνα.
Έως και την Πέμπτη 30 Απριλίου, ανακαλύψτε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα με σειρές και ταινίες κι ένα ντοκιμαντέρ, που γεννήθηκαν μέσα από τις σελίδες αγαπημένων βιβλίων και βρήκαν τον δρόμο τους στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, μέσα από την ειδική κατηγορία «Η Λογοτεχνία στην Οθόνη».
ΘΑΛΗΣ+ΦΙΛΟΙ. Το βιβλίο του μήνα: Οι 10.000 και μία νύχτες του σύμπαντος. Ο χορός του κόσμου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Γιώργος Καρουζάκης. Το 1845, ο Αμερικανός συγγραφέας Έντγκαρ Άλαν Πόε έγραψε ένα ασυνήθιστο διήγημα με τίτλο «Χιλιοστό δεύτερο παραμύθι της Σεχραζάτ».
Στη δική του εκδοχή, η μυθική πριγκίπισσα δεν περιορίζεται σε αφηγήσεις με ιπτάμενα χαλιά και λυχνάρια που εκπληρώνουν ευχές, αλλά τολμά να διαβεβαιώσει τον βασιλιά της ότι ακόμη και τα πιο κοινά όντα, τα βρέφη, οι σκύλοι και οι γάτες, έχουν την ικανότητα να βλέπουν πράγματα που δεν υπάρχουν πια.
Ο Πόε, που παρακολουθούσε με έντονο ενδιαφέρον τις επιστημονικές εξελίξεις της εποχής του, προσδίδει στην παράδοξη αυτή ιδέα ένα αστρονομικό βάθος: αναφέρει, στις σημειώσεις της ιστορίας του, ότι τα ουράνια σώματα δεν τα βλέπουμε όπως είναι, αλλά όπως υπήρξαν, αφού το φως τους χρειάζεται χρόνο για να φτάσει στη Γη. Με τη διορατικότητα της λογοτεχνικής φαντασίας, ο συγγραφέας του 19ου αιώνα είχε ήδη συλλάβει ότι η όραση, σε ορισμένες περιπτώσεις, συνδέεται με την αντίληψη του παρελθόντος καθώς μπορούμε να δούμε ό,τι έχει απομακρυνθεί από εμάς μέσα στον χρόνο, αλλά εξακολουθεί να εκπέμπει το ίχνος του.
«Οι δρόμοι του μεταξιού - μια νέα ιστορία του κόσμου» του Πίτερ Φράνκοπαν (κριτική) + ένα σταγονίσιο σχόλιο
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Σ.Δ. Πολλά καλά λόγια έχω ακούσει για το βιβλίο "Οι δρόμοι του μεταξιού"(2015, ελληνική έκδοση 2022) κι όχι μόνο μια φορά κι έτσι βρίσκεται καθ'οδόν η επιθυμία να τολμήσω να κάνω μία απόπειρα να το διαβάσω. Κόντρα σ' αυτό που απολαμβάνω τα τελευταία χρόνια, που είναι να διαβάζω ιστορίες χάρτινων ανθρώπων με την ελπίδα νιώθοντάς τους να βιώνω πραγματικές σχέσεις μαζί τους, από αυτές που υπό το υποβλητικό φως διάφορων και διαφορετικών κοινωνιών και πολιτισμών, κόσμων, υπόκοσμων και μικρόκοσμων, μου προκαλούν αβίαστα εκείνες τις αλλαγές που εν δυνάμει κυκλοφορούν μέσα μου. Τώρα, πέρα από τα καλά λόγια για τους "Δρόμους του μεταξιού", διάβασα και την κριτική που ακολουθεί, που μου ενίσχυσε την επιθυμία. Σε τι ελπίζω;
Λίγα αποσπάσματα από το βιβλίο του Ρασίντ Μπενζίν "Ο βιβλιοπώλης της Γάζας"
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Το βιβλίο του Ρασίντ Μπενζίν* «Ο βιβλιοπώλης της Γάζας», με το που κυκλοφόρησε στη Γαλλία, τα δικαιώματα πουλήθηκαν σε 14 χώρες. Στην Ελλάδα το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 23 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση της Ρίτας Κολαΐτη. Το βιβλίο πραγματεύεται με σπάνια δύναμη και αμεσότητα τη γνωριμία ενός Γάλλου φωτογράφου με έναν Παλαιστίνιο ηλικιωμένο βιβλιοπώλη με φόντο τον παραλογισμό του πολέμου και του φανατισμού.
Οπως έχει δηλώσει ο συγγραφέας: «Το να διαβάζεις σήμερα στη Γάζα, μες στον ορυμαγδό των βομβαρδισμών, “Αμλετ”, ή Μαχμούντ Νταρουίς, ή την “Ανθρώπινη μοίρα” του Μαλρό, δεν είναι το ίδιο με το να διαβάζεις την “Ανθρώπινη μοίρα” ή τον Σαίξπηρ σήμερα στο Παρίσι. Πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει μια πράξη θάρρους, μια πράξη αντίστασης.
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ( Αρακατάκα Κολομβίας, 6 Μαρτίου 1927 - Πόλη του Μεξικού, 17 Απριλίου 2014)
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Από τα τέλη της δεκαετίας του '60 άρχισα να διαβάζω και ξένους λογοτέχνες. Διάβασα κάποιους από αυτούς που έλαμψαν τους προηγούμενους αιώνες έως και τα τέλη της δεκαετίας του '50 διάβασα και αρκετούς που εμφανίστηκαν στο στερέωμά μου στα χρόνια του '70. Από όλους αυτούς τρεις με έφτιαξαν. Τα βιβλία τους και τα φχαριστήθηκα τότε που τα διάβαζα και με ξεσήκωσαν για ταξίδια με εντός εκτός και εναλλάξ αναζητήσεις και το ωραίο, εξακολουθούν να μου αρέσουν αυτοί οι συγγραφείς και τώρα.
Ο ένας είναι ο Γερμανός Χάινριχ Μπελ (Κολωνία, 1917 - Kreuzau Γερμανία, 1985), ο άλλος είναι ο Τσεχοσλαβάκος με γαλλική υπηκοότητα Μίλαν Κούντερα ( Μπρνο, 1929 - Παρίσι, 2023) και ο τρίτος ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, που του χρόνου κλείνoυν 100 χρόνια από τη γέννησή του και πιστεύω ότι θα πούμε περισσότερα γι'αυτόν που μου άνοιξε το δρόμο για μία ακόμα διεγερτική πραγματικότητα που έπαιζε κρυφτούλι μέσα μου προπάντων όταν ήμουν μικρός.
Να πω μόνο πως και "Ο Έρωτας στα χρόνια της χολέρας" μου άρεσε τόσο πολύ όσο και τα "Εκατό χρόνια μοναξιάς".
Από τα λίγα που πρωτοέμαθα για την επονίτισσα Μαρία Μπέικου ....και γονατίζω και το αίμα της φιλώ
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Σταυρούλα Παπασπύρου. Όταν η Μαρία Μπέικου, από τα θρυλικά πρόσωπα της εθνικής αντίστασης, αποφάσισε να καταταγεί στον ΕΛΑΣ –«Θα φύγω, θα πάω να πολεμήσω!»– δεν είχε ενηλικιωθεί ακόμη.
Οι δυνάμεις κατοχής, όμως, ήταν πια οι Γερμανοί «που τους στήριζαν οι ταγματασφαλίτες», ο αδελφός της είχε μόλις βγει από τη φυλακή, κι η ίδια, επονίτισσα με σύνδεσμό της στην Αθήνα τον Λεωνίδα Κύρκο, δεν έβλεπε την ώρα να συναντήσει τις αντάρτισσες της Ρούμελης.
Πλαστογραφώντας, λοιπόν, την υπογραφή του πατέρα της, αποχαιρέτησε την Ιστιαία Ευβοίας και εφοδιασμένη με μια ζιπ κιλότ ραμμένη από τη μάνα της, έφτασε με τα πόδια ως το Καρπενήσι. «Παρ’ όλο που ήταν επικίνδυνο», διαβάζουμε στην αυτοβιογραφία της, «εγώ δεν είχα καμία αίσθηση του κινδύνου. Ήμουν προσηλωμένη στον σκοπό και το είδα σαν μια περιπέτεια».
Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2025: Σε τέσσερις νεοελληνιστές το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων - Η άρνηση του Θοδωρή Τσομίδη να δεχτεί το βραβείο του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού τα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας και τα κρατικά βραβεία λογοτεχνικής μετάφρασης 2025 (για εκδόσεις του 2024). Βρείτε εδώ τους βραβευθέντες και τις βραβευθείσες και τα βιβλία τους καθώς και παραπομπές για να διαβάσετε περισσότερα για τα βιβλία και κριτικές που έχουν δημοσιευθεί στην Book Press. Κεντρική εικόνα: Οι τέσσερις βραβευθέντες με το Μεγάλο Βραβείο.
Το «Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων 2025» απονέμεται φέτος εξ ολοκλήρου, ισότιμα και από κοινού για τη συνολική προσφορά τους στα Γράμματα σε τέσσερις νεοελληνιστές. Πρόκειται για τους: Βιντσέντζο Ρότολο, Ζακ Μπουσάρ, Ρόντρικ Μπίτον και Μόσχο Μορφακίδη-Φυλακτό.
Για τους βραβευθέντες και τις βραβευθείσες με τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου 2025, δείτε αναλυτικά εδώ.
Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία 2025: Δείτε αναλυτικά τους υποψήφιους στις βραχείες λίστες
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Το Υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε τις βραχείες λίστες των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων 2025 (για τις εκδόσεις 2024).
Πρόκειται για τις Βραχείες Λίστες στις οποίες κατέληξαν οι τρεις αρμόδιες Επιτροπές:
α) η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας,
β) η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου,
και γ) η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνικής Μετάφρασης.
«Περσέπολις» (2008), το πρώτο graphic novel με ιρανική υπογραφή της Μαργιάν Σατραπί, της Stavroula Papaspirou, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ο τίτλος του άρθρου στα περσικά (φαρσί) της γκούγκλ: پرسپولیس»، اولین کتاب مصور ایرانی نوشته مرجان ساتراپی (۲۰۰۸)، اثر استاورولا پاپاسپیرو،از فیسبوک
Η Μαργιάν Σατραπί (Ραστ, Ιράν, 1969, διαμένει στη Γαλλία) ζωντάνεψε στο «Περσέπολις» μια διαδρομή γεμάτη τραύματα και παλινωδίες η οποία την οδήγησε σ’ έναν αποτυχημένο γάμο, αλλά ταυτόχρονα την προίκισε μ’ ένα υλικό που κατάφερε να διαπραγματευτεί με αυτοσαρκασμό και ειλικρίνεια.
Τις ίδιες αρετές συναντάμε σ’ ένα ακόμη βιβλίο της, στα «Κεντήματα» (επίσης σε μετ. Γ. Τσάκωνα, εκδ. Ηλίβατον, 2008) με το οποίο ολοκλήρωσε τον κύκλο των αυτοβιογραφικών της αφηγήσεων.
Βρισκόμαστε στο Ιράν, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90.
Στο καλοβαλμένο σπιτικό της οικογένειας Σατραπί, το μεσημεριανό γεύμα έχει τελειώσει, οι άντρες έχουν αποχωρήσει για την καθιερωμένη τους σιέστα κι εννιά γυναίκες –της συγγραφέως συμπεριλαμβανομένης– από τρεις διαφορετικές γενιές ετοιμάζονται να πάρουν το τσάι τους.