Είναι 3 οι άλλοι που 2 από τις απαντήσεις τους σε συνεντεύξεις που παραχώρησαν τις είχα δώσει κι εγώ σχεδόν αυτούσιες εδώ και κάποια χρόνια πριν συζητώντας με φίλους και γνωστούς. Οι τρεις συνεντευξιαζόμενοι είναι οι: Κωνσταντίνος Τζούμας ( εδώ ), Διονύσης Σαββόπουλος ( εδώ ) και Τζορτζ Στάινερ ( εδώ ).

Πάντα χαίρομαι όταν συναντώ σε συνεντεύξεις διάσημων και άσημων ανθρώπων που εκτιμώ μικρά ή μεγάλα κομμάτια του εαυτού μου και απλές σκέψεις μου ή σύνθετες. Όχι φυσικά τόσο πολύ όσο όταν διαβάζω απαντήσεις τους που αναδύουν ένα άρωμα που ποτέ δεν το έχω ξαναμυρίσει και με ξετρελαίνει.

Πάντα φυσικά υπάρχουν στις ίδιες συνεντεύξεις τους και απαντήσεις τους που ούτε κατ'ελάχιστον δεν με εκφράζουν, απαντήσεις σε ερωτήσεις που σίγουρα θα ήταν διαφορετικές οι δικές μου. Όπως και άλλες που τις σκέφτομαι, που τις συζητώ και εν μέρει συμφωνώ. Να πω επίσης ότι καλές συνεντεύξεις θεωρώ εκείνες που μαθαίνω ουσιαστικά πράματα για το επιλεγμένο θέμα της συνέντευξης σε μία ενδιαφέρουσα σύνθεση με την προσωπικότητα του συνεντευξιαζόμενου. 

Ανάμεσα στο σήμερα, 20.3 και το αύριο, 21.3, ξεκινάει και φέτος η Άνοιξη. Όμως ο καιρός που προβλέπουν τα δελτία δεν θα'ναι στην όψη ανοιξιάτικος, μιας και σύννεφα και βροχές θα μας βαρύνουν. Με το που ξύπνησα κοίταξα έξω από το παράθυρό μου με μια λαχτάρα να χαρώ τον καιρό και τη διάψευση των δελτίων, αλλά που τέτοια τύχη. Η βροχή ήταν ήδη εκεί κι αυτό μ' έκανε να ξανακλείσω τα μάτια μου και να κουκουλωθώ για ώρα. Δεν ξέρω πως και γιατί μες το σκοτάδι το τζουκ μποξ της καρδιάς μου άρχισε να παίζει το Calypso Queen (στο τέλος) ένα όμορφο τραγουδάκι απ'αυτά της Καραϊβικής που σε ταξιδεύουν απαλά και γλυκά προς το καλοκαίρι. Κι αφού ευχαρίστησα το τραγούδι για την χείρα βοηθείας που μου πρόσφερε ως προς το ανέβασμα της διάθεσής μου, κάποια στιγμή σηκώθηκα. 

εκτός από το Λουκά Σαμαρά κι άλλοι Καστοριανοί λάμπουν και μέσα μου.

Όπως πολλές επαρχιακές πόλεις σε όλον τον κόσμο έτσι και η Καστοριά έχει κάποιους συνανθρώπους μας που έχουν ξεχωρίσει σε διάφορους τομείς με τη δράση τους και το έργο τους. Αναφέρομαι σ'αυτήν διότι στην όμορφη αυτή πόλη υπηρέτησα τρία χρόνια ως καθηγητής στις αρχές της δεκαετίας του ΄80. Όσο περνούσαν τα χρόνια σιγά σιγά η μνήμη μου δουλεύοντας αθόρυβα κρατούσε τα φωτεινά σημεία κι έφτιαχνε το τριετή βίο μου εκεί ως μία πηγή απόλαυσης της ζωής, ρίχνοντας το βάρος στις σχέσεις που έκανα, τις σύντομες και τις διαρκείας. Με λίγα λόγια η Καστοριά λάμπει πια μέσα μου και όχι μόνο ως όμορφη και μάλλον γι'αυτό ξεστόμισα κάποτε "να μια πόλη που θα την διάλεγα να ζήσω". 

Εντάξει, γυναίκα δεν είμαι, αλλά κάποιες φορές σαν να έχω νιώσει  Just Like A Woman  όπως μας τραγούδησε πριν μισό αιώνα και βάλε ο Μπόμπ Ντύλαν. Και ήταν όμορφες φάσεις, σίγουρα πιο όμορφες από άλλες καραμπινάτες αντρικές δράσεις κι αντιδράσεις μου για τις οποίες μετά ντρεπόμουν. Δεν γνωρίζω φυσικά όταν υπέστην από γυναίκες παρόμοιες επιθετικές συμπεριφορές, αν αυτές μετά νιώθανε άσχημα, ή αν στον κόσμο της ισοτιμίας όλα ήταν εντάξει.

Το αναφέρω αυτό για να σημειώσω πως, επειδή εν μέρει όλοι και όλες στο ίδιο καζάνι βράζουμε, αν θέλουμε να κυκλοφορούμε έξω στον κόσμο στα καλύτερά μας, κάτι στο οποίο και οι νόμοι φυσικά βοηθάνε, τότε δεν είναι η εκπλήρωση αυτής της επιθυμία και μία κοινή υπόθεση; Προσωπικά λέω ναι.  Δεν νομίζω να υπάρχουν αντιρρήσεις στο ότι στη μέση του κρεββατιού το ποτάμι είναι πιο βαθύ. Είναι εκεί ιδιαίτερα που και οι δύο είναι ανάγκη να βάλουν το χεράκι τους για να αντέχει η σχέση τους μες τα χρόνια. Ναι, προπάντων ως άνθρωποι που θέλουν ν'αγαπήσουν και ν'αγαπηθούν. Αλλά κακά τα ψέματα παιδιά, η ανθρωπίλα διαμορφώνεται και από το φύλο το καθενός.